Motyw pioruna w Balladynie
Motyw pioruna w dramacie Juliusza Słowackiego pełni funkcję wymierzania boskiej sprawiedliwości. Towarzyszy on kluczowym wydarzeniom, od pierwszych przekleństw po ostateczny sąd nad zbrodniarką. To właśnie uderzenie gromu kończy życie głównej bohaterki, przywracając moralny porządek w świecie przedstawionym.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Spis treści
Pierwsze zapowiedzi gniewu niebios
Motyw pioruna pojawia się już w pierwszym akcie dramatuRodzaj literacki przeznaczony do wystawiania na scenie, w którym główną rolę odgrywają dialogi i działania postaci.. Pustelnik rozmawia z Kirkorem i denerwuje się na myśl o zepsutych rodach królewskich. Rzuca wtedy mroczne przekleństwo.
„Nieba! To ród węża.
Żona zbrodniami podobna do męża,
Córki do ojca, a do matek syny,
Jak w jednym gnieździe skłębione gadziny.
O! bogdaj piorun!...”
Piorun od samego początku kojarzy się z karą za grzechy. Natura w utworze Słowackiego żywo reaguje na ludzkie zbrodnie i zapowiada nadchodzącą tragedię.
W epoce romantyzmu natura nie była tylko tłem wydarzeń. Pisarze traktowali ją jak żywą siłę, która ocenia czyny bohaterów, współodczuwa z nimi lub surowo wymierza im sprawiedliwość.
Klątwa odrzuconej matki
Wątek niszczycielskiego gromu przewija się przez całą fabułę. Kiedy Balladyna wyrzuca swoją matkę z zamku w trakcie burzy, zdesperowana Wdowa przeklina wyrodnąTaki, który postępuje źle wobec najbliższej rodziny, pozbawiony naturalnych uczuć (np. wyrodna córka). córkę.
„Powiem chmurze,
Niech bije w zamek gromem! (...)”
Słowa te okazują się prorocze i niosą tragiczne skutki. Wdowa traci wzrok, a w piątym akcie wyznaje, że to właśnie piorun wypalił jej oczy podczas błąkania się w lesie.
Piorun jako narzędzie sprawiedliwości
Grzmoty i błyskawice budują mroczny nastrój w najważniejszych momentach utworu. Towarzyszą one uczcie na zamku Kirkora, potęgując grozę sytuacji. Słychać je również podczas ostatecznego sądu nad zbrodniarką.
Główna bohaterka, jako nowa królowa, musi wydać wyrok na nieznanego mordercę. Trzykrotnie skazuje samą siebie na śmierć. W tym momencie sprawiedliwość wymierza sama natura.
Balladyna ginie rażona uderzeniem pioruna. Ten nagły koniec pokazuje, że żadna zbrodnia nie ujdzie na sucho, a nad ludzkim światem czuwa wyższa siła.