Mikołajek - streszczenie krótkie i szczegółowe

Streszczenie w pigułce

Mikołajek to kilkuletni chłopiec mieszkający z rodzicami w spokojnym francuskim miasteczku. Jego świat kręci się wokół szkoły, podwórka i paczki zgranych kumpli. Do jego najbliższych przyjaciół należą: Alcest, który ciągle coś je, oraz Ananiasz, klasowy prymusNajlepszy uczeń w klasie, często mający najwyższe oceny.. W grupie jest też Rufus, syn policjanta, Gotfryd, który ma bogatego tatę, i Euzebiusz, najsilniejszy chłopak w klasie. Książka nie ma jednej długiej fabuły. Składa się z krótkich, zabawnych opowiadańKrótki utwór pisany prozą, o prostej fabule i niewielkiej liczbie bohaterów.. Chłopcy wpadają w kłopoty w szkole, wymyślają szalone zabawy na podwórku i niechcący denerwują dorosłych. Nauczycielka, nazywana przez nich Paniusią, dwoi się i troi, by utrzymać dyscyplinę. Często musi interweniować surowy opiekun, pan Dubon, na którego uczniowie mówią Rosół. Mikołajek i jego koledzy nie są złośliwi. Po prostu mają mnóstwo energii i patrzą na świat zupełnie inaczej niż dorośli. Każda ich przygoda wywołuje sporo zamieszania. Ostatecznie jednak wszystko dobrze się kończy, a chłopcy wracają do swoich codziennych spraw.

Shorty na maturę

Motyw cierpienia niezawinionego Motyw cierpiącej matki Poświęcenie się w imię wyższych wartości Na czym polega ludowa sprawiedliwość? Wady ludzkie w krzywym zwierciadle satyry Świat ducha a świat rozumu Czy dobra materialne czynią człowieka szczęśliwym? Przyczyny nieporozumień między rodzicami a dziećmi Jaki wpływ na człowieka ma sprawowanie przez niego władzy? Czy człowiek decyduje o własnym losie? Moralna odpowiedzialność za czyny Miłość silniejsza niż śmierć

Mikołajek - geneza

1. 1954
   Spotkanie twórców

   René Goscinny (pisarz) i Jean-Jacques Sempé (rysownik) poznali się w Paryżu. Razem wpadli na pomysł stworzenia Mikołajka.

2. 1956
   Pierwszy komiks o Mikołajku

   Postać Mikołajka pojawiła się po raz pierwszy w belgijskim magazynie "Le Moustique" jako komiks. Mikołajek był wtedy tylko małym dymkiem w kadrze.

3. 1959
   Narodziny opowiadań

   Twórcy zmienili pomysł. Zamiast komiksu, zaczęli pisać krótkie, zabawne opowiadania o Mikołajku, które ukazały się w gazecie "Sud-Ouest Dimanche".

4. 1960
   Wydanie pierwszej książki

   Wszystkie opowiadania zebrano i wydano jako książkę pod tytułem "Le Petit Nicolas". Tak narodził się Mikołajek, jakiego znamy.

Darmowa graKorsarze Lektur: zagraj w tę lekturęPływaj statkiem, zatapiaj wrogów i odpowiadaj na pytania z lektury „Mikołajek”. Powtórka, która wciąga.Zagraj teraz

Znaczenie tytułu

Tytuł książki, "Mikołajek", to imię głównego bohatera. Mikołajek to mały, kilkuletni chłopiec, który opowiada nam o swoich przygodach w szkole i na podwórku. Książka nosi jego imię, ponieważ wszystkie zabawne historie dzieją się z jego udziałem i są przedstawione z jego perspektywy. To on jest sercem wszystkich opowiadań.

Mikołajek i inne chłopaki — streszczenie szczegółowe

Kleofas ma okulary

Kleofas, najgorszy uczeń w klasie, przychodzi pewnego dnia do szkoły w okularach — lekarz uznał, że chłopiec dostaje złe stopnie, bo po prostu niedowidzi. Wiadomość wywołuje poruszenie: Ananiasz, dotychczasowy prymus i jedyny w klasie, który nosił okulary, boi się, że straci swoją wyjątkową pozycję, a Rufus i Gotfryd też zaczynają marzyć o własnych szkłach. Okulary krążą z ręki do ręki — przymierzają je kolejno Gotfryd, Rufus, Joachim, Maksencjusz i Euzebiusz, który przy okazji robi zeza. Kiedy chce je przymierzyć również Alcest, Kleofas odmawia, bo koledze lśnią się ręce od tłuszczu z kanapek — wywiązuje się kłótnia o to, kto jest tchórzem, a niedoszłą bójkę przerywa opiekun klasy, pan Rosół, wyznaczając w ramach kary odmianę czasownika. Później, na lekcji geografii, Kleofas (po tym, jak Alcest wytarł ręce o marynarkę) pożycza mu okulary — Alcest w nich nie zauważa, że tuż przed nim stoi nauczyciel, i wylatuje z klasy. Sam Kleofas, zostając bez okularów, dostaje przy tablicy złą ocenę.

