Opracowanie

Sztuka renesansu - wiadomości wstępne

Sztuka renesansu zrewolucjonizowała podejście do twórczości, odrzucając średniowieczny teocentryzm na rzecz antycznej harmonii i fascynacji człowiekiem. Architekci i malarze wprowadzili matematyczne proporcje oraz perspektywę, nadając dziełom niespotykaną wcześniej głębię i realizm. Z czasem klasyczny spokój ustąpił miejsca pełnemu niepokoju manieryzmowi, który zapowiadał nadejście kolejnej epoki.

Autor: Redakcja klp.pl Czas czytania: 3 min
Spis treści
  1. Powrót do antyku i pochwała życia
  2. Nowa rola artysty i rewolucja w malarstwie
  3. Od harmonii do niepokoju: Manieryzm
  4. Test

Powrót do antyku i pochwała życia

Sztuka odrodzenia czerpała pełnymi garściami z osiągnięć starożytnych Greków i Rzymian. Twórcy renesansowi uważali się za prawowitych spadkobierców antyku. Mieli pełną świadomość piękna starożytnych form i pragnęli je wskrzesić w architekturze, rzeźbie oraz malarstwie. Nowy, humanistyczny światopogląd odrzucił średniowieczną ascezęDobrowolne wyrzeczenie się dóbr materialnych i przyjemności w celu osiągnięcia doskonałości duchowej.. Ciało ludzkie, ziemskie sprawy i potęga umysłu przestały być traktowane jako grzeszne. Stały się najwyższą wartością.

Renesansowa architektura całkowicie odrzuciła gotykStyl w architekturze średniowiecza, charakteryzujący się strzelistością, sklepieniami krzyżowo-żebrowymi i mrocznymi wnętrzami.. Budowle wznoszono w oparciu o idealne, matematyczne proporcje. Miały one gwarantować absolutną harmonię konstrukcji. Dzięki temu pałace i świątynie z tego okresu są proste, jasne i niezwykle przejrzyste kompozycyjnie.

Shorty na maturę

Nowa rola artysty i rewolucja w malarstwie

W renesansie diametralnie zmieniła się pozycja społeczna twórcy. W średniowieczu artysta był zazwyczaj anonimowym rzemieślnikiem. W odrodzeniu stał się samodzielnym kreatorem, wizjonerem i geniuszem. Sztukę zaczęto postrzegać przez pryzmat indywidualności jej autora.

Dobrze wiedzieć
To właśnie w renesansie artyści zaczęli masowo podpisywać swoje dzieła. Twórcy tacy jak Leonardo da Vinci czy Michał Anioł cieszyli się statusem równym arystokracji, a władcy i papieże zabiegali o ich usługi, płacąc za obrazy i rzeźby ogromne sumy.

Natchnieniem dla malarzy i rzeźbiarzy stała się natura. Zaczęto ją uważnie obserwować i naukowo analizować. Antyczna twórczość stanowiła kanonZbiór powszechnie przyjętych zasad i wzorców, w renesansie oparty na sztuce starożytnej. - obowiązywały ściśle określone zasady proporcji i kompozycji. Sztuka wczesnego i dojrzałego renesansu jest radosna, swobodna i skupiona na człowieku.

Perspektywa linearna

Przełomowe odkrycie renesansu, które pozwoliło na utrwalenie trójwymiarowej przestrzeni na płaskim płótnie. Dzięki matematycznemu wyliczeniu punktu zbiegu, obrazy zyskały realistyczną głębię.

Okładka ebooka Pytania jawne na maturę ustnąEbook na maturę ustnąPytania jawne: 76 gotowych odpowiedzi na ustnyKonspekt, wersja rozszerzona i strefa dogrywki do każdego pytania CKE. PDF od razu po płatności. 59 zł, a razem z Atlasem motywów 79 zł.Zobacz ebook

Od harmonii do niepokoju: Manieryzm

Sztuka epoki nie była jednorodna. Przeszła wyraźną ewolucję od renesansowego klasycyzmu aż po manieryzm. Mistrzem klasycznej harmonii był Rafael Santi. Jego dzieła z okresu wczesnego i dojrzałego renesansu wyróżniają się niezwykłą lekkością, wdziękiem i spokojem.

Zupełnie inny kierunek obrał Michał Anioł, którego późna twórczość zapoczątkowała manieryzm. Słowo maniera nie miało wówczas negatywnego znaczenia - oznaczało po prostu indywidualny styl i charakter. Włoska sztuka XVI wieku zaczęła odchodzić od wiernego naśladowania rzeczywistości. Skupiła się na ekspresji i wewnętrznej wizji twórcy.

Manieryzm

Późna faza sztuki renesansu (XVI wiek). Charakteryzuje się odejściem od klasycznej harmonii na rzecz wyrafinowania, niepokoju, wydłużenia proporcji postaci i bogatego zdobnictwa.

Późne malarstwo włoskie przesiąknięte było spirytualizmem i niepokojem. Bogate zdobnictwo i skomplikowane układy ciał celowo naruszały klasyczny porządek. Świat w dziełach manierystycznych przypominał mroczny labirynt. Postaci ludzkie zastygały w cierpieniu lub popadały w religijną ekstazę. Pojawienie się tych tendencji w Italii zwiastowało ostateczny kres epoki odrodzenia i nadejście baroku.

Test

Komentarze

Nikt jeszcze nie odpowiedział. Napisz pierwszy.