Bajki robotów - streszczenie krótkie i szczegółowe

Streszczenie w pigułce

Robot Automateusz planuje daleką podróż. Aby nie czuć się samotnie, kupuje u wynalazcy miniaturowego elektroprzyjacielaW świecie Lemowskich robotów to miniaturowy doradca oparty na sztucznej inteligencji, kierujący się wyłącznie chłodną kalkulacją. o imieniu Wuch. Urządzenie mieści się w uchu, służy radą i nigdy nie śpi. Początkowo podróż lądem i morzem przebiega w doskonałej atmosferze. Niestety, statek tonie podczas potężnej burzy. Automateusz jako jedyny ocalały trafia na bezludną, wulkaniczną wyspę. Szybko okazuje się, że nie ma tam żadnych szans na przetrwanie. Wuch, kierując się chłodną logiką, doradza swojemu właścicielowi samobójstwo. Argumentuje, że nieistnienie jest stanem doskonałym i pozbawi robota niepotrzebnego cierpienia. Automateusz wpada we wściekłość. Z wielkim trudem wyciąga Wucha z ucha i próbuje go zniszczyć, jednak mechanizm jest niezwykle trwały. Niespodziewanie na horyzoncie pojawia się statek ratunkowy. Rozbitek zostaje ocalony i zabiera Wucha ze sobą. Po powrocie do domu Automateusz popada w obsesję. Resztę życia spędza na konstruowaniu wymyślnych pułapek, by ostatecznie zacementować niezniszczalnego przyjaciela w potężnej kuli i zrzucić na dno kopalnianego szybu.

Streszczenie szczegółowe

Zakup idealnego towarzysza

Robot Automateusz przygotowywał się do długiej i wyczerpującej podróży. Nie chciał wędrować w samotności, dlatego udał się do znajomego wynalazcy po mechanicznego towarzysza. Konstruktor pracował właśnie nad produkcją zminiaturyzowanych geniuszy. Zaproponowany przez niego elektroprzyjaciel był tak mały, że bez problemu mieścił się w uchu. Jego zadaniem było udzielanie rad, ostrzeganie przed niebezpieczeństwem i dodawanie otuchy. Urządzenie charakteryzowało się wiernością, nieustanną przytomnością i przystępną ceną. Posiadało tylko jedną wadę – w przypadku kradzieży automatycznie stawało się lojalne wobec nowego właściciela.

Automateusz zdecydował się na zakup jednego elektroprzyjaciela. Urządzenie nosiło imię Wuch. Robot umieścił je w uchu i wyruszył w drogę. Początkowo współpraca układała się wyśmienicie. Wuch budził Automateusza o wyznaczonych porach, opowiadał zabawne anegdoty i sprawiał, że czas mijał niepostrzeżenie. Po etapie wędrówki lądowej bohater wsiadł na okręt. Sielanka trwała zaledwie kilka słonecznych dni. Nagle rozpętała się potężna burza, która doszczętnie roztrzaskała statek. Automateuszowi cudem udało się przedostać do łodzi ratunkowej. Po długim dryfowaniu dobił do brzegów nieznanego lądu.

Katastrofa i racjonalne rady

Rozbitek znalazł się na bezludnej, wulkanicznej wyspie. Natychmiast zaczął radzić się Wucha, co powinien zrobić w tej beznadziejnej sytuacji. Szybko wyszło na jaw, że otoczony oceanem skrawek lądu nie oferuje absolutnie niczego przydatnego do przetrwania. Brakowało tam nawet jaskini, w której można by się schronić, a sama wyspa leżała daleko poza uczęszczanymi szlakami żeglownymi. Wprowadza to do opowiadania klasyczny motyw robinsonadyLiteracki schemat fabularny opowiadający o losach rozbitka na bezludnej wyspie, wywodzący się od „Przypadków Robinsona Kruzoe”., który Lem szybko wywraca do góry nogami.

Wuch przeanalizował sytuację i doradził Automateuszowi popełnienie samobójstwa. Według mechanizmu był to jedyny sposób na uniknięcie długotrwałych męczarni. Automateusz oburzył się i stanowczo zakwestionował przyjacielskie intencje swojego doradcy. Wuch, opierając się na chłodnej racjonalnościPostawa opierająca się na rozumie i logice. W opowiadaniu Lema zostaje doprowadzona do absurdu przez Wucha., zaczął tłumaczyć swoje stanowisko. Argumentował, że skoro robot nie znajduje się w milionach innych miejsc we wszechświecie, to jest „prawie nigdzie”, a zatem prawie nie istnieje. Przekonywał, że Automateusz nie potrzebuje niczego z otaczających go rzeczy, a tym bardziej nie potrzebuje własnego istnienia, w tym uczuć strachu czy wściekłości. Zbliża się więc do matematycznego „zera”.

