Mit o powstaniu świata - streszczenie krótkie i szczegółowe
„Mitologia” (mit o powstaniu świata i bogów) to zbiór starożytnych opowieści greckich, kształtujący się przez wieki starożytności. Przedstawia on kosmogoniczną wizję narodzin wszechświata z Chaosu oraz losy kolejnych pokoleń bogów, od Uranosa i Gai, przez tytanów pod wodzą Kronosa, aż po ostateczne zwycięstwo Zeusa i ustanowienie olimpijskiego panteonu. Głównym wątkiem jest cykliczna walka o władzę i porządek, która prowadzi do ukształtowania się świata i hierarchii boskiej, a także do ewolucji ludzkości przez cztery symboliczne wieki.
Spis treści
- Streszczenie w pigułce
- Mitologia — bohaterowie
- Mitologia — geneza
- Znaczenie tytułu
- Mitologia — problematyka
- Mitologia — motywy literackie
- Mitologia — konteksty interpretacyjne
- Mitologia — kompozycja, narracja i język
- Mitologia — jak wykorzystać na maturze
- Mitologia — pytania jawne na maturze ustnej
- Streszczenie szczegółowe
- Mitologia — najczęściej zadawane pytania
Streszczenie w pigułce
Na początku istniał jedynie Chaos, z którego wyłonili się pierwsi bogowie: Gaja (Ziemia) i Uranos (Niebo). Z ich związku narodzili się tytani, cyklopi oraz sturęcy. Uranos, przerażony wyglądem i siłą swojego potomstwa, strącił je do mrocznego Tartaru. Gaja, pragnąc zemsty, namówiła najmłodszego z tytanów, Kronosa, do obalenia ojca. Kronos przejął władzę, jednak w obawie przed klątwą Uranosa zaczął połykać własne dzieci. Jego żona, Reja, zdołała ocalić najmłodszego syna, Zeusa, ukrywając go na Krecie. Gdy Zeus dorósł, podstępem zmusił ojca do zwrócenia połkniętego rodzeństwa. Rozpoczęła się wielka wojna o władzę nad światem. Zeus, wspierany przez uwolnionych z Tartaru cyklopów i sturękich, pokonał Kronosa. Nowy władca musiał jeszcze zmierzyć się z buntem gigantów oraz przerażającym potworem Tyfonem. Ostateczne zwycięstwo Zeusa ugruntowało jego pozycję jako najwyższego boga na Olimpie. Równolegle z historią bogów toczyły się losy ludzi, podzielone na cztery epoki: od idealnego wieku złotego, przez srebrny i brązowy, aż po pełen wojen i zepsucia wiek żelazny.
Mitologia — bohaterowie
Gaja
Jest uosobieniem Ziemi, matką wszystkich bogów i tytanów, która zrodziła świat. To ona, pragnąc zemsty za uwięzienie jej dzieci, namówiła Kronosa do obalenia Uranosa.
Uranos
Był pierwotnym bogiem Nieba i pierwszym władcą świata, ojcem tytanów, cyklopów i sturękich. Z obawy przed siłą swojego potomstwa strącił je do Tartaru, co doprowadziło do jego obalenia przez syna Kronosa.
Kronos
To tytan, który obalił swojego ojca Uranosa i przejął władzę nad światem. W obawie przed przepowiednią połykał własne dzieci, by uniknąć podobnego losu, co ostatecznie doprowadziło do jego klęski z rąk Zeusa.
Reja
Była tytanką i żoną Kronosa, matrą Zeusa oraz innych bogów olimpijskich. Ocaliła najmłodszego syna, Zeusa, przed pożarciem przez ojca, co umożliwiło mu późniejsze przejęcie władzy.
Zeus
Jest najwyższym bogiem greckiego panteonu, władcą Olimpu i panem nieba oraz błyskawic. Obalił swojego ojca Kronosa i ustanowił nowy porządek, stając się symbolem sprawiedliwości i potęgi.
Zobacz więcej: Mitologia — bohaterowie
Mitologia — geneza
- Tło historyczneZainteresowanie antykiem
Jan Parandowski, wybitny filolog klasyczny, przez lata zgłębiał kulturę i literaturę starożytnej Grecji i Rzymu. Jego rozległa wiedza i pasja stanowiły fundament do stworzenia dzieła.
