Obraz miłości w Sonetach do Laury
Francesco Petrarca w swoim cyklu poetyckim stworzył wzorzec miłości, który ukształtował całą nowożytną literaturę europejską. Uczucie do Laury łączy w sobie skrajne emocje, od euforycznego zachwytu po głębokie cierpienie i poczucie zniewolenia. Utwór dzieli się na dwie części, ukazując ewolucję relacji zarówno za życia ukochanej, jak i po jej śmierci.
Autor: Katarzyna Banul
Czas czytania: 2 min
Spis treści
Autentyczność i narodziny uczucia
Centralnym motywem Sonetów do Laury jest miłość oraz towarzyszące jej sprzeczne, drobiazgowo analizowane emocje. Petrarca nadał swoim przeżyciom silny walor autentyczności. Historycy literatury do dziś spierają się, czy Laura istniała naprawdę, jednak żelazna konsekwencja, z jaką poeta przez kilkadziesiąt lat dedykował jej wiersze, uwiarygadnia opisywane uczucia.
Pierwsze spotkanie z ukochaną w kościele zostaje podniesione do rangi mistycznego objawienia. Tak w poetyckiej formie twórca przywołuje ten moment:
Błogosławiony niechaj ów dzień będzie,
Chwila, godzina, miesiąc i rok cały,
Gdy mnie poraził na zawsze i wszędzie
Blask dwojga oczu, które mnie spętały
Idealizacja i narodziny petrarkizmu
Obraz miłości wykreowany przez włoskiego twórcę położył podwaliny pod nowożytną lirykę europejską. Petrarca stworzył model uczucia wyidealizowanego, a sama Laura stała się niedoścignionym symbolem literackiego natchnienia. Kobieta zyskała zestaw cech, które na stulecia zdefiniowały petrarkizmNurt w poezji miłosnej naśladujący styl Petrarki, charakteryzujący się idealizacją kobiety i ukazywaniem miłości jako duchowego cierpienia. i stały się obowiązkowymi atrybutami idealnej kochanki.
Należą do nich złote włosy rozwiane na wietrze, jasne czoło, błyszczące oczy oraz pełne dostojeństwa ruchy.
Były to włosy złote, rozpuszczone
W tysiącu słodkich loków, krętych, jasnych
Petrarca po raz pierwszy ujrzał Laurę 6 kwietnia 1327 roku w kościele św. Klary w Awinionie. Motyw miłości od pierwszego wejrzenia w świątyni stał się później bardzo popularnym schematem w literaturze renesansowej.
Rozdarcie i miłość silniejsza niż śmierć
Cykl sonetówZbiór utworów powiązanych tematycznie lub kompozycyjnie, tworzących spójną całość. w układzie autorskim dzieli się na dwie części. CezuręMoment przełomowy, wyraźna granica dzieląca dzieło lub epokę na dwie części. stanowi śmierć Laury. Kolejne utwory prowadzą czytelnika przez historię wielkiej, nieodwzajemnionej namiętności. Uczucie to od początku skazane było na niespełnienie, a jednak przetrwało fizyczne odejście wybranki.
Miłość w wierszach Petrarki to zjawisko pełne sprzeczności. Poeta wielokrotnie porównuje ją do śmierci, niebezpiecznej morskiej burzy, bezlitosnego wroga czy więzienia. Zakochany człowiek staje się niewolnikiem własnych emocji, zagubionym i wewnętrznie rozdartym.
Utwory tworzą kalejdoskop zachwytów i cierpień, euforii i bólu. Uczucie ma charakter paradoksalny - jest jednocześnie słodkie i gorzkie. Podmiot lirycznyFikcyjna osoba mówiąca w wierszu, wyrażająca swoje przeżycia, myśli i emocje. miota się między skrajnościami, a swoją udrękę rozpisuje na kolejne lata życia:
Właśnie się kończy rok szesnasty męki,
Do kresu życia biegnie serce strute,
A mnie się zdaje w utrapieniu wielkim,
Że co dopiero zaczął się mój smutek.