Narracja
Opowieść o krasnoludkach i sierotce Marysi prowadzona jest przez wszechwiedzącego narratora trzecioosobowego. Osoba opowiadająca historię nie tylko relacjonuje wydarzenia, ale też chętnie je komentuje i ocenia zachowanie bohaterów. Cechą charakterystyczną tej narracji jest swobodne łączenie fragmentów pisanych prozą z wierszowanymi wstawkami.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 1 min
Kto opowiada historię?
W książce występuje narrator trzecioosobowyOsoba opowiadająca o wydarzeniach z zewnątrz, używająca form on, ona, oni.. Zna on wszystkie myśli i uczucia bohaterów. Widzi dokładnie, co robią krasnoludki pod ziemią i jak radzi sobie Marysia. Taki sposób opowiadania nazywamy narracją wszechwiedzącąSytuacja, w której narrator wie wszystko o świecie przedstawionym i bohaterach..
Aktywny udział narratora
Głos opowiadający historię nie jest obojętny. Często wtrąca własne uwagi, ocenia postępowanie postaci i tłumaczy ich decyzje. Przypomina trochę starszą, mądrą osobę, która snuje baśń przed kominkiem. Dzięki temu czytelnik czuje z nim więź.
Taki styl opowiadania, przypominający swobodną, ustną relację kogoś bliskiego, nazywamy gawędą. Narrator-gawędziarz często zwraca się bezpośrednio do słuchacza.
Czasami narrator patrzy na świat oczami konkretnego bohatera. Przytacza wtedy jego myśli tak dokładnie, jakby sam nim był. Pozwala to lepiej zrozumieć motywacje postaci, na przykład zagubionego Koszałka-Opałka.
Proza przeplatana wierszem
Wyjątkową cechą tej książki jest łączenie zwykłego tekstu z poezją. Narrator chętnie posługuje się wierszem, aby urozmaicić opowieść. Najlepszym tego przykładem jest sam wstęp do książki.
Autorka przekonuje w nim czytelników, że małe ludziki naprawdę istnieją. Rymowane fragmenty nadają całej historii magiczny, baśniowy klimat. Sprawiają też, że tekst łatwiej zapada w pamięć.