- Prace przygotowawczeGromadzenie i systematyzacja materiałów
Autor poświęcił wiele lat na studiowanie oryginalnych źródeł mitologicznych, by stworzyć spójne, kompleksowe i przystępne kompendium mitów.
- 1924Pierwsze wydanie książkowe
Ukazała się "Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian", która szybko zdobyła uznanie i stała się kanonem literatury popularyzującej antyk.
- Dalsze losyWielokrotne wznowienia i status lektury
Dzieło było wielokrotnie wznawiane, uzupełniane i na stałe weszło do kanonu lektur szkolnych, kształtując pokolenia czytelników.
Zobacz więcej: Mitologia — geneza
Znaczenie tytułu
Tytuł 'Mitologia' odnosi się bezpośrednio do zbioru starożytnych greckich i rzymskich mitów, czyli opowieści o bogach, herosach oraz początkach świata i człowieka. Jest to nazwa gatunku literackiego, a jednocześnie wskazuje na treść lektury, która jest kompendium tych fascynujących historii. Tytuł podkreśla uniwersalny charakter tych opowieści, będących fundamentem kultury europejskiej i źródłem niezliczonych inspiracji w sztuce oraz literaturze. Tym samym 'Mitologia' to klucz do zrozumienia korzeni naszej cywilizacji.
Mitologia — problematyka
1Walka o władzę i jej cena
Mitologia ukazuje cykliczne zmagania o dominację, począwszy od obalenia Uranosa przez Kronosa, aż po zwycięstwo Zeusa nad tytanami. Każda zmiana władcy wiąże się z brutalnymi konfliktami i aktami przemocy, co podkreśla bezwzględność dążenia do panowania. Ostatecznie, ustanowienie porządku olimpijskiego jest wynikiem krwawych walk, które kształtują świat bogów i ludzi.
2Złożoność relacji rodzinnych bogów
W mitach greckich więzy rodzinne są często źródłem zarówno miłości, jak i nienawiści, zemsty czy zdrady. Widzimy to w buncie Kronosa przeciw ojcu Uranosowi, a następnie w walce Zeusa z własnym ojcem. Te skomplikowane zależności pokazują, że nawet w świecie bogów bliskość nie gwarantuje harmonii, lecz bywa przyczyną najgłębszych konfliktów.
3Kształtowanie się świata i porządku
Lektura przedstawia proces powstawania kosmosu z Chaosu oraz kolejne etapy organizacji świata przez bogów. Od pierwotnych bóstw, przez tytanów, aż po olimpijczyków, każdy etap wprowadza nowe zasady i hierarchie. Ostateczne zwycięstwo Zeusa symbolizuje ustanowienie trwałego ładu, który reguluje życie bogów i ludzi.
4Strach przed przeznaczeniem i skutki
Kronos, bojąc się klątwy Uranosa i utraty władzy, połyka własne dzieci, próbując oszukać przeznaczenie. Jego działania prowadzą jednak do buntu Zeusa i ostatecznego obalenia tytanów, co paradoksalnie wypełnia proroctwo. Mitologia ukazuje, że próby uniknięcia losu często prowadzą do jego nieuchronnego spełnienia.
Zobacz więcej: Mitologia — problematyka
Mitologia — motywy literackie
Fatum to najpotężniejsza siła w mitologii greckiej, której nie mogą zmienić ani ludzie, ani bogowie. Pokazuje tragizm ludzkiej kondycji, gdzie wszelkie próby ucieczki przed przeznaczeniem są daremne. Uczy to pokory wobec wyższych sił.
Bunt to sprzeciw wobec woli Olimpu, często motywowany miłością do ludzi (Prometeusz) lub zuchwałością (Syzyf). Mimo surowych kar, wyznacza twardą granicę między ludzką wolnością a boską władzą, nadając postawom bohaterów wymiar moralny.
Cierpienie dotyka każdego w mitach, niezależnie od pochodzenia, i rzadko bywa przypadkowe. Wynika z winy, klątwy lub nieuchronnego losu, a jego obserwacja miała prowadzić do katharsis u starożytnych Greków.
Antyczny mechanizm sprawiedliwości działa z żelazną konsekwencją, gdzie kara jest zawsze precyzyjnie dopasowana do rodzaju przewinienia. Ten schemat budował fundamenty greckiej etyki, pokazując, że pycha kończy się upokorzeniem, a zdrada wieczną męką.
