Ogólna charakterystyka bohaterów Quo vadis

Dwa światy w powieści

Sienkiewicz podzielił swoich bohaterów na dwie wyraźne grupy. Pierwsza to poganieOsoby wierzące w wielu bogów, w tym przypadku starożytni Rzymianie., wśród których znajdziemy zarówno postacie pozytywne, jak i negatywne. Do tych dobrych należą Petroniusz, Akte, Winicjusz i Seneka. Złymi charakterami są Neron, Poppea, Tygellin oraz początkowo Chilon.

Druga grupa to chrześcijanie. Trudno tu szukać postaci negatywnych. Wszyscy wyznawcy nowej religii są dobrzy, szlachetni i gotowi do poświęceń.

Świat rzymski – bohaterowie historyczni i fikcyjni

Petroniusz – arbiter elegancji

To bogaty patrycjuszCzłonek najstarszych i najbogatszych rodów w starożytnym Rzymie. i wuj Marka Winicjusza. Petroniusz jest wykształcony, inteligentny i świetnie zna się na sztuce. Na dworze Nerona pełni funkcję arbitra elegancjiZnawca dobrego smaku, mody i sztuki, którego zdanie jest najważniejsze na dworze.. Cezar bardzo liczy się z jego opinią, co przysparza mu wielu wrogów.

Petroniusz sam pisze wiersze, ale ukrywa to przed Neronem. Wie, że robienie konkurencji władcy grozi śmiercią. Pogardza cezarem, ale uczestniczy w życiu dworskim, by zapewnić sobie bezpieczeństwo. Ten estetaCzłowiek wrażliwy na piękno, ceniący sztukę i elegancję. reprezentuje wyrafinowaną kulturę starożytnego Rzymu.

Bohater ten doskonale zdaje sobie sprawę z nadchodzącej zagłady swojego świata. Wyraża to w słowach:

„Szalejem, dążym do przepaści, coś nieznanego idzie ku nam z przyszłości, coś się załamuje pod nami, coś umrze obok nas, zgoda! Ale umrzeć potrafimy, a tymczasem nie chce się nam obarczać życia i służyć śmierci wpierw, nim nas zabierze. Życie istnieje dla siebie samego, nie dla niej.”

W finale powieści traci łaskę Nerona. Ten „ostatni Rzymianin” popełnia samobójstwo. Jego śmierć to symboliczny koniec starożytnego świata poezji i piękna.

Marek Winicjusz – porywczy żołnierz

Winicjusz to siostrzeniec Petroniusza. Jest postacią całkowicie fikcyjną. Poznajemy go w momencie powrotu z wyprawy wojennej.

Młodego żołnierza cechuje męstwo, siła i odwaga. Niestety, jest też niezwykle porywczy, gniewny i brakuje mu dyplomacji. To typowa postać dynamicznaBohater literacki, który w trakcie trwania akcji zmienia swój charakter i poglądy.. Pod wpływem miłości do Ligii powoli zmienia swoje życie i przyjmuje naukę chrześcijańską.

Neron – okrutny władca

Neron, zwany Miedzianobrodym, to próżny i okrutny despotaWładca absolutny, który rządzi okrutnie i nie liczy się z nikim.. W powieści widzimy go pod koniec życia, w okresie całkowitego upadku moralnego. Objął władzę w wieku 17 lat i początkowo rządził rozsądnie, wspierany przez Senekę.

Z czasem stał się potworem. Zamordował własną matkę, żonę, brata i syna cesarza Klaudiusza. Zaniedbuje państwo, bo uważa się za wybitnego poetę, aktora i śpiewaka. W rzeczywistości jest tchórzem, który panicznie boi się tłumu. Nie ma nawet odwagi samodzielnie popełnić samobójstwa.

Poppea i Tygellin – dworscy intryganci

Poppea to druga żona Nerona. Jest niezwykle piękna, ale równie okrutna. To ona w dużej mierze wpłynęła na zły charakter swojego męża.

Tygellin to główny zausznik cezara i największy wróg Petroniusza. Ten bezwzględny intrygant na wyraźny rozkaz Nerona organizuje wielkie podpalenie Rzymu.

Świat chrześcijan

Ligia – słowiańska zakładniczka

Ligia to chrześcijanka i córka wodza Lygów. Jej prawdziwe, słowiańskie imię to Kallina. W dzieciństwie została wywieziona do Rzymu jako zakładniczka.

Wychowała się w domu Aulusa Plaucjusza i Pomponii Grecyny. Jest niezwykle piękna, cnotliwa i wierna swoim zasadom. Potrafi też zaskoczyć wiedzą samego Petroniusza. W fabule to postać biernaBohater, który sam nie działa aktywnie, ale wydarzenia dzieją się wokół niego., choć to właśnie ona napędza całą intrygę i przemianę Winicjusza.

Chilon Chilonides – od zdrajcy do męczennika

Chilon to włóczęga, wróżbita i oszust bez dwóch palców u ręki. Dba wyłącznie o własny interes. Zbiera pieniądze na skryptoraW starożytności osoba zajmująca się zawodowo przepisywaniem ksiąg i tekstów., który miałby spisać jego rzekome mądrości.

Zmuszony przez Nerona do oglądania rzezi chrześcijan, przechodzi wstrząs. Kiedy zdradzony przez niego Glaukus przebacza mu winy, Chilon nawraca się. Publicznie oskarża Nerona o podpalenie Rzymu.