Artyzm powieści Jana Brzechwy
Opowieść o Akademii pana Kleksa łączy w sobie cechy realistycznej książki o szkole z magiczną baśnią. Adaś Niezgódka opisuje swoje niezwykłe przygody w formie osobistego pamiętnika. Jan Brzechwa używa prostego, barwnego języka, który idealnie oddaje sposób myślenia dwunastoletniego chłopca.
Autor: Dorota Blednicka
Czas czytania: 2 min
Spis treści
Gatunek i magiczny świat
Powieść Jana Brzechwy to baśń fantastycznaUtwór, w którym obok prawdziwego świata występują zjawiska magiczne i nadprzyrodzone.. Zwykłe, codzienne sytuacje mieszają się w niej z magią. Chłopcy uczą się w szkole, ale ich nauczycielem jest niezwykły Ambroży Kleks.
W Akademii pojawiają się magiczne przedmioty i postacie znane z innych bajek. Dzięki temu czytelnik przenosi się do świata, w którym wszystko jest możliwe.
Czas akcji i sposób opowiadania
Czas wydarzeń nie jest dokładnie określony. Wiele szczegółów sugeruje jednak, że akcja toczy się w czasach współczesnych autorowi. Oznacza to połowę XX wieku.
Wydarzenia poznajemy z perspektywy Adasia Niezgódki. Chłopiec pełni funkcję narratoraOsoba opowiadająca o wydarzeniach w książce.. Spisuje on swoje przeżycia w formie pamiętnika.
Adaś opowiada o wszystkim w pierwszej osobie. Zachowuje przy tym chronologiczną kolejność zdarzeń.
Narracja pierwszoosobowa sprawia, że czytelnik czuje się, jakby czytał prywatne zapiski bohatera. Dzięki temu łatwiej nam zrozumieć emocje i myśli Adasia.
Sposób przedstawienia bohaterów
Bohaterowie są opisywani w sposób bezpośredni. Adaś po prostu mówi nam, jak wyglądają i ocenia ich zachowanie. Na pierwszym planie znajdują się pan Kleks oraz sam narrator.
W książce występuje też bohater zbiorowy. Są nim wszyscy uczniowie Akademii. Chłopcy wspólnie uczestniczą w lekcjach, bawią się i przeżywają przygody.
Język i humor w powieści
Jan Brzechwa napisał książkę bardzo prostym i barwnym językiem. Przypomina on swobodną, codzienną rozmowę. Świat widzimy oczami dziecka, dlatego słownictwo jest w pełni dostosowane do wieku dwunastolatka.
Autor świetnie bawi się słowem i wykorzystuje komizm sytuacyjnyZabawne i nieoczekiwane zdarzenia, które wywołują śmiech czytelnika.. Dzięki temu stworzył magiczny świat, w którym nawet najbardziej niezwykłe rzeczy wydają się całkowicie naturalne.