Wędrówka to w mitach coś więcej niż zmiana miejsca – to brutalny test charakteru i inicjacja. Bohaterowie, jak Odyseusz czy Herakles, mierzą się z licznymi niebezpieczeństwami, by wrócić z podróży całkowicie odmienieni.
Uczucia w świecie antycznym rzadko gwarantują sielankę, często wyzwalając siły destrukcyjne. Miłość działa jak żywioł, zdolny obalać całe królestwa (Parys i Helena) lub prowadzić do tragedii (Orfeusz i Eurydyka).
Zobacz więcej: Mitologia — motywy
Mitologia — konteksty interpretacyjne
Eposy Homera, "Iliada" i "Odyseja", stanowią pierwotne źródło wielu opowieści mitologicznych, które Parandowski zebrał. Czytanie ich pozwala zrozumieć, jak mity funkcjonowały jako narracje heroiczne i religijne w starożytności.
Koncepcja apolińskości i dionizyjskości Fryderyka Nietzschego, przedstawiona w "Narodzinach tragedii", pomaga zrozumieć dualizm greckiej kultury. Pokazuje ona, jak mity odzwierciedlały dążenie do harmonii (Apollo) i pierwotne siły natury (Dionizos).
Malarstwo renesansowe i barokowe, na przykład "Narodziny Wenus" Botticellego, świadczy o nieustającej inspiracji mitologią w sztuce. Obrazy te ukazują, jak artyści przez wieki reinterpretowali i wizualizowali postacie oraz wydarzenia z mitów.
Tragedie greckie, takie jak "Król Edyp" Sofoklesa, pokazują, jak mity były przetwarzane w dramacie. Utwory te zgłębiały uniwersalne problemy ludzkiego losu, winy i przeznaczenia, nadając mitom głębszy wymiar etyczny.
Teoria archetypów Carla Junga wskazuje, że mity greckie odzwierciedlają uniwersalne wzorce psychiczne obecne w ludzkiej podświadomości. Pozwala to interpretować postacie i wydarzenia mitologiczne jako symbole głębokich, wspólnych doświadczeń ludzkości.
Zobacz więcej: Mitologia — konteksty
Mitologia — kompozycja, narracja i język
- 01KompozycjaUkład i budowa fabuły
Mitologia ma charakter zbioru opowieści, w którym poszczególne mity są ułożone tematycznie lub chronologicznie, tworząc spójny obraz świata bogów i herosów. Nie jest to jednolita fabuła, lecz mozaika niezależnych, choć wzajemnie się uzupełniających historii.
- 02NarracjaTyp narratora
W utworze dominuje narracja trzecioosobowa, wszechwiedząca i obiektywna, prowadzona z dystansu. Narrator pełni rolę przewodnika po świecie mitów, wyjaśniając złożone relacje i wydarzenia.
- 03Język i stylCharakterystyczne środki
Język Mitologii jest klarowny, precyzyjny i przystępny dla czytelnika, choć miejscami stylizowany na podniosły, by oddać majestat opisywanych wydarzeń. Unika nadmiernej archaizacji, ale zachowuje uroczysty ton, charakterystyczny dla epickich opowieści.
„Co to za zwierzę, obdarzone głosem, które z rana chodzi na czworakach, w południe na dwóch nogach, a wieczorem na trzech?”
Ten cytat to słynna zagadka Sfinksa, której rozwiązaniem jest człowiek, symbolizujący etapy życia: od niemowlęctwa na czworakach, przez dorosłość na dwóch nogach, aż po starość z laską. Jej rozwikłanie przez Edypa nie tylko ocaliło Teby, ale także zapoczątkowało ciąg tragicznych wydarzeń w jego życiu, podkreślając rolę ludzkiej inteligencji wobec nieuchronnego przeznaczenia.
Mitologia — jak wykorzystać na maturze
Typowe tematy
- Jak literatura przedstawia różne oblicza władzy i jej wpływ na jednostkę oraz społeczeństwo?Postać Zeusa, który po obaleniu Kronosa ustanawia nowy porządek, ale jednocześnie sam dopuszcza się aktów tyranii i niesprawiedliwości, pokazuje złożoność sprawowania władzy.
