Impresjonizm w malarstwie młodopolskim

Nurt impresjonizmu, obecny najpierw w sztuce europejskiej, a później także amerykańskiej, zainicjowali paryscy studenci, uczęszczający do Atelier Gleyère oraz w Académie Suisse w drugiej połowie XIX wieku. Cechy malarstwa impresjonistycznego, nazywanego dzieckiem epoki: - Celem oddanie subiektywnych wrażeń artysty oraz przekazanie wrażeń chwili, jej ulotności; - Odrzucenie prostej i przewidywalnej linii na rzecz plamy, rozmycia; - Realizowanie takich tematów, jak przyroda, krajobrazy, portrety czy budowle (wszystko to na tle natury); - Zainteresowanie barwą zmieniającą się wraz z oświetleniem; - Skupienie się na ukazaniu wpływu światła na obraz barw i przedmiotów; - Gra świateł i cienia; - Zerwanie z pierwszeństwem tematów historycznych; „Ojcem” impresjonizmu jest Claude Monet i jego obraz Impresja, wschód słońca. Artysta, nazywany malarzem światła, najczęściej operował jasnymi, pastelowymi barwami. Jak nikomu innemu udało mu się oddać ulotność chwili, uchwycić ją i zamknąć w obrazie. Przykłady impresjonistycznych malarzy i ich dzieł: - Władysław Podkowiński, Dzieci w ogrodzie z 1892 roku. Olej na płótnie przechowywany w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie; - Jan Stanisławski, Ule na Ukrainie z 1895 roku. Olej na płótnie uzupełniający zbiory Muzeum Narodowego w Krakowie; - Leon Wyczółkowski, Kopanie buraków I z 1893 roku. Ten olej na płótnie jest w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie; - Leon Wyczółkowski, Orka na Ukrainie z 1892 roku. Olej na płótnie przechowywany w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie; - Jan Stanisławski, Bodiaki pod słońce z około 1895 roku, w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.