Alicja w Krainie Czarów – cytaty
Zbiór najważniejszych cytatów z książki Lewisa Carrolla ukazuje absurdalny i fascynujący świat, do którego trafia główna bohaterka. Wypowiedzi postaci takich jak Kapelusznik czy Kot z Cheshire obnażają brak logiki w świecie dorosłych. Słowa siostry Alicji zamykają opowieść wzruszającą refleksją o przemijaniu dzieciństwa.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 4 min
Spis treści
Zagubienie i poszukiwanie własnej tożsamości
Kiedy Alicja wpada do króliczej nory, jej ciało ciągle zmienia rozmiar. To sprawia, że dziewczynka przestaje rozumieć, kim naprawdę jest.
„Nie powinnam była tyle płakać (...). Spotyka mnie teraz za to taka kara, że mogę się utopić w swoich własnych łzach.”
„Mój Boże, jakie wszystko jest dzisiaj dziwne. A wczoraj jeszcze żyło się zupełnie normalnie. Czy aby nocą nie zmieniono mnie w kogoś innego? Bo, prawdę mówiąc, czuję się jakoś inaczej. Ale jeśli nie jestem sobą, to w takim razie kim jestem?”
Ten motywPowtarzający się w utworze element, na przykład przedmiot, sytuacja lub problem. powraca podczas spotkania z Gąsienicą. Dziewczynka próbuje wytłumaczyć mu swoje dziwne samopoczucie.
„Ja... ja naprawdę w tej chwili nie bardzo wiem, kim jestem, proszę pana. Mogłabym powiedzieć, kim byłam dziś rano, ale od tego czasu musiałam się już zmienić wiele razy.
– Nie mogę się wytłumaczyć – odrzekła Alicja – ponieważ, jak pan widzi, nie jestem sobą.”
Szaleństwo i absurd Krainy Czarów
Mieszkańcy tego niezwykłego świata kierują się własną, niezrozumiałą dla dziewczynki logiką. Świetnie pokazuje to rozmowa z Żabą-Lokajem.
„A czy ty w ogóle powinnaś wejść do środka? – zapytał z naciskiem lokaj. – Od tego, widzisz, właściwie wszystko się zaczyna.”
Absurd to sytuacja lub wypowiedź pozbawiona sensu i logiki. W Krainie Czarów absurd jest główną zasadą rządzącą całym światem.
Najsłynniejsze dialogi Alicja prowadzi z Kotem-Dziwakiem. To on uświadamia jej, że w Krainie Czarów każdy jest szalony.
„– Czy nie mógłby pan mnie poinformować, którędy powinnam pójść? – mówiła dalej.
– To zależy w dużej mierze od tego, dokąd pragnęłabyś zajść – odparł Kot-Dziwak.
– Właściwie wszystko mi jedno.
– W takim razie również wszystko jedno, którędy pójdziesz.
– Chciałabym tylko dostać się dokądś – dodała Alicja w formie wyjaśnienia.
– Ach, na pewno tam się dostaniesz, jeśli tylko będziesz szła dość długo.”
„Widziałam już koty bez uśmiechu – pomyślała Alicja – ale uśmiech bez kota widzę po raz pierwszy w życiu. To doprawdy nadzwyczajne!”
„– Ale ja nie chciałabym mieć do czynienia z wariatami – rzekła Alicja.
– O, na to nie ma już rady – odparł Kot. – Wszyscy mamy tutaj bzika. Ja mam bzika, ty masz bzika.
– Skąd może pan wiedzieć, że ja mam bzika? – zapytała Alicja.
– Musisz mieć. Inaczej nie przyszłabyś tutaj.”
Zwariowany podwieczorek i Czas
Spotkanie u Szaraka Bez Piątej Klepki to mistrzowski przykład komizmu słownegoŻarty i zabawne sytuacje wynikające z tego, jak bohaterowie ze sobą rozmawiają.. Bohaterowie łamią wszelkie zasady dobrego wychowania.
„– Proszę, poczęstuj się winem – rzekł bardzo grzecznie Szarak Bez Piątej Klepki.
Alicja spojrzała na stół, ale nie zauważyła na nim nic prócz herbaty. Powiedziała więc:
– Nie widzę tu żadnego wina.
– Bo go wcale nie ma – rzekł Szarak.
– Wobec tego częstowanie mnie winem nie było z pańskiej strony zbyt uprzejme.
– Przysiadanie się tutaj bez zaproszenia nie było zbyt uprzejme z twojej strony.”
Z kolei Kapelusznik traktuje Czas jak żywą osobę. To świetny przykład personifikacjiInaczej uosobienie. Nadanie przedmiotom, zjawiskom lub zwierzętom cech ludzkich..
„W tym właśnie sęk, że Czas nie znosi, aby go zabijano. Gdybyś była z nim w dobrych stosunkach zrobiłby dla Ciebie z twoim zegarem wszystko, co byś tylko chciała. Dam ci przykład: przypuśćmy, że jest godzina dziewiąta rano i mają się rozpocząć lekcje. Szepczesz słóweczko i już wskazówki pędzą po tarczy jak oszalałe! Po chwili jest godzina wpół do drugiej i idziesz sobie po skończonych lekcjach na obiad do domu.”
Proces i przebudzenie
Pod koniec snu Alicja trafia na proces sądowy. Król Kier wydaje polecenia, które brzmią mądrze, ale w rzeczywistości są zupełnie puste.
„– Zacznij od początku – odparł z powagą Król – doczytaj do końca, a potem przerwij czytanie.”
Książkę kończy narrator wszechwiedzącyOsoba opowiadająca, która wie wszystko o bohaterach, zna ich myśli i przyszłość., który opisuje przemyślenia starszej siostry Alicji. Kobieta zastanawia się nad upływem czasu i magią dzieciństwa.
„Wreszcie siostrze Alicji przyszło na myśl, że jej mała siostrzyczka będzie kiedyś w przyszłości dorosłą kobietą, i że zachowa aż do późnej starości swe ufne i dobre serce dziecka. Pomyślała, że dorosła Alicja nieraz zbierze dokoła siebie gromadkę dzieci i opowiadać im będzie najdziwniejsze baśnie, a między tymi baśniami znajdzie się może i sen sprzed wielu lat o Krainie Czarów. I Alicja martwić się będzie wówczas ich dziecięcymi troskami i cieszyć ich radością, pamiętając swoje własne dzieciństwo i szczęśliwe letnie dni.”