- W jaki sposób człowiek mierzy się z przeznaczeniem i fatum?Tragiczne losy Edypa, który mimo prób ucieczki przed przepowiednią, nieuchronnie wypełnia swoje przeznaczenie, ilustrują bezsilność wobec fatum.
- Motyw buntu jako siła napędowa zmian lub źródło cierpienia.Prometeusz, który sprzeciwił się Zeusowi, wykradł ogień dla ludzi i został za to okrutnie ukarany, jest symbolem heroicznego buntu i poświęcenia.
- Miłość jako siła twórcza i destrukcyjna w życiu człowieka.Historia Orfeusza i Eurydyki, gdzie miłość prowadzi do próby pokonania śmierci, ale jednocześnie staje się przyczyną ostatecznej straty, ukazuje jej dwoistą naturę.
Z czym zestawić
Konflikt prawa boskiego z ludzkim, tragizm wyboru, fatum.
Motyw prometeizmu, bunt przeciwko Bogu/władzy w imię ludzkości.
Motyw wędrówki, heroizmu, walki z przeciwnościami losu.
Motyw samotnego bohatera, poświęcającego się dla ojczyzny (nawiązanie do prometeizmu).
Mitologia — pytania jawne na maturze ustnej
Na liście pytań jawnych CKE ta lektura ma 3 pytania na maturę ustną. Do każdego znajdziesz gotowy konspekt: tezę, argumenty, wymagany kontekst i najczęstszy błąd, który kosztuje punkty.
- Pytanie 4Poświęcenie się w imię wyższych wartości. Omów zagadnienie na podstawie Mitologii (cz. I Grecja) Jana Parandowskiego.
Prometeusz wykradł bogom ogień dla ludzi i za ten dar przyjął wieczną karę — przykuty do skały, oddany na pastwę orła. Mit czyni z niego wzór poświęcenia, w którym wielkość człowieka polega nie na sile, lecz na gotowości do bezinteresownej ofiary dla dobra ogółu.
- Pytanie 5Problematyka winy i kary. Omów zagadnienie na podstawie Mitologii (cz. I Grecja) Jana Parandowskiego.
Prometeusz dał ludziom ogień i cywilizację, a w nagrodę został skazany na wieczne męki — a kara spadła też na niewinnych. Grecki mit pokazuje świat, w którym o losie człowieka decydują bogowie kierujący się gniewem, a wina i kara rzadko bywają współmierne.
- Pytanie 6Miłość silniejsza niż śmierć. Omów zagadnienie na podstawie Mitologii (cz. I Grecja) Jana Parandowskiego.
Orfeusz kochał Eurydykę tak mocno, że zszedł po nią żywy do krainy umarłych i samą muzyką wzruszył władców podziemia. Choć ostatecznie traci ją na zawsze, potęga jego uczucia — gotowego ryzykować życie i trwać za grobem — dowodzi, że miłość bywa silniejsza niż śmierć.
Streszczenie szczegółowe
Początek wszechświata i rządy Uranosa
Mit rozpoczyna się od wizji pierwotnej otchłani. Na początku był ChaosW mitologii greckiej to pierwotna, nieuporządkowana materia, z której wyłonił się wszechświat i pierwsi bogowie. – mieszanina wody, ziemi, ognia i powietrza, pełna twórczej siły. Z tej otchłani wyłoniły się dwa pierwsze bóstwa: Gaja (Ziemia) oraz Uranos (Niebo). Dali oni początek kolejnym pokoleniom bogów.
Ze związku Gai i Uranosa zrodzili się potężni tytaniBogowie z najstarszego pokolenia, dzieci Uranosa i Gai, obaleni później przez Zeusa. (Okeanos, Kojos, Krejos, Hyperion, Japetos i Kronos). Po nich na świat przyszli cyklopi oraz hekatonchejrowie, czyli sturęcy. Uranos nie potrafił zaakceptować swojego okrutnego i szkaradnego potomstwa. Zdecydował się strącić własne dzieci do TartaruNajmroczniejsza, najgłębsza część podziemi, służąca jako więzienie dla wrogów bogów..
Mit o stworzeniu świata to tak zwany mit kosmogoniczny. Grecy za jego pomocą tłumaczyli sobie pochodzenie wszechświata, zjawisk atmosferycznych oraz ukształtowanie powierzchni ziemi.