Łyk świeżego powietrza

W niedzielę rodzina Mikołajka jedzie w odwiedziny do pana Bongrain, księgowego z biura taty, który kupił dom na wsi. Tata gubi drogę, bo instrukcje podane przez telefon się nie zgadzają, i rodzina dociera na miejsce dopiero w porze obiadu. Pani Bongrain wita gości cała umazana sadzą — nie udało jej się rozpalić pieca, bo „na wsi nie ma prądu w kuchni, i na tym właśnie polega urok wiejskiego życia", jak z dumą tłumaczy pan Bongrain. Ich syn, Kalasanty, odsiaduje karę w swoim pokoju za wspinaczkę na drzewo po śliwki, ale z okazji wizyty dostaje ułaskawienie. Obiad jest katastrofą — niedojrzałe, zielone pomidory z ogródka, mięso przypalone na zewnątrz i surowe w środku, twarde ziemniaki. Po posiłku panowie grają w kule na wąskiej ścieżce; kiedy kula Kalasantego stacza się na trawnik, ojciec w furii odsyła go z powrotem do pokoju aż do wieczora. Tata Mikołajka postanawia wyjechać wcześniej, żeby uniknąć korków, a pan Bongrain żegna gości przy samochodzie, wychwalając zalety domku na wsi i „łyk świeżego powietrza co niedzielę".

Kredki

Listonosz przynosi paczkę kredek od Buni; rodzice sprzeczają się przy tej okazji o to, że babcia rozpieszcza wnuka prezentami. Mikołajek zabiera kredki do szkoły, gdzie pudełko krąży z ławki do ławki — trzymają je kolejno Alcest, Joachim, Maksencjusz, Euzebiusz, Rufus i Gotfryd. Gdy nauczycielka łapie chłopców na zabawie w czasie lekcji, każe temu, kto akurat ma pudełko, natychmiast oddać je właścicielowi — i to właśnie w tym zamieszaniu gubi się część kredek. Na przerwie okazuje się, że brakuje żółtej kredki; Rufus żartobliwie oskarża o kradzież Euzebiusza (bo ten jest przecież „czerwony"), co kończy się prawdziwą bójką — Euzebiusz uderza Rufusa, potem śmiejącego się z tego Gotfryda, a na koniec także Mikołajka. Bójkę przerywa pan Rosół, wymierzając karę pisania linijek (sto, a Alcestowi i Joachimowi, którzy też się bili, po dwieście). W domu okazuje się, że pudełko jest zniszczone, a kredki połamane; zaginiona żółta kredka odnajduje się dopiero wieczorem, gdy tata potyka się o nią pod drzwiami jadalni.

Na campingu

Joachim proponuje zabawę w „biwakowanie" na pustym placu w sąsiedztwie, zamiast prawdziwego wyjazdu nad rzekę. „Namiotem" zostaje stary, podarty koc, a chłopcy na zmianę bawią się w prowadzenie rozbitego, pozbawionego kół samochodu — Joachim jako „kierowca" wykrzykuje przy tym do wyimaginowanych innych kierowców. Podczas zabawy w gotowanie tylko Alcest naprawdę je (kanapki z dżemem, które przyniósł), a Gotfryd i Mikołajek zostają wysłani po „wodę". Dochodzi do sprzeczki o zakopywanie śmieci na niby, a w ciasnym „namiocie" propozycja zabawy w Indian (pióropusz) wywołuje prawdziwą bójkę między Euzebiuszem a Joachimem, do której dołączają wszyscy pozostali — przewracają się skrzynki. Rozzłoszczony Joachim grozi, że wyrzuci wszystkich ze „swojego" obozu. Zaczyna naprawdę padać, chłopcy w pośpiechu wracają do domów spóźnieni i — ich zdaniem niesprawiedliwie — dostają w domach burę, mimo że po drodze utknęli w prawdziwym korku.

Mówiliśmy przez radio

Mikołajek dostaje od taty parę krótkofalówek do zabawy. Gdy chłopiec przynosi je do szkoły, wszyscy koledzy chcą ich spróbować, a urządzenia szybko krążą z rąk do rąk — wywołując tyle samo zamieszania i sporów o kolejność, co wcześniej okulary czy kredki. Zabawa w nadawanie i odbieranie wiadomości kończy się chaosem i awanturą o to, kto ma prawo mówić do mikrofonu, a nauczyciele i rodzice reagują na hałas zniecierpliwieniem.

