Kultura starożytnego Egiptu
Kultura starożytnego Egiptu kształtowała się w ścisłej zależności od cyklu wylewów Nilu, co doprowadziło do stworzenia pierwszego precyzyjnego kalendarza. Fundamentem życia społecznego była politeistyczna religia z rozbudowanym panteonem bóstw oraz potężną kastą kapłanów. Wiara w życie po śmierci zaowocowała rozwojem technik mumifikacji oraz budową monumentalnych grobowców.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Życie w rytmie rzeki
Cywilizacja egipska narodziła się i przetrwała dzięki rzece. Regularne wylewy Nilu dyktowały rytm prac rolniczych i wymusiły na Egipcjanach stworzenie systemu rachuby czasu. Obserwacja natury doprowadziła do opracowania kalendarza słonecznego. Rok podzielono na trzy pory: wylewy, siew i zbiory. Każda z nich składała się z miesięcy liczących dokładnie po trzydzieści dni.
- ok. 3000 p.n.e.Kalendarz egipski
Rolniczy system liczący 365 dni, oparty na cyklu wylewów Nilu.
- 46 p.n.e.Kalendarz juliański
Wprowadzony w Rzymie przez Juliusza Cezara na bazie wiedzy egipskich astronomów.
- XVI wiekKalendarz gregoriański
Zreformowany przez papieża Grzegorza XIII system, którym posługujemy się do dziś.
Panteon o zwierzęcych głowach
Egipt był państwem politeistycznymWiara w wielu bogów, z których każdy opiekuje się inną sferą życia lub zjawiskiem natury.. Panteon bóstw miał ściśle określoną hierarchię, a bogów najczęściej wyobrażano sobie jako postaci o ludzkich ciałach i zwierzęcych głowach. Obsługą kultu zajmowali się kapłani. Ta faworyzowana przez faraonów grupa społeczna z czasem zgromadziła ogromne majątki i wpływy polityczne, stając się potęgą zdolną konkurować z samymi władcami.
👍 Polub nasz profil na Facebooku — powtórki z lektur, motywy literackie i pytania maturalne w jednym miejscu.
Re to bóg słońca i najważniejsze bóstwo panteonu. Ozyrys władał zaświatami, zmarłymi oraz odradzającą się naturą.
Horus (bóg nieba) opiekował się faraonami. Ptah i Amon byli patronami stolic - Memfis i Teb.
Najważniejsze boginie egipskie, otoczone powszechnym kultem opiekunki magii, miłości i macierzyństwa.
Architektura wieczności
Śmierć w kulturze egipskiej nie oznaczała końca. Była zaledwie początkiem drogi do innego wymiaru egzystencji. Do tej podróży należało się skrupulatnie przygotować. Zmarłemu wkładano do grobu przedmioty codziennego użytku, pożywienie, a w przypadku władców - także figurki mające pełnić rolę służby w zaświatach.
Egipcjanie wierzyli, że człowiek składa się z kilku elementów duchowych. Aby mogły one funkcjonować po śmierci, potrzebowały nienaruszonego ciała jako swojego fizycznego nośnika. Stąd brała się obsesyjna dbałość o przetrwanie powłoki cielesnej.
Warunkiem koniecznym do osiągnięcia życia wiecznego było zachowanie ciała przed rozkładem. Wymusiło to rozwój skomplikowanych technik balsamowania zwłok i mumifikacji. Faraonów chowano w monumentalnych grobowcach - piramidach.
Najstarsza z nich, schodkowa piramida faraona Dżesera z czasów III dynastii, zapoczątkowała erę wielkich budowli. Do najbardziej imponujących należą grobowce wzniesione na płaskowyżu w Gizie: piramidy Cheopsa, Chefrena (której strzeże słynny Sfinks) oraz Mykerinosa.