Bunt Kronosa i ocalenie Zeusa
Gaja nie mogła znieść bezwzględnych rządów męża i cierpienia swoich uwięzionych dzieci. Namówiła Kronosa, najmłodszego z tytanów, do buntu. Kronos okaleczył i strącił ojca z tronu. Z krwi obalonego władcy narodziły się Erynie – trzy bezlitosne boginie zemsty.
Nowy władca panował na ziemi wspólnie ze swoją żoną, Reją. W tym czasie świat zaczął tętnić życiem. Spadł pierwszy deszcz, zaświeciło słońce, rozwinęła się bujna roślinność. Powstały góry, doliny i koryta rzek, a w wodzie i na lądzie pojawiły się zwierzęta.
Kronos pamiętał o klątwie ojca, która głosiła, że jego również obali własny syn. Aby temu zapobiec, połykał każde nowo narodzone dziecko. Reja postanowiła ratować szóste niemowlę. Podała mężowi do połknięcia kamień zawinięty w pieluszki, a prawdziwego syna – Zeusa – ukryła na Krecie. Chłopcem zaopiekowały się nimfy górskie. Niemowlę karmiła swoim mlekiem koza Amaltea. Z jej ułamanego rogu powstał słynny róg obfitościMagiczny artefakt, który nieustannie napełniał się jedzeniem i bogactwami, o jakich zamarzył jego posiadacz..
Gdy Zeus dorósł, postanowił upomnieć się o władzę. Polecił matce, aby podała Kronosowi środek wymiotny. Z wnętrzności tytana wydobyli się dorośli już bogowie: Hades, Posejdon, Hera, Demeter i Hestia.
Wielka wojna bogów i pokonanie Tyfona
Rozpoczęła się długa i krwawa wojna o panowanie nad światem. Zeus uwolnił z Tartaru cyklopów i sturękich, którzy wsparli go w walce. Dzięki ich pomocy młodzi bogowie pokonali Kronosa i tytanów.
Pokój nie trwał długo. Przeciwko nowym władcom zbuntowali się giganciOlbrzymi o wężowych splotach zamiast nóg, zrodzeni z krwi Uranosa, którzy wypowiedzieli wojnę bogom olimpijskim. – potężni synowie Ziemi. Gdy i oni zostali pokonani, Gaja wydała na świat najstraszliwszego potwora: Tyfona. Bestia przerażała swoim wyglądem do tego stopnia, że bogowie uciekli w panice do Egiptu, gdzie ukryli się pod postaciami zwierząt.
Tylko Zeus odważył się stanąć do walki. Po zaciętym pojedynku zabił Tyfona żelaznym sierpem i przywalił go ogromnymi skałami wyspy Sycylii. Greckie podania głoszą, że gdy uwięziony potwór próbuje się uwolnić, wulkan Etna wyrzuca z siebie ogień i dym.
Cztery wieki ludzkości
Oprócz historii bogów, mit opisuje również losy ludzi, podzielone na cztery następujące po sobie epoki:
- Wiek złoty – czas panowania Kronosa. Ludzie żyli bez trosk, chorób i starości, a ziemia sama rodziła owoce.motyw raju Przypominało to biblijny raj.nawiązanie do Biblii Po upadku Kronosa ludzie ci stali się dobroczynnymi demonami opiekuńczymi.
- Wiek srebrny – epoka powolnego rozwoju. Ludzie przez sto lat pozostawali dziećmi, a gdy dorastali, ich życie było krótkie i pełne cierpienia. Nie chcieli składać ofiar bogom, za co Zeus ostatecznie ich wytępił.
- Wiek brązowy – epoka heroiczna. Czas wielkich herosów, takich jak Herakles czy Tezeusz. To wtedy miały miejsce słynne walki o Teby oraz wojna trojańska. Ludzie byli niezwykle silni, ale też brutalni i skupieni na wojnach.
- Wiek żelazny – epoka trwająca do dziś. Czas ciężkiej pracy, trosk, zepsucia moralnego i upadku dawnych wartości. Sławne osiągnięcia poprzednich epok odeszły w bezpowrotną przeszłość.
Mitologia — najczęściej zadawane pytania
Krótkie odpowiedzi na pytania o treść i problematykę lektury. Kliknij pytanie, żeby rozwinąć odpowiedź.
