Carlo Collodi - biografia
Carlo Collodi to włoski pisarz i dziennikarz, który zyskał światową sławę jako twórca postaci Pinokia. Jego biografia obejmuje trudne dzieciństwo, udział w walkach o niepodległość Włoch oraz niechętną, lecz owocną karierę autora literatury dziecięcej. Artykuł przedstawia najważniejsze etapy życia twórcy, od wczesnej edukacji po pośmiertny sukces jego najsłynniejszej powieści.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Wczesne życie i edukacja
Carlo Lorenzini urodził się 24 listopada 1826 roku we Florencji. Swój słynny pseudonim zaczerpnął od nazwy miejscowości Collodi, z której pochodziła jego matka. Pochodził z ubogiej rodziny, w której ojciec pracował jako kucharz, a matka była służącą.
Chłopiec zdobył wykształcenie tylko dzięki pomocy bogatej rodziny Ginori, u której pracowali jego rodzice. Po ukończeniu szkoły podstawowej trafił do seminarium w Val d'Elsa, gdzie miał przygotowywać się do stanu duchownego. Nie został jednak księdzem.
Zamiast tego rozpoczął pracę w księgarni. Z czasem zajął się dziennikarstwem, redagowaniem czasopism satyrycznych i recenzowaniem sztuk teatralnych. Pracował również jako cenzor, sprawdzając teksty przed ich publikacją.
Debiut i pierwsze dzieła
Początkowo Collodi wcale nie myślał o pisaniu dla dzieci. Skupiał się na pracy dziennikarskiej i tworzeniu tekstów dla dorosłych. W 1848 roku założył gazetę „Il Lampione”, która została szybko zamknięta przez władze.
Pisarz nie poddał się i założył kolejne pismo zatytułowane „La Scaramuccia”. Jego przygoda z literaturą dziecięcą zaczęła się dopiero w 1875 roku. Przetłumaczył wtedy na język włoski znane baśnieUtwór, w którym świat rzeczywisty miesza się z fantastycznym i magicznym, a dobro zawsze zwycięża zło. Charlesa Perraulta.
Dzięki niemu włoskie dzieci poznały „Czerwonego Kapturka”, „Śpiącą królewnę” i „Kota w butach”. To doświadczenie zachęciło go do tworzenia własnych opowieści. Zaczął pisać edukacyjne historyjki o chłopcach: Jasiu i Okruszku.
Dojrzałość twórcza
Największe dzieło pisarza rodziło się powoli. Od lipca 1881 roku w gazecie dla dzieci ukazywały się odcinki opowieści zatytułowanej „Historie marionetki”.
W XIX wieku wiele książek ukazywało się najpierw w gazetach, po jednym rozdziale. Nazywamy to powieścią w odcinkach. Taki zabieg miał zachęcić czytelników do regularnego kupowania prasy.
W 1883 roku zebrano wszystkie części i wydano je jako książkę pod tytułem „Pinokio”. Powieść szybko zdobyła ogromną popularność wśród młodych czytelników.
Sam autor nie cenił jednak swojej twórczości dla najmłodszych. Uważał, że to nie jest jego prawdziwe powołanie. Historię drewnianego pajacyka nazywał po prostu „dziecięcą paplaniną”.
Kontekst historyczny
Życie Collodiego przypadło na burzliwy czas walk o zjednoczenie jego ojczyzny. Włochy były wtedy podzielone na mniejsze państwa. Pisarz nie tylko opisywał te wydarzenia, ale sam brał w nich czynny udział.
W latach 1848 i 1860 służył jako ochotnikOsoba, która z własnej woli, bez przymusu, zgłasza się do wojska lub innej niebezpiecznej służby. w armii włoskiej. Był bardzo zaangażowany w politykę i sprawy społeczne swojego kraju.
Kiedy Włochy wreszcie się zjednoczyły, Collodi zrezygnował z dziennikarstwa politycznego. Od 1870 roku skupił się na pracy jako redaktor i krytyk teatralny.
Spuścizna i znaczenie
Carlo Collodi zmarł w październiku 1890 roku we Florencji. Nigdy nie założył własnej rodziny. Został pochowany na cmentarzu pod bazyliką San Miniato al Monte, skąd roztacza się piękny widok na miasto.
Choć napisał wiele tekstów, świat zapamiętał go jako twórcę jednej, wyjątkowej książki. „Pinokio” stał się ponadczasowym hitem i doczekał się setek tłumaczeń na całym świecie.
Klasyka literatury to zbiór najważniejszych i najbardziej znanych książek, które przetrwały próbę czasu. Są one czytane i doceniane przez kolejne pokolenia.
Opowieść o pajacyku, który chciał zostać prawdziwym chłopcem, do dziś inspiruje twórców filmowych i teatralnych. Książka ta na stałe wpisała się w kanon lektur szkolnych, ucząc kolejne pokolenia prawdomówności i odpowiedzialności.