Buszujący w zbożu - bohaterowie

Holden Caulfield

Holden Caulfield to szesnastoletni narratorOsoba opowiadająca w utworze literackim; w tej powieści mamy do czynienia z narracją pierwszoosobową, subiektywną. i główny bohater powieści. Relacjonuje swoją kilkudniową tułaczkę po Nowym Jorku po wyrzuceniu z ekskluzywnej szkoły Pencey Prep. Chłopak pochodzi z zamożnej rodziny z Manhattanu, jednak czuje się od tego środowiska głęboko wyobcowany. Fizycznie wyróżnia się wysokim wzrostem i przedwcześnie osiwiałą skronią. Nosi też charakterystyczną czerwoną czapkę myśliwską z daszkiem odwróconym do tyłu, która stała się symbolem jego odmienności.

Bohater obsesyjnie nazywa otaczających go ludzi „fałszywymi”. Nie potrafi dopasować się do oczekiwań świata dorosłych. Pod maską cynizmuPostawa charakteryzująca się nieuznawaniem i podważaniem powszechnie szanowanych wartości oraz norm. i sarkazmu kryje się wyjątkowo wrażliwy nastolatek, który wciąż nie pogodził się ze śmiercią młodszego brata. Desperacko pragnie chronić dziecięcą niewinność. Jego marzenie o zostaniu tytułowym „buszującym w zbożu” to metafora chęci zatrzymania świata w stanie czystości, zanim skazi go dorosłość.

Holden nie jest heroicznym buntownikiem. Kłamie, bywa niekonsekwentny, zachowuje się infantylnie i sam dostrzega własne słabości. Powieść kończy się jego pobytem w sanatoriumZakład leczniczy; w kontekście powieści chodzi o ośrodek psychiatryczny, do którego Holden trafia po załamaniu nerwowym., co stanowi ostateczne rozliczenie z niemożnością funkcjonowania w brutalnej rzeczywistości.

Phoebe Caulfield

Phoebe to dziesięcioletnia siostra Holdena. Jest jedyną osobą, z którą bohater czuje prawdziwą, niezmąconą więź. Dziewczynka wykazuje się inteligencją, elokwencjąUmiejętność łatwego, płynnego i sugestywnego wysławiania się. i niezwykłą przenikliwością jak na swój wiek. Potrafi trafnie ocenić brata, mówiąc mu wprost, że ten nie lubi absolutnie niczego ani nikogo.

Holden uwielbia siostrę i traktuje ją jako uosobienie czystości, którą za wszelką cenę pragnie chronić. To właśnie szczera rozmowa z Phoebe zmusza go do skonfrontowania się z własnym, niesprecyzowanym buntem. Słynna scena na karuzeli w Central Parku stanowi emocjonalne centrum powieści. Holden patrzy na kręcącą się w deszczu siostrę, po raz pierwszy płacze i odnajduje w sobie coś bliskiego spokojowi.

Allie Caulfield

Allie, młodszy brat Holdena, zmarł na białaczkę w wieku jedenastu lat. Choć fizycznie nie pojawia się w akcji powieści, jego obecność przenika całą narrację. Holden wielokrotnie do niego wraca, opisując go jako najpiękniejszą i najmądrzejszą osobę, jaką kiedykolwiek znał. Chłopiec miał rude włosy i zwykł zapisywać wiersze zielonym atramentem na rękawicy baseballowej, aby mieć co czytać w nudnych momentach meczu.

Śmierć Alliego to źródłowa traumaUraz psychiczny wywołany przez silnie stresujące wydarzenie, pozostawiający trwały ślad w psychice. głównego bohatera. Ta nieopłakana do końca strata leży u podstaw jego depresji i niemożności odnalezienia się w świecie. Kiedy Holden czuje się szczególnie zagubiony lub samotny, zwraca się do zmarłego brata w myślach, traktując go jak jedyną bezpieczną kotwicę.

Pan Antolini

Pan Antolini to były nauczyciel angielskiego Holdena z poprzedniej szkoły. Należy do nielicznego grona dorosłych, do których chłopak ma zaufanie. Jest oczytany, inteligentny i szczerze troszczy się o swojego dawnego ucznia. Przyjmuje go pod swój dach w środku nocy, gdy nastolatek nie ma gdzie się podziać. Wygłasza wtedy przejmującą mowę o tym, że bunt bez wyraźnego kierunku prowadzi wyłącznie do samozniszczenia.

Relacja z nauczycielem drastycznie się komplikuje. Holden budzi się i stwierdza, że mężczyzna gładzi go po głowie. Interpretuje to jako gest homoseksualny i w panice ucieka z mieszkania. Postać Antoliniego pozostaje niejednoznaczna. Może być człowiekiem o złych intencjach, ale równie dobrze ofiarą paranoicznej interpretacji zagubionego nastolatka. Reprezentuje dorosłość, która nie musi być fałszywa, lecz którą Holden i tak ostatecznie odrzuca.

Stradlater

Stradlater to współlokator Holdena w akademiku Pencey Prep. Przystojny, pewny siebie i lubiany przez wszystkich chłopak, który w oczach narratora stanowi klasyczny przykład „fałszywości”. Pozornie czarujący, w rzeczywistości jest powierzchowny i dba wyłącznie o własny wizerunek. Holden nazywa go „ukrytym brudasem”, ponieważ Stradlater goli się starannie, ale używa do tego zardzewiałej, brudnej maszynki.