1Jak doszło do powstania świata według greckich mitów?
Na początku istniał jedynie Chaos, z którego wyłoniły się Gaja (Ziemia) i Uranos (Niebo). Z ich związku narodziły się tytani, cyklopi oraz sturęcy, dając początek dalszemu rozwojowi świata. Gaja odegrała kluczową rolę w ukształtowaniu się pierwotnego porządku.
2Dlaczego Kronos połykał swoje dzieci?
Kronos, po obaleniu swojego ojca Uranosa, obawiał się klątwy, która przepowiadała, że zostanie obalony przez własne potomstwo. Próbował oszukać przeznaczenie, połykając każde nowo narodzone dziecko. Jego działania doprowadziły jednak do buntu Zeusa i ostatecznego spełnienia proroctwa.
3W jaki sposób Zeus przejął władzę nad światem?
Matka Zeusa, Reja, ukryła go przed Kronosem, który połykał swoje dzieci. Dorosły Zeus podstępem zmusił ojca do zwrócenia połkniętego rodzeństwa. Następnie, wspierany przez uwolnionych z Tartaru cyklopów i sturękich, pokonał Kronosa w wielkiej wojnie, ustanawiając nowy porządek olimpijski.
4Kim byli Gaja i Uranos w mitologii greckiej?
Gaja była uosobieniem Ziemi, matką wszystkich bogów i tytanów, która zrodziła świat. Uranos był pierwotnym bogiem Nieba i pierwszym władcą świata, ojcem tytanów, cyklopów i sturękich. Ich związek dał początek pierwszej generacji bóstw.
5Jakie były kolejne epoki ludzkości według mitologii?
Ludzkość przechodziła przez cztery epoki: od idealnego wieku złotego, charakteryzującego się harmonią i obfitością. Następnie nastały wiek srebrny i brązowy, które były coraz gorsze. Ostatnim był pełen wojen i zepsucia wiek żelazny.
6Kto pomógł Zeusowi w walce z Kronosem i tytanami?
Zeusowi w walce z Kronosem i tytanami pomogli uwolnieni z Tartaru cyklopi i sturęcy, którzy byli potomstwem Gai i Uranosa. Dzięki ich wsparciu, a także mądrości Zeusa, udało się pokonać tytanów. To zwycięstwo ugruntowało pozycję Zeusa jako najwyższego boga na Olimpie.
7Jakie uniwersalne przesłanie niesie ze sobą motyw walki o władzę w mitologii?
Mitologia ukazuje, że walka o władzę jest cyklicznym zmaganiem, które często wiąże się z brutalnością i przemocą, jak w przypadku obalenia Uranosa przez Kronosa, a następnie Kronosa przez Zeusa. Podkreśla to bezwzględność dążenia do dominacji oraz wysoką cenę, jaką trzeba zapłacić za panowanie. Ostatecznie prowadzi to do ustanowienia nowego, choć często niestabilnego, porządku.
8Co symbolizuje motyw fatum w mitach greckich?
Motyw fatum symbolizuje najpotężniejszą siłę w mitologii greckiej, której nie mogą zmienić ani ludzie, ani bogowie. Pokazuje tragizm ludzkiej kondycji, gdzie wszelkie próby ucieczki przed przeznaczeniem, jak w przypadku Kronosa, są daremne. Los jest nieuchronny i często prowadzi do paradoksalnego spełnienia proroctw.
9Dlaczego Jan Parandowski napisał 'Mitologię'?
Jan Parandowski napisał 'Mitologię' z pasji do antyku i rozległej wiedzy filologicznej, aby stworzyć spójne i przystępne kompendium mitów greckich i rzymskich. Celem było popularyzowanie kultury antycznej i edukowanie czytelników. Dzięki temu dzieło stało się kanonem literatury i lekturą szkolną.
10W jaki sposób mity greckie ukazują złożoność relacji rodzinnych?
Mity greckie przedstawiają więzy rodzinne jako źródło zarówno miłości, jak i głębokich konfliktów, zemsty czy zdrady. Przykładem jest bunt Kronosa przeciw ojcu Uranosowi oraz walka Zeusa z własnym ojcem. Pokazuje to, że nawet w świecie bogów bliskość nie gwarantuje harmonii, lecz bywa przyczyną najgłębszych dramatów.