Opium w rosole - miejsce akcji
Akcja powieści „Opium w rosole” rozgrywa się w zimowym Poznaniu w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych. Główne wydarzenia toczą się w słynnej kamienicy przy ulicy Roosevelta w dzielnicy Jeżyce. Autorka szczegółowo opisuje miasto oraz mieszkania bohaterów, które doskonale oddają ich charaktery.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 4 min
Spis treści
Poznań jako tło wydarzeń
Małgorzata Musierowicz osadziła fabułę w swoim rodzinnym mieście. Poznań z 1983 roku jest tu opisany bardzo realistycznieZgodnie z rzeczywistością, bez upiększania i fantazjowania.. Bohaterowie spacerują autentycznymi ulicami. Niektóre z nich zachowały swoje nazwy do dziś, inne z czasem je zmieniły.
W książce pojawiają się znane poznańskie ulice i punkty orientacyjne. Należą do nich między innymi:
- ulica Roosevelta (gdzie mieszkają główni bohaterowie),
- ulice Kochanowskiego, Głogowska, Zwierzyniecka i Krasińskiego,
- rondo Kopernika oraz plac Mickiewicza.
Topografię miasta uzupełniają pomniki, na przykład pomnik Poznańskiego Czerwca. Bohaterowie odwiedzają też parki, w tym słynną Cytadelę, oraz charakterystyczne budynki, takie jak szpital Raszei czy kino „Bałtyk”.
„Opium w rosole” to piąta część cyklu powieściowego „Jeżycjada”. Nazwa serii pochodzi od poznańskiej dzielnicy Jeżyce, w której mieszkają bohaterowie książek Małgorzaty Musierowicz.
Ważne miejsca na mapie miasta
Ważnym miejscem spotkań młodzieży jest Teatralka. To malowniczy skwer położony na zboczu wzgórza przy ulicy Fredry. Autorka dokładnie opisuje też gmach Opery Poznańskiej. Budynek zachwyca szlachetnymi proporcjamiHarmonijne zestawienie wymiarów budynku, dzięki któremu wygląda on pięknie i zgrabnie. i bogatym wnętrzem.
Wystrój opery pełen jest czerwieni i złoceń. Nad głowami widzów wisi olbrzymi, kryształowy żyrandol. Bufet mieści się w lustrzanej salce, która przypomina pałacowe komnaty. Wewnątrz znajduje się również pomnik Stanisława Moniuszki.
Zupełnie inaczej wygląda liceum, do którego chodzi Kreska. To stary, poniemiecki gmach o grubych murach. Wysokie okna wpuszczają do środka mało światła, przez co wnętrze wydaje się ponure. Potężne drzwi wejściowe kojarzą się uczniom z więzieniem.
Mieszkania bohaterów – co mówią o właścicielach?
Miejsca zamieszkania w powieści nie są tylko tłem. Wygląd pokoi zdradza cechy charakteru i styl życia ich właścicieli.
Opis przestrzeni, w której żyje bohater, to tak zwana charakterystyka pośrednia. Zamiast pisać wprost, że ktoś jest bałaganiarzem lub pedantem, autor pokazuje nam jego pokój.
Suterena braci Ogorzałków
Piotr i Maciek Ogorzałkowie mieszkają w niewielkiej, ubogiej suterenieMieszkanie znajdujące się częściowo poniżej poziomu ziemi, często z małymi oknami pod sufitem. przy ulicy Roosevelta. W pokoju panuje specyficzny nieład. Na podłodze leżą części samochodowe i sprzęt rowerowy. W kuchni swoje miejsce mają przybory wędkarskie.
Mimo bałaganu, książki są równo poukładane. Koledzy Maćka uwielbiają to miejsce za jego wyjątkowy klimat.
Dzięki temu w mieszkaniu panował szczególny rodzaj zasiedziałej przytulności – bowiem zgodnie z tendencjami męskiej psychiki zaprowadzono tu jednak swoisty ład (...). Książki stały w idealnym porządku i zawsze wiadomo było, gdzie sięgnąć.
Mieszkanie Lewandowskich
Obok braci Ogorzałków znajduje się mieszkanie rodziny Lewandowskich. Prowadzi do niego ciemnawy i nieprzytulny korytarz. Mieści się tam również prywatny zakład szycia kołder.
Sama jadalnia Lewandowskich to niski, biedny pokój z dwojgiem okien. Wnętrze jest zagracone starymi meblami. Pośrodku stoi stół i krzesła o twardych oparciach. Mimo biedy, pokój jest bardzo zaciszny i przytulny.
Dom rodziny Borejków
Mieszkanie Borejków to serce całej kamienicy. Jest przestronne, jasne i pełne życia. Z okien roztacza się piękny widok na park wokół opery.
W obszernej kuchni stoi potężny, stary stół na grubych nogach. Zielony pokój zajmuje Gabrysia z małą córeczką, dlatego wszędzie leżą porozrzucane zabawki. Stół, jak to u Borejków, zawsze jest zarzucony książkami i gazetami. Dom słynie z gościnności, a każdy smutny bohater znajduje tu pocieszenie.
Czarno-biały świat Ewy Jedwabińskiej
Mieszkanie wychowawczyni Maćka to zupełne przeciwieństwo domu Borejków. Zostało urządzone z przesadną pedanteriąPrzesadna, męcząca dbałość o porządek i najdrobniejsze szczegóły.. Dominują w nim tylko dwa kolory: czerń i biel.
Biała kuchnia przypomina sterylne laboratoriumPomieszczenie do badań naukowych, w którym musi panować absolutna czystość.. Łazienka jest wyłożona czarnymi kafelkami. Nawet pokój małej Aurelii został wytapetowany w czarno-białą kratę, a pościel ma wzór w ciemne groszki. Jedyne kolorowe elementy w całym domu to książki i pnące rośliny.
Willa Matyldy Stągiewki
Matylda mieszka w luksusowej willi z oszklonym gankiem. Wszystko jest tam idealnie skomponowane i w dobrym guście. Każdy, nawet najdrobniejszy przedmiot ma swoje z góry ustalone miejsce.
W kuchni królują błękitne kafelki i meble wykonane z jasnej sosny. Dom ten robi duże wrażenie, ale brakuje w nim swobody i domowego ciepła.