Świat dzieci i dorosłych w „Alicji z Krainy Czarów”
Powieść Lewisa Carrolla ukazuje zderzenie niewinnego świata dziecka z niezrozumiałą i pełną absurdów rzeczywistością dorosłych. Alicja, wychowana w surowych wiktoriańskich zasadach, trafia do krainy, w której nikt nie przestrzega dobrych manier. Zakończenie książki z perspektywy starszej siostry podkreśla ulotność i wyjątkowość beztroskiego dzieciństwa.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 3 min
Początek niezwykłego snu
Alicja trafia do Krainy Czarów podczas snu na brzegu rzeki. Dostaje się tam, podążając za Białym Królikiem. To niezwykłe zwierzę mówi ludzkim głosem i nerwowo spogląda na kieszonkowy zegarek.
Siedmioletnia dziewczynka żyje na granicy dwóch światów. W jej umyśle to, co realne, wciąż naturalnie łączy się z magią i wytworami wyobraźniCoś, co nie istnieje w rzeczywistości, a zostało wymyślone przez umysł, np. we śnie..
Zderzenie z absurdem
Książka to opowieść o dorastaniu i utracie dziecięcej niewinności. Fantastyczny świat jest pełen nonsensówSytuacja lub wypowiedź pozbawiona logicznego sensu, absurd.. Burzą one wszystkie zasady, w których wychowano główną bohaterkę.
Alicja to panna z dobrego domu z czasów wiktoriańskichOkres w historii Wielkiej Brytanii (XIX wiek), w którym bardzo mocno dbano o surowe zasady wychowania i dobre maniery.. Otrzymała staranne wykształcenie i wie, jak należy się zachować. W Krainie Czarów odkrywa jednak, że napotkane stworzenia zupełnie ignorują kulturę osobistą.
W literaturze Kraina Czarów często interpretowana jest jako krzywe zwierciadło świata dorosłych. Dziecko widzi w nim chaos, brak logiki i niezrozumiałe zasady.
Dorośli zajęci sobą
Dziewczynka boleśnie odczuwa brak zrozumienia. Kiedy spotyka Pana Gąsienicę, ten traktuje ją z góry. Stworzenie jest skupione wyłącznie na sobie i lekceważy zagubienie dziecka.
Podobny brak wychowania Alicja dostrzega u Szaraka Bez Piątej Klepki oraz Zwariowanego Kapelusznika. Gospodarze uważają ją za intruza podczas słynnego podwieczorku. Utknęli w pętli czasowej i w kółko piją herbatę, a ich opowieści są dla dziewczynki zupełnie niezrozumiałe.
Nawet Niby-Żółw, który pozornie słucha Alicji, woli mówić o sobie. To typowy malkontentOsoba, która ciągle narzeka i jest wiecznie niezadowolona ze wszystkiego wokół.. Wspomina swoją przeszłość jako coś niezwykle bohaterskiego, choć wcale taka nie była.
Pozorna władza i utrata złudzeń
Władcy Krainy Czarów również zachowują się niekonsekwentnie. Królowa Kier ciągle krzyczy i każe ścinać głowy swoim poddanym. Wyroki te nigdy nie są jednak wykonywane.
Gdyby królowa naprawdę pozbyła się wszystkich, zostałaby zupełnie sama. Jej gniew to tylko sztuczka, która ma wywołać strach. Tak naprawdę nie ma w tym żadnej realnej władzy.
Alicja powoli traci złudzenia. Zauważa, że dorośli bywają dwulicowi – co innego mówią, a co innego robią. Zmiany wzrostu dziewczynki symbolizują trudny czas kształtowania się jej tożsamościPoczucie tego, kim się jest, jakie ma się cechy i miejsce w świecie.. Ostatecznie bohaterka buntuje się, rozbija talię kart i uświadamia sobie, że to wszystko tylko sen.
Dwa spojrzenia na dzieciństwo
Ostatni fragment książki całkowicie zmienia perspektywę. Alicja budzi się, opowiada sen starszej siostrze i biegnie na podwieczorek. Siostra zostaje sama na brzegu rzeki i rozmyśla.
Ten fragment ma charakter nostalgicznyTęsknota za czymś, co przeminęło, często za czasami dzieciństwa lub dawnymi miejscami.. Ukazuje wyraźny kontrast między odczuciami obu bohaterek. Dla Alicji wędrówka była trudna, pełna zagubienia i dziwnych postaci.
Siostra odbiera tę opowieść zupełnie inaczej. Traktuje ją jak zwykłą, uroczą bajkę. Dystansuje się od lęków Alicji, ponieważ sama wierzy w bezpieczny, uporządkowany świat. Ma nadzieję, że z czasem sen zamieni się po prostu w ciepłe wspomnienie.
Jej mała siostrzyczka będzie kiedyś w przyszłości dorosłą kobietą, ale zachowa aż do późnej starości swe ufne i dobre serce dziecka. Pomyślała, że dorosła Alicja nieraz zbierze dokoła siebie gromadkę dzieci i opowiadać im będzie najdziwniejsze baśnie, a między tymi baśniami znajdzie się może i sen sprzed wielu lat o Krainie Czarów. I Alicja martwić się będzie wówczas ich dziecięcymi troskami i cieszyć ich radością, pamiętając swoje własne dzieciństwo i szczęśliwe letnie dni.