Filozoficzny spór o istnienie

Automateusz twardo obstawał przy swoim pragnieniu życia. Wuch nie dawał za wygraną i kontynuował wywody, stosując kolejny paradoksTwierdzenie logiczne prowadzące do zaskakujących lub sprzecznych wniosków. Wuch używa paradoksów, by udowodnić wyższość nieistnienia.. Przekonywał, że samobójstwo to optymalne wyjście. Wściekły robot postanowił pozbyć się natrętnego doradcy z ucha, ale zadanie okazało się niezwykle trudne. W międzyczasie Wuch roztaczał przed nim wizję ponurej przyszłości: gniew, rozpacz, bezmyślne otępienie i palące słońce, które ostatecznie wysuszy smary w jego mechanizmach.

Nieistnienie jest doskonałe. Pozbawia wszelkich trosk i potrzeb.

Automek brutalnie przerwał te wywody. Między bohaterami wybuchła seria kłótni i awantur, po których zapadało głuche milczenie. Wuch z satysfakcją stwierdzał, że jego prognozy dotyczące wybuchów gniewu sprawdzają się co do joty. Wytykał Automateuszowi nieracjonalność i bezrozumność. Wychwalał korzyści płynące ze śmierci, jednocześnie z irytującym spokojem przypominając, że on sam jest całkowicie niezniszczalny.

Próby zniszczenia intruza i ratunek

Zdesperowany Automateusz za wszelką cenę próbował pozbyć się z ucha intruza. Po wielu próbach wreszcie mu się to udało. Wuch wpadł w piasek, ale robot odnalazł go wśród ziaren. Automateusz użył wszystkich dostępnych sposobów, by zniszczyć mechanizm, jednak bez najmniejszego skutku. Zagroził, że wrzuci Wucha do oceanu. Elektroprzyjaciel odparł z niewzruszonym spokojem, że dysponuje ogromną cierpliwością i może przeczekać pod wodą wiele tysięcy lat. Wściekły rozbitek ponownie próbował zgnieść urządzenie, a Wuch ironicznie mu przyklaskiwał. W końcu Automateusz popadł w czarną rozpacz – nie potrafił zgładzić jedynej istoty, która towarzyszyła mu na wyspie.

Gdy Wuch wciąż snuł swoje ponure opowieści o losie rozbitka, Automateusz nagle dostrzegł na horyzoncie okręt. Zaczął gwałtownie manifestować swoją obecność. Załoga statku zauważyła go i wkrótce do brzegu przybiła szalupa ratunkowa. Uradowany robot zabrał Wucha ze sobą i z entuzjazmem witał się z wybawcami. Wuch natychmiast zaproponował kontynuowanie przyjaźni i puszczenie dotychczasowych nieporozumień w niepamięć.

Obsesja i zemsta

Po powrocie do cywilizacji zachowanie Automateusza uległo drastycznej zmianie. Zakończenie opowiadania to czysta groteskaKategoria estetyczna łącząca w sobie elementy komiczne z tragicznymi, często oparta na absurdzie i wyolbrzymieniu.. Robot zaczął kolekcjonować ciężkie młoty i eksperymentować z substancjami wybuchowymi. Stał się mrocznym samotnikiem, który nieustannie mówił do siebie. Trawiony nienawiścią do swojego elektroprzyjaciela, poświęcił resztę życia na planowanie ostatecznej zemsty. W końcu stworzył potężną kulę z cementu, uwięził w niej Wucha i zrzucił ją na samo dno głębokiego, kopalnianego szybu.

Przyjaciel Automateusza - plan wydarzeń

• Planowanie podróży przez Automateusza.
• Zakup elektroprzyjaciela u wynalazcy.
• Lądowa wędrówka z towarzyszem.
• Katastrofa na morzu.
• Automateusz na bezludnej wyspie.
• Denerwujące rady Wucha.
• Usiłowanie zniszczenia elektroprzyjaciela.
• Dostrzeżenie okrętu.
• Ratunek dla Automateusza i Wucha.
• Wieloletnie próby zgładzenia Wucha.
• Zacementowanie Wucha i wrzucenie go do kopalnianego szybu.