Pieśń o Rolandzie - cytaty
Zestawienie najważniejszych fragmentów średniowiecznego eposu ukazuje kluczowe cechy etosu rycerskiego. Wybrane strofy obrazują niezłomność głównego bohatera, brutalność bitwy w wąwozie Roncevaux oraz głęboką religijność epoki. Analiza tych słów ułatwia zrozumienie motywacji postaci i specyfiki literatury tamtego okresu.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Honor i duma rycerza
W obliczu przeważających sił wroga Roland odrzuca radę Oliwiera o wezwaniu posiłków. Wybiera walkę, kierując się honorem i miłością do ojczyzny.
„Nie daj Bóg, aby przeze mnie hańbiono mój ród i aby słodka Francja miała iść w pogardę! Raczej będę walił DurendalemLegendarny miecz Rolanda, w którego rękojeści znajdowały się cenne relikwie, m.in. ząb św. Piotra i krew św. Bazylego. co sił, moim dobrym mieczem, który noszę przy boku. Ujrzycie brzeszczot jego cały zakrwawiony. Zdrajcy poganie zebrali się na swoje nieszczęście. Przysięgam wam, wszyscy skazani są na śmierć.” (Pieśń LXXXIV)
Obraz bitwy w wąwozie Roncevaux
Starcie z Saracenami to krwawa rzeź, w której Frankowie wykazują się nadludzką siłą. Narrator podkreśla jedność i męstwo chrześcijańskich wojowników.
„Bitwa jest wspaniała i ciężka. Roland wali krzepko i Oliwier takoż; i arcybiskup wali więcej niż tysiąc razy, i dwunastu parówElitarna gwardia przyboczna Karola Wielkiego, składająca się z najdzielniejszych i najbardziej zaufanych rycerzy. też nie zostaje w tyle, ani Francuzi, którzy biją wszyscy naraz. Tysiącami i setkami giną poganie.” (Pieśń CX)
Historyczna bitwa w wąwozie Roncevaux miała miejsce w 778 roku. W rzeczywistości tylna straż wojsk Karola Wielkiego została zaatakowana nie przez potężną armię Saracenów, ale przez miejscowych Basków. Epos celowo zmienia ten fakt, aby nadać starciu rangę wielkiej wojny religijnej między chrześcijaństwem a islamem.
Śmierć idealnego chrześcijanina
Ostatnie chwile głównego bohatera to starannie wyreżyserowana ars moriendiŚredniowieczny motyw sztuki dobrego umierania. Śmierć Rolanda to jej klasyczny literacki przykład, pełen symbolicznych gestów, żalu za grzechy i modlitwy.. Umierający hrabia zwraca się bezpośrednio do Boga, prosząc o zbawienie i powołując się na biblijne cuda.
„Prawdziwy Ojcze, któryś nigdy nie skłamał, ty, któryś przywołał świętego Łazarza spośród umarłych, ty, któryś ocalił Daniela spomiędzy lwów, ocal moją duszę od wszystkich niebezpieczeństw, za grzechy, którem popełnił w życiu.” (Pieśń CLXXVI)