Burza piaskowa - opis przygody
Opis burzy piaskowej to jeden z najbardziej trzymających w napięciu momentów podczas porwania Stasia i Nel. Żywioł zmusza uciekinierów do dramatycznej walki o przetrwanie w tumanach duszącego pyłu. Zjawisko to pokazuje potęgę afrykańskiej natury, z którą muszą zmierzyć się bohaterowie powieści.
Autor: Karolina Marlęga
Czas czytania: 2 min
Złowrogie znaki na niebie
Około godziny czternastej upał stał się nie do zniesienia. Brakowało choćby jednej chmurki, a nad głowami podróżnych krążyły wygłodniałe sępy. W powietrzu wyraźnie czuć było swąd palonego drewna.
BeduiniKoczownicze plemiona arabskie żyjące na pustyni, zajmujące się hodowlą zwierząt. wpadli w panikę. Ostrzegali, że złe duchy obudziły wiatr śpiący na zachodzie pustyni. Porywacze wiedzieli, że jadą prosto na spotkanie z żywiołem.
Burza piaskowa opisana w powieści to chamsin. Jest to suchy, gorący wiatr wiejący w Egipcie, który niesie ze sobą ogromne ilości pustynnego pyłu i drastycznie podnosi temperaturę powietrza.
Uderzenie żywiołu
Nagle widnokrąg pociemniał, a powietrze zaczęło drżeć z gorąca. Zrobiło się niesamowicie duszno. W oddali wyrosła ogromna, ciemna chmura. Silne podmuchy wiatru skręcały piasek w wysokie lejki i tworzyły niebezpieczne wiry.
Zaledwie po chwili tumany kurzu całkowicie zakryły słońce. Zapadł mrok. Oczy i usta jeźdźców natychmiast wypełniły się piaskiem. Mimo to pędzili dalej, bo zatrzymanie się w trakcie burzy groziło zasypaniem żywcem.
Najbezpieczniej było uciekać z wiatrem, ale porywacze Stasia i Nel nie mogli tego zrobić. Taka trasa oznaczałaby powrót prosto w ręce pościgu. Musieli zaryzykować i zarządzić postój w samym środku huraganu.
Walka o przetrwanie w ciemnościach
Przerażone wielbłądy zbiły się w ciasną gromadę. Pył wdzierał się do płuc i oślepiał ludzi. Arabów ogarnął śmiertelny strach przed potężnymi wirami piasku. Unoszący się w powietrzu żwir zacinał ich twarze niczym setki biczów.
Sienkiewicz używa tu epiki, czyli rodzaju literackiego opierającego się na opowiadaniu o wydarzeniach. Dynamiczny opis burzy buduje napięcie i pokazuje, jak mali są ludzie wobec potęgi natury.
Mijały kolejne godziny. Wszyscy tkwili w miejscu, otoczeni przez zupełną ciemność. Nagle rozległy się potężne grzmoty i niebo rozbłysło od błyskawic. Po burzy zapadła martwa cisza.
Bohaterowie ruszyli przed siebie na oślep, nie widząc się nawzajem. Wkrótce spadły pierwsze krople deszczu, co często zdarza się po przejściu chamsinu. Uciekinierzy zorientowali się, że stoją przed wejściem do stromego wąwozuGłęboka dolina o bardzo stromych zboczach, wyżłobiona przez płynącą wodę..