Giaur - bohaterowie
Poemat George’a Byrona opiera się na tragicznym trójkącie miłosnym, w którym zderzają się odmienne kultury i systemy wartości. Postacie reprezentują skrajne namiętności, od destrukcyjnej miłości po bezwzględną żądzę zemsty. Ich losy kształtują klasyczny wzorzec bohatera romantycznego oraz orientalne tło epoki.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Giaur
Tytułowy bohater nie nosi imienia. Muzułmanie określają go mianem giauraTureckie określenie osoby niewierzącej w Allaha, najczęściej chrześcijanina, mające wydźwięk pogardliwy., co w ich kulturze oznacza po prostu niewiernego. To młody Wenecjanin, który przybywa do Grecji i zakochuje się w Leili, brance z haremu Hassana. Uczucie to łamie wszelkie zasady i sprowadza na kobietę śmierć.
Giaur to klasyczny przykład bohatera bajronicznego. Jest samotnikiem, buntownikiem odrzucającym normy społeczne i religijne. Kieruje się wyłącznie własnymi namiętnościami. Po stracie ukochanej jego jedynym celem staje się zemsta. Zasadzka na Hassana i zabicie go w walce nie przynoszą mu jednak ulgi.
Bohater bajroniczny to typ postaci literackiej stworzony przez George'a Byrona. Charakteryzuje go duma, skrajny indywidualizm, tajemnicza przeszłość oraz wewnętrzne rozdarcie. Taki bohater często popełnia zbrodnię w imię wyższych uczuć, co skazuje go na wieczne potępienie i samotność.
Ostatnie lata życia spędza w klasztorze. Nie szuka tam jednak rozgrzeszenia ani pojednania z Bogiem. Traktuje mury zakonne jak azyl przed światem. Przed śmiercią spowiada się staremu zakonnikowi, ale jego wyznanie to raczej zrzucenie ciężaru wspomnień niż akt skruchy. Do końca pozostaje wierny swojej miłości i nie żałuje popełnionych czynów.
Hassan
Hassan to bogaty i wpływowy turecki emir. Zgodnie z prawem i tradycją Wschodu jest absolutnym panem życia i śmierci swoich niewolnic. Kiedy odkrywa zdradę Leili, wymierza jej okrutną, ale usankcjonowaną obyczajowo karę - każe utopić dziewczynę w morzu.
Z perspektywy europejskiej Hassan to bezwzględny morderca. W kontekście swojej kultury postępuje jednak honorowo, broniąc własnej godności. Jest dumnym wojownikiem. Podczas ataku zbrojnej bandy Giaura nie ucieka, lecz staje do walki z przeważającymi siłami wroga. Ginie z ręki rywala, zachowując do końca męstwo.
Leila
Branka w haremie Hassana i ukochana Giaura. Pochodzi z Czerkiesji, co w literaturze tamtego okresu było synonimem niezwykłej urody. Narratorzy poematu opisują ją w sposób wyidealizowany, porównując do łabędzia, kwiatu granatu czy periW mitologii perskiej piękna, skrzydlata istota, odpowiednik europejskiej wróżki lub anioła..
Leila nie ma w utworze własnego głosu. Poznajemy ją wyłącznie przez pryzmat męskich pragnień i wspomnień. Jej decyzja o odwzajemnieniu uczuć chrześcijanina to akt ogromnej odwagi, za który płaci najwyższą cenę. Staje się bierną ofiarą zderzenia dwóch bezkompromisowych mężczyzn i dwóch wrogich światów.