klp.plW „Kwiatkach” natura nie stanowi jedynie dekoracji dla ludzkich działań, ale staje się pełnoprawnym uczestnikiem życia duchowego. Święty Franciszek traktuje wszystkie elementy stworzenia jako równorzędne istoty. Zwraca się do słońca, wody, ognia i zwierząt per „brat” i „siostra”. Wynika to z głębokiego przekonania, że cały wszechświat ma jednego Stwórcę. Taka perspektywa czyni wszystkich mieszkańców ziemi wielką rodziną.
Słynna scena kazania do ptaków czy obłaskawienie wilka z GubbioWilk z Gubbio Według legendy drapieżnik terroryzujący włoskie miasto, którego św. Franciszek oswoił znakiem krzyża i obietnicą regularnego karmienia przez mieszkańców. obrazują harmonię, jaką człowiek może osiągnąć ze światem. Warunkiem jest odrzucenie pychy i chęci dominacji nad przyrodą.
Postawa Franciszka wobec natury była w średniowieczu rewolucyjna. Wcześniejsza asceza traktowała świat materialny jako siedlisko grzechu i pokus, od których należało uciekać. Biedaczyna z Asyżu jako pierwszy zaczął dostrzegać w pięknie przyrody bezpośrednie odbicie doskonałości Boga.
Ubóstwo
Dobrowolne wyrzeczenie się dóbr materialnych to absolutny fundament reguły franciszkańskiej. Bohaterowie utworu nie traktują biedy jako kary czy życiowej porażki. Przeciwnie – to świadomy wybór i jedyna droga do prawdziwej wolności. Posiadanie majątku rodzi konflikty, zmusza do obrony własności i odciąga myśli od spraw duchowych.
Franciszek i jego towarzysze nazywają ubóstwo swoją „panią”. Ten zabieg bezpośrednio nawiązuje do tradycji poezji trubadurówPoezja trubadurów Średniowieczna liryka dworska, w której rycerz składał hołd i przysięgał wierność swojej wyidealizowanej damie serca.. Brak przywiązania do rzeczy ziemskich pozwala zakonnikom w pełni zaufać Bożej opatrzności i skupić się na modlitwie.
Radość doskonała
Średniowieczny ideał świętego zazwyczaj wiązał się z cierpieniem, powagą i surowością. „Kwiatki św. Franciszka” przełamują ten schemat. Wprowadzają motyw franciszkańskiej radości, płynącej z samej egzystencji i bliskości z Bogiem. Prawdziwe szczęście nie wynika tu jednak z wygody czy życiowych sukcesów.
W jednej z najsłynniejszych opowieści Franciszek tłumaczy bratu Leonowi istotę tego zjawiska. Najwyższym triumfem ducha jest znoszenie upokorzeń, odrzucenia i fizycznego bólu z uśmiechem, w imię miłości do Chrystusa. Taka postawa całkowicie uodparnia człowieka na wszelkie ciosy losu.
Pokora i miłość
Relacje między braćmi mniejszymiBracia mniejsi (minoryci) Oficjalna nazwa zakonu założonego przez św. Franciszka. Słowo "mniejszy" miało podkreślać ich pokorę i dobrowolne usytuowanie się na dole drabiny społecznej. opierają się na wzajemnym szacunku i całkowitym wyzbyciu się egoizmu. Franciszek uważa się za najmniejszego i najgrzeszniejszego z ludzi. Paradoksalnie to właśnie ta skrajna pokora czyni go wielkim w oczach Boga.
Miłość w utworze ma wymiar uniwersalny. Obejmuje nie tylko przyjaciół i współbraci, ale też wrogów, grzeszników, a nawet dzikie zwierzęta. To właśnie bezwarunkowa miłość pozwala bohaterom dokonywać cudów i przemieniać serca spotykanych ludzi. Widać to w scenie nawrócenia trzech okrutnych zbójców, których Franciszek ugościł chlebem i winem.
Autor: