Rodzaje komizmu - dlaczego się śmiejemy gdy czytamy Zemstę
Aleksander Fredro w „Zemście” mistrzowsko wykorzystał trzy rodzaje komizmu: sytuacyjny, postaci i słowny. Śmiech budzą absurdalne zdarzenia, wyraziste charaktery bohaterów oraz ich specyficzny język pełen zabawnych powiedzonek. Najlepszym przykładem połączenia wszystkich tych elementów jest postać tchórzliwego i gadatliwego Papkina.
Autor: Dorota Blednicka
Czas czytania: 2 min
Trzy rodzaje komizmu w „Zemście”
Aleksander Fredro napisał komedięUtwór o pogodnej tematyce i żywej akcji, który kończy się szczęśliwie dla bohaterów., która bawi czytelników od pokoleń. Pisarz osiągnął ten efekt, łącząc trzy różne typy komizmu. Dzięki temu śmieszą nas zarówno same wydarzenia, jak i wygląd czy sposób mówienia bohaterów.
Komizm sytuacyjny
Ten rodzaj śmiechu wynika z zabawnych i nieoczekiwanych zdarzeń. W „Zemście” głównym powodem do żartów jest sam pomysł sporu o stary, zrujnowany mur graniczny między dwoma nienawidzącymi się sąsiadami.
Świetnym przykładem komizmu sytuacyjnego jest słynna scena, w której Cześnik dyktuje list swojemu słudze Dyndalskiemu. Zabawne są również oświadczyny Papkina. Śmieszy nas także moment, gdy przerażony Papkin pisze swój testament, wierząc, że Rejent podał mu zatrute wino.
Komizm postaci
Wynika on z przerysowania cech charakteru i wyglądu bohaterów. Fredro nadał swoim postaciom tak zwane nazwiska znaczące.
Nazwisko znaczące to takie, które od razu zdradza główną cechę charakteru bohatera. Wskazuje czytelnikowi, z kim ma do czynienia.
Cześnik Raptusiewicz to człowiek porywczy i gwałtowny (od słowa raptus). Z kolei Rejent Milczek jest z pozoru cichy i spokojny, ale w rzeczywistości bardzo przebiegły i uparty. Bohaterowie ci bawią odbiorcę swoim sposobem bycia, zachowaniem i kontrastem między nimi.
Komizm słowny
Bohaterowie „Zemsty” posługują się specyficznym językiem, który wywołuje uśmiech. Każda z głównych postaci ma swoje ulubione powiedzonko, które ciągle wplata w wypowiedzi.
Cześnik powtarza „mocium panie”, często w momentach silnego zdenerwowania. Rejent natomiast z fałszywą pobożnością mówi: „Niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba”. Te powtarzane zwroty nadają rozmowom komiczny rytm.
Papkin – mistrz komizmu
W „Zemście” jest jeden bohater, który łączy w sobie wszystkie trzy rodzaje komizmu. To oczywiście Papkin, jedna z najbardziej barwnych postaci w polskiej literaturze.
Jego nazwisko pochodzi od słowa „paplać”, co idealnie pasuje do jego gadatliwości. Papkin śmieszy swoim dziwacznym strojem i tchórzostwem, które ukrywa pod maską wielkiego, niepokonanego rycerza. Jego kwiecisty, przesadzony język bawi czytelnika w każdej scenie, w której się pojawia.