Geneza Pinokia
Opowieść o drewnianym pajacu narodziła się z politycznego rozczarowania i początkowo ukazywała się w odcinkach na łamach gazety dla dzieci. Carlo Collodi umieścił akcję swojej książki w świecie zwykłych ludzi, zrywając z tradycją baśni o księżniczkach i zamkach. Z czasem historia zyskała światową sławę, a jej bohaterowie na stałe weszli do potocznego języka jako symbole ludzkich wad.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Kim był Carlo Collodi?
Prawdziwe nazwisko autora „Pinokia” to Carlo Lorenzini. Pisarz pochodził z Florencji, a tworzył pod pseudonimemZmyślone imię i nazwisko, pod którym twórca wydaje swoje dzieła. Carlo Collodi. W młodości walczył w armii rewolucyjnej Giuseppe GaribaldiegoWłoski generał i rewolucjonista, który w XIX wieku walczył o zjednoczenie Włoch..
Kiedy w 1861 roku wrócił do rodzinnej Toskanii, przeżył ogromne rozczarowanie. Zauważył, że nowa władza jest równie zła i skorumpowana, co dawne rządy austriackie. Swoje poglądy głosił w zakładanych przez siebie gazetach, ale nie odniosły one sukcesu.
Do pisania wrócił dopiero w wieku pięćdziesięciu lat. Zajął się wtedy twórczością dla najmłodszych. Najpierw przetłumaczył słynne baśnie Charlesa Perraulta, a potem zaczął pisać własne historie. Przemycał w nich swoje poglądy na świat i społeczeństwo.
Od gazety do książki
W 1881 roku redaktor nowej gazety dla dzieci zaprosił Collodiego do współpracy. Pisarz stworzył opowieść, która początkowo nosiła tytuł „Historie marionetki”. Ukazywała się ona w odcinkach i z miejsca zdobyła ogromną popularność.
W XIX wieku wiele słynnych powieści ukazywało się najpierw w odcinkach w gazetach. Czytelnicy czekali na kolejny numer czasopisma, by poznać dalsze losy bohaterów.
Szybko powstało aż trzydzieści pięć odcinków przygód drewnianego pajaca. W 1883 roku wydano je w formie książki zatytułowanej „Przygody Pinokia”. Pierwsze wydanie zilustrował Enrico Mazzanti. W Polsce powieść ta ukazywała się pod różnymi tytułami, na przykład „Przygody pajaca” lub po prostu „Pinokio”.
Prawdziwe życie zamiast zamków
Książka Collodiego mocno różniła się od typowych bajek tamtych czasów. Zazwyczaj utwory dla dzieci opowiadały o pięknych księżniczkach i rycerzach. Collodi zaproponował coś zupełnie innego.
Umieścił akcję wśród biednych włoskich rzemieślników i chłopów. W ten sposób wprowadził do literatury dziecięcej realizmUkazywanie świata i życia codziennego w sposób zgodny z prawdą, bez upiększeń.. Historia Dżepetta i jego nieposłusznego syna była w dużej mierze odbiciem trudnego dzieciństwa samego autora.
Nie wszystkim podobało się takie podejście. Przedstawiciele Kościoła obawiali się, że historia o zbuntowanej marionetce zachęci dzieci do nieposłuszeństwa. Z czasem jednak zrozumiano główne przesłanie książki. Collodi pokazał, że dzieci, które kochają swoich rodziców i opiekują się nimi w chorobie, zasługują na szacunek.
Pinokio w języku i kulturze
Przez ponad sto lat historia Pinokia doczekała się wielu adaptacjiPrzerobienie utworu literackiego na film, sztukę teatralną lub słuchowisko.. Najsłynniejszą z nich jest film animowany ze studia Walta Disneya z 1940 roku. Książka wywarła też ogromny wpływ na nasz codzienny język.
Metafora to inaczej przenośnia. Polega na nietypowym połączeniu słów, które zyskują dzięki temu nowe, ukryte znaczenie.
Długi nos pajaca stał się powszechną metaforąŚrodek stylistyczny, w którym słowa zyskują nowe, niedosłowne znaczenie (np. morze łez). kłamstwa. Z kolei Kraina Zabawek to symbol miejsca, które wydaje się rajem, a w rzeczywistości jest groźną pułapką.
Inni bohaterowie również stali się symbolami konkretnych typów ludzkich. Kot i Lis oznaczają fałszywych przyjaciół, którzy prowadzą do zguby. Knot to uosobienie łobuza i chuligana. Natomiast Gadający Świerszcz symbolizuje mądrego doradcę, którego nikt nie chce słuchać.