Jadwinia

Jadwinia, córka sąsiadów, państwa Courteplaque, przychodzi bawić się z Mikołajkiem. Chłopiec, który wcale nie ma ochoty bawić się z dziewczynką, próbuje na różne sposoby zniechęcić ją do wspólnej zabawy, ale Jadwinia konsekwentnie stawia na swoim i sama decyduje, w co będą się bawić. Wizyta kończy się dopiero wtedy, gdy z sąsiedniego ogródka woła ją własna mama.

Filatelistyka

Tata przynosi Mikołajkowi w porze obiadu kopertę ze znaczkami pocztowymi z całego świata. Tego samego dnia po południu, gdy chłopiec wraca z nimi do szkoły, na przerwie zaczyna się wielka wymiana znaczków między kolegami — każdy chce zdobyć te najciekawsze, a spory o to, czyj znaczek jest cenniejszy, szybko przeradzają się w kłótnię.

Maksencjusz czarodziej

Maksencjusz przynosi do szkoły zestaw sztuczek magicznych i popisuje się przed kolegami jako czarodziej. Gdy jedna ze sztuczek — z kostką — zostaje niechcący zdradzona i inni chłopcy odkrywają, na czym polega trik, robi się nerwowo, ale do bójki jeszcze wtedy nie dochodzi, bo do pokoju wchodzi akurat mama Maksencjusza. Prawdziwa bójka wybucha dopiero przy innej sztuczce, ze znikającą kulką.

Deszcz

Deszczowy dzień zamyka chłopców w domu, zamiast pozwolić im biegać na dworze. Bez zwykłych zabaw na powietrzu koledzy szybko się nudzą, a nuda i stłoczenie w jednym pomieszczeniu prowadzą do sprzeczek i przekomarzania się.

Szachy

Ktoś przynosi do klasy szachy i próbuje nauczyć kolegów gry. Zasady okazują się dla większości chłopców za trudne albo za nudne, więc zamiast partii szachów szybko robi się z tego zupełnie inna, głośniejsza zabawa — ku niezadowoleniu tego, kto chciał grać poważnie.

Lekarze

Chłopcy bawią się w lekarzy i pacjentów, „badając się" nawzajem i przepisując sobie na niby lekarstwa. Zabawa w diagnozowanie chorób i wypisywanie recept wymyka się spod kontroli, gdy każdy chce być lekarzem, a nikt pacjentem.

Nowa księgarnia

W okolicy otwiera się nowa księgarnia i chłopcy postanawiają ją odwiedzić. Ich hałaśliwe zachowanie w sklepie — przepychanki, głośne komentarze, oglądanie wszystkiego naraz — wyprowadza z równowagi sprzedawcę; żaden z pozostałych klientów nie ucieka jednak ze sklepu.

Rufus jest chory

Rufus choruje i nie przychodzi do szkoły, więc koledzy postanawiają go odwiedzić. Wizyta u chorego, zamiast być spokojna, zamienia się w typowo chłopięcą awanturę — na tyle głośną, że zaniepokojeni rodzice Rufusa muszą interweniować.

Lekkoatleci

Chłopcy organizują na własną rękę zawody lekkoatletyczne. Zanim jednak dochodzi do głównej konkurencji — rzutu młotem — rozgrywa się jeszcze zabawa w kowbojów (Kleofas jako Bill, Rufus jako umierający Tom) oraz spór o bieg na sto metrów i sznurek wyznaczający metę, który kończy się drugą bójką — tym razem między Kleofasem a Maksencjuszem.

Tajemny szyfr

Chłopcy wymyślają własny tajny szyfr, żeby przekazywać sobie wiadomości, których nikt inny nie zrozumie. Podczas lekcji zaczynają porozumiewać się nim po kryjomu, robiąc przy tym miny i gesty — pan Mouchabière najpierw tylko ostrzega klasę, że jeśli się nie uspokoją, wszyscy w czwartek zostaną po lekcjach.

Urodziny Jadwini

Mikołajek zostaje zaproszony na urodziny Jadwini. W trakcie przyjęcia to właśnie Jadwinia recytuje gościom wierszyk — Mikołajek odmawia deklamowania czegokolwiek, a Berta gra na pianinie i przy tym się rozpłakuje. Impreza, pomyślana jako grzeczne przyjęcie, szybko zamienia się w typowo dziecięcy chaos.