Narracja Pinokia
Narrator w powieści o Pinokiu opowiada historię w trzeciej osobie i wie wszystko o bohaterach. Często zwraca się bezpośrednio do dzieci, traktując je jak swoich słuchaczy. Taki sposób prowadzenia opowieści sprawia, że książka przypomina tradycyjną baśń czytaną na głos.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 1 min
Spis treści
Kto opowiada historię Pinokia?
W książce o drewnianym pajacyku występuje narrator trzecioosobowyOsoba opowiadająca historię, która nie bierze w niej udziału i używa form "on, ona, ono".. Jest to jednocześnie narrator wszechwiedzący.
Narrator wszechwiedzący to taki, który wie o świecie przedstawionym absolutnie wszystko. Zna przeszłość, przyszłość oraz myśli wszystkich bohaterów.
Zna on nie tylko wszystkie przygody Pinokia, ale też jego najskrytsze myśli. Wie również, co czują i planują pozostałe postacie występujące w powieści.
Rozmowa z czytelnikiem
Osoba opowiadająca historię często zwraca się bezpośrednio do odbiorcy. W tym przypadku są to konkretnie dzieci. Widać to doskonale już na samym początku utworu, gdy narrator bawi się z czytelnikami.
Dawno, dawno temu był sobie…
– Król! – powiedzą natychmiast moi mali czytelnicy.
Nie, dzieci, mylicie się. Dawno, dawno temu był sobie kawałek drewna.
W trakcie całej powieści narrator zachęca do śledzenia dalszych losów pajaca. Używa zwrotów, które mają zaciekawić czytelnika i utrzymać jego uwagę. Mówi na przykład:
Trudno uwierzyć w historię, która zdarzyła się później. Przeczytacie o niej w następnych rozdziałach.
Czasami narrator namawia do wspólnego obserwowania zachowania bohatera. Prosi dzieci: „Patrzcie, jak Pinokio biegnie do szkoły z nowym elementarzem pod pachą!”.
Często zapewnia też o swojej szczerości, mówiąc: „Powiem wam, moi kochani czytelnicy”. Taki bezpośredni zwrot to apostrofaBezpośredni zwrot do osoby, pojęcia lub przedmiotu.. Skraca ona dystans między opowiadającym a odbiorcą.