Przepaść między chłopakami uwidacznia się, gdy Stradlater umawia się na randkę z Jane Gallagher. Holden żywi do niej głębokie, niewinne uczucie. Po powrocie współlokatora z miasta dochodzi między nimi do bójki. To starcie staje się bezpośrednią przyczyną nocnej ucieczki Holdena ze szkoły.

Jane Gallagher

Jane Gallagher nigdy nie pojawia się bezpośrednio na kartach powieści. Istnieje wyłącznie we wspomnieniach i wyobraźni głównego bohatera. Była jego sąsiadką z wakacji i bliską przyjaciółką z dzieciństwa. Grali razem w warcaby, a Holden zapamiętał uroczy szczegół: dziewczyna nigdy nie ruszała pionków z tylnego rzędu, bo po prostu lubiła, jak tam stoją.

Dla Holdena Jane uosabia autentyczność. Jest jedną z niewielu osób, które w jego pamięci pozostają nieskażone brutalnością świata. Właśnie dlatego myśl o tym, że Stradlater mógł ją skrzywdzić, wpędza go w furię. Holden wielokrotnie planuje do niej zadzwonić, ale nigdy się na to nie decyduje. Ten paraliż obnaża jego całkowitą niezdolność do nawiązania prawdziwego kontaktu z drugim człowiekiem.

D.B. Caulfield

D.B. to starszy brat Holdena i utalentowany pisarz. W opinii narratora zaprzedał swój talent Hollywood, tworząc komercyjne scenariusze filmoweTekst literacki będący podstawą realizacji filmu, zawierający dialogi i opisy akcji. Holden gardzi kinem, uważając je za szczyt sztuczności. za duże pieniądze. Holden szanuje jego literackie zdolności, ale traktuje hollywoodzką karierę jako kapitulację przed światem „fałszywych”.

Starszy brat pojawia się na początku i na końcu powieści jako osoba, która odwiedza Holdena w ośrodku psychiatrycznym. Jego postać symbolizuje jeden z możliwych losów wrażliwego człowieka w brutalnie pragmatycznymPostawa polegająca na realistycznym ocenianiu rzeczywistości i podejmowaniu działań przynoszących konkretne korzyści., nastawionym na zysk świecie dorosłych.

Robert Ackley

Ackley to sąsiad Holdena z akademika w Pencey. Chłopak z zaawansowanym trądzikiem, fatalną higieną osobistą i nienawistnym stosunkiem do Stradlatera. Holden sam uważa go za irytującego nudziarza, a mimo to szuka jego towarzystwa w chwilach przytłaczającej samotności.

Ackley to postać, z którą główny bohater nie potrafi się ani zaprzyjaźnić, ani ostatecznie zerwać kontaktu. Jego fizyczna i społeczna niezdarność potęguje poczucie izolacji w murach elitarnej szkoły.

Sally Hayes

Sally Hayes to dziewczyna, z którą Holden umawia się na randkę podczas pobytu w Nowym Jorku. Jest bardzo atrakcyjna, ale przy tym na wskroś konwencjonalna. Właśnie to jednocześnie przyciąga i odpycha głównego bohatera. Podczas wspólnego wyjścia do teatru i na lodowisko w Centrum RockefelleraKompleks komercyjnych budynków w Nowym Jorku, znany m.in. z popularnego lodowiska i ogromnej choinki w okresie zimowym., Holden nagle proponuje jej ucieczkę.

Chce, aby wyjechali do Nowej Anglii i zamieszkali w leśnej chacie, z dala od cywilizacji. Kiedy racjonalna Sally odmawia i reaguje chłodno, sfrustrowany Holden wyzywa ją. Ta scena boleśnie odsłania jego ucieczkę w nierealistyczne fantazje i brak umiejętności budowania dojrzałych relacji.

Carl Luce

Carl Luce to dawny kolega Holdena ze szkoły Whooton, obecnie student prestiżowego Uniwersytetu Columbia. Bohater umawia się z nim na drinka w nowojorskim barze. Holden liczy na głęboką rozmowę, której desperacko potrzebuje, ale Luce pozostaje znudzony i zdystansowany. Szybko kończy spotkanie, radząc młodszemu koledze wizytę u psychoanalitykaMetoda leczenia zaburzeń psychicznych oparta na badaniu nieświadomości. W latach 50. w USA zyskiwała ogromną popularność wśród wyższych sfer..

Jego postać ilustruje tragiczną barierę komunikacyjną. Holden nie potrafi nawiązać prawdziwego kontaktu z drugim człowiekiem nawet wtedy, gdy aktywnie i rozpaczliwie o to zabiega.

Sunny i Maurice

Sunny to młoda prostytutka, którą Holden zamawia do swojego pokoju hotelowego. Kiedy dziewczyna się zjawia, chłopak rezygnuje z jej usług. Próbuje po prostu z nią porozmawiać, szukając jakiegokolwiek ludzkiego ciepła. Sytuacja kończy się upokorzeniem i pobiciem przez jej suteneraOsoba czerpiąca korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inną osobę., Maurice'a, który brutalnie wymusza dodatkowe pieniądze.

Obie postacie reprezentują mroczną, bezwzględną stronę nocnego Nowego Jorku. Są kolejnym dowodem na to, że Holden nie potrafi funkcjonować w świecie dorosłych, nawet w tak czysto transakcyjnych i cynicznych relacjach.