Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
„My podwójmy straże.
Czy zła myśl wygra, czy dobra pokona,
Jutro się w mowach i w dziełach pokaże;
I jedna chwila tej bitwy wyrzeka
Na całe życie o losach człowieka”.
 
Sen przynosi też Więźniowi podpowiedź, że będzie wolny. To za sprawą snu Więzień porzuca tożsamość Gustawa i mianuje się Konradem.

Senator Nowosilcow również dręczony jest koszmarami. Widzi siebie – bogatego, z orderami, ukochanego przez cara, ale zaraz później cały dwór zaczyna z niego szydzić, a diabły dręczą jego duszę do świtu.

Motyw miłości i patriotyzmu


W dramacie mamy do czynienia przede wszystkim z miłością do ojczyzny. To w imię walki o wolność kraju młodzi ludzie godzą się na prześladowania i tortury. Mickiewicz przywołuje obrazy dręczonego 10-latka, torturowanego Cichowskiego i Rollisona, zsyłek na Sybir (m.in. studentów ze Żmudzi), przesłuchań i niesprawiedliwych procesów. Miłość do ojczyzny jest też siłą napędową w działaniu Konrada. To dla niej staje w szranki nawet z samym Bogiem. Miłość deklarowana przez Konrada jest uczuciem pełnym rozmachu i zaangażowania:
„Ale ta miłość moja na świecie,
Ta miłość nie na jednym spoczęła człowieku
Jak owad na róży kwiecie:
Nie na jednej rodzinie, nie na jednym wieku.
Ja kocham cały naród!”

Przykładem miłości prywatnej, nienarodowej, jest postawa pani Rollisonowej. Pomimo podeszłego wieku i niepełnosprawności (była niewidoma), konsekwentnie odwiedza bezdusznego senatora, aby wybłagać ułaskawianie syna.

Warto dodać, że wątek miłości pojawia się jeszcze przed rozpoczęciem akcji dramatu. Mickiewicz dedykuje swoje dzieło
„spółuczniom, spółwięźniom, spółwygnańcom za miłość ku ojczyźnie prześladowanym, z tęsknoty ku ojczyźnie zmarłym (…)”.


Motyw samotności


Konrad – patriota i buntownik z wizją – jest również samotnikiem. Droga, którą obrał, czyli droga bojownika o wolność kraju, wymaga poświęcenia całego siebie oraz życia w nieustannej konspiracji. W jego codzienności nie ma miejsca na miłość inną niż ta do ojczyzny (dlatego też Gustaw, romantyczny młodzieniec, musi na zawsze zniknąć). W Improwizacji Konrad mówi:
„Samotność – cóż po ludziach, czym śpiewak dla ludzi?
Gdzie człowiek, co z mej pieśni całą myśl wysłucha,
Obejmie okiem wszystkie promienie jej ducha?
Nieszczęsny, kto dla ludzi głos i język trudzi”.

Konrad jest też całkowicie samotny w swojej walce z Bogiem o przyszłość polskiego narodu. Jako samotny geniusz-poeta Konrad bierze na siebie odpowiedzialność za kraj. Ten bezkompromisowy gest odrzucenia innych i upojenia własną samotnością wyrażają słowa:
„Depcę was, wszyscy poeci,
Wszyscy mędrce i proroki,
Których wielbił świat szeroki.
Gdyby chodzili dotąd śród swych dusznych dzieci,
Gdyby wszystkie pochwały i wszystkie oklaski
Słyszeli, czuli i za słuszne znali,
(…) Nie czuliby własnego szczęścia, własnej mocy,
Jak ja dziś czuję w tej samotnej nocy:
Kiedy sam śpiewam w sobie,
Śpiewam samemu sobie”.

W Dziadach cz. III także Polska przestawiona jest jako kraj osamotniony na arenie politycznej. W kluczowym momencie zawiodła nawet Francja. W dramacie przyrównana jest do Piłata, który milcząco aprobuje wyrok i umywa ręce.

Motyw władzy


Motyw ten realizuje się w postawie Konrada. Prowadzi on z Bogiem walkę o władzę nad duszami:
„Milczysz, — wszakżeś z Szatanem walczył osobiście?
Wyzywam Cię uroczyście.
Nie gardź mną, ja nie jeden, choć sam tu wzniesiony.
Jestem na ziemi sercem z wielkim ludem zbratan,
Mam ja za sobą wojska, i mocy, i trony;
Jeśli ja będę bluźnierca,

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


dla: Kulturalna Polska klp.pl

  Dowiedz się więcej
1  Dziady cz. IV - streszczenie
2  Trzy rodzaje duchów w II części Dziadów
3  Wątki sakralne i ludyczne w II części Dziadów

Zobacz inne opracowania utworów Adama Mickiewicza:
Konrad Wallenrod - Pan Tadeusz - Ballady i romanse - Sonety krymskie

Streszczenia książek
Tagi: