Motyw samotności w „Małym Księciu”
Samotność w powiastce Antoine'a de Saint-Exupéry'ego to naturalny stan, który dotyka zarówno dorosłych, jak i dzieci. Motyw ten przybiera formę fizycznego odcięcia od świata, emocjonalnego zagubienia oraz pustki życiowej. Zrozumienie tego zjawiska pozwala odkryć główne przesłanie utworu o budowaniu prawdziwych więzi.
Spis treści
Motyw w skrócie
Samotność w „Małym Księciu” nie jest powodem do płaczu ani stanem wyjątkowym. To po prostu punkt wyjścia dla niemal każdej postaci w tej powiastce filozoficznejUtwór, w którym prosta fabuła służy do przekazania głębszych przemyśleń o życiu.. Autor pokazuje ją jako naturalny element świata, w którym żyją ludzie, zwierzęta i rośliny.
Najlepiej podsumowuje to spotkanie ze Żmiją. Kiedy główny bohater zauważa, że na pustyni jest się trochę samotnym, wąż odpowiada mu niezwykle trafnie.
„Wśród ludzi jest się także samotnym.”
Te słowa to najważniejsza myśl całego utworu. Fizyczna obecność innych osób wcale nie gwarantuje, że poczujemy z nimi bliskość.
Jak motyw się przejawia?
Pustynia jako przestrzeń odcięcia
Pilot rozbija swój samolot na SaharzeNajwiększa gorąca pustynia na Ziemi, położona w północnej Afryce. i zostaje zupełnie sam. Ma zapas wody zaledwie na osiem dni, a do najbliższych osad ludzkich są tysiące kilometrów. Ta fizyczna izolacja wydaje się na początku ogromnym zagrożeniem.
Antoine de Saint-Exupéry sam był pilotem. W 1935 roku przeżył podobną katastrofę na pustyni, dlatego opisy pragnienia i samotności są tak bardzo realistyczne.
Paradoksalnie, to właśnie w tej głuchej ciszy pojawia się Mały Książę. Gdyby mężczyzna znajdował się w głośnym mieście, prawdopodobnie nigdy nie usłyszałby cichego głosu chłopca. Pustynna samotność staje się więc warunkiem niezwykłego spotkania.
Planety dorosłych
Podczas swojej kosmicznej podróży chłopiec odwiedza sześć małych asteroidNiewielkie ciało niebieskie krążące wokół gwiazdy, mniejsze od planety.. Każdą z nich zamieszkuje tylko jeden człowiek. Król, Próżny czy Pijak żyją w całkowitym odosobnieniu, ale zupełnie tego nie zauważają.
Szczególnie smutny jest los Latarnika. Zapala on i gasi latarnię co minutę, ponieważ jego planeta obraca się coraz szybciej. Wykonuje swój obowiązek mechanicznie, dla nikogo. To obraz ludzi, którzy zamykają się w klatce własnych obsesji i tracą kontakt z otoczeniem.
Tajemnica oswajania
Książę ucieka ze swojej planety, ponieważ nie potrafi porozumieć się z ukochaną Różą. Na Ziemi trafia do ogrodu pełnego identycznych kwiatów i czuje ogromny ból. Uświadamia sobie, że jego roślina wcale nie jest jedyna na świecie.
Wtedy pojawia się Lis i tłumaczy mu, na czym polega oswajanieW „Małym Księciu” oznacza to tworzenie więzi i stawanie się dla kogoś ważnym.. Zwierzę wyjaśnia, że to poświęcony czas i zaangażowanie czynią kogoś wyjątkowym. Daje tym samym gotowe lekarstwo na samotność. Polega ono na wybraniu kogoś i wzięciu za niego odpowiedzialności.
Funkcja motywu
Brak relacji w utworze służy do pokazania smutnej prawdy o starszych pokoleniach. Dorośli sami budują mury wokół siebie, skupiając się na władzy, pieniądzach czy liczbach. Dzieci natomiast czują ciężar odosobnienia i aktywnie szukają wyjścia z tej sytuacji.
Ten motywPowtarzający się element w dziele sztuki lub literaturze, który ma określone znaczenie. spaja również całą fabułęUkład zdarzeń w utworze literackim, powiązanych ze sobą przyczynowo i czasowo.. Każde spotkanie i każda rozmowa mają sens tylko dlatego, że postacie wcześniej cierpiały z powodu pustki. Kontrast między bliskością a wcześniejszym odosobnieniem wywołuje u czytelnika prawdziwe wzruszenie podczas finałowych pożegnań.
Książka nie kończy się typowym happy endem. Autor pokazuje, że samotności nie da się całkowicie zlikwidować, ale można ją złagodzić dzięki pięknym wspomnieniom.
Ostatecznie dowiadujemy się, że prawdziwa więź przetrwa nawet fizyczne rozstanie. Wystarczy spojrzeć w rozgwieżdżone niebo, by poczuć obecność przyjaciela. Świadomość, że gdzieś tam ktoś się śmieje, pozwala pokonać największą pustkę.