Biografia Ernesta Hemingwaya

Wczesne życie i edukacja

Ernest Hemingway urodził się 21 lipca 1899 roku w Oak Park, małym miasteczku pod Chicago. Jego ojciec, Clarence, był lekarzem i zapalonym myśliwym. To on zabierał małego Ernesta na wyprawy wędkarskie w lasy stanu Michigan.

Matka, Grace, uczyła muzyki i marzyła, by syn grał na wiolonczeli. Chłopak wybrał jednak inną drogę. W szkole średniej odkrył dziennikarstwo i zaczął pisać do szkolnej gazetki.

Zamiast iść na studia, trafił do redakcji gazety „Kansas City Star”. Tam starsi redaktorzy wpoili mu żelazną zasadę: żadnych zbędnych słów. Uczył się skracać zdania i trafiać w samo sedno.

W 1918 roku osiemnastoletni Ernest zgłosił się na front pierwszej wojny światowejGlobalny konflikt zbrojny, w którym po raz pierwszy na masową skalę użyto czołgów i gazów bojowych.. Został kierowcą ambulansu Czerwonego Krzyża we Włoszech. Pod miejscowością Fossalta został ciężko ranny, a w jego nogi trafiło ponad dwieście odłamków.

Długa rekonwalescencja w mediolańskim szpitalu i widok śmierci ukształtowały go na zawsze. Zrozumiał, że prawdziwe pisanie musi być twarde i uczciwe, dokładnie tak jak rzeczywistość, którą przeżył.

Debiut i pierwsze dzieła

Po wojnie Hemingway zamieszkał w Paryżu jako korespondent kanadyjskiej prasy. Miasto w latach dwudziestych przyciągało artystów z całego świata. Ernest zaprzyjaźnił się tam z pisarzami, takimi jak F. Scott Fitzgerald czy Ezra Pound.

Poznał też pisarkę Gertrudę Stein. To ona wypowiedziała do niego słynne zdanie, które przeszło do historii literatury:

Wy wszyscy jesteście straconym pokoleniem.

Jego pierwsze opowiadania ukazały się w zbiorze „In Our Time” w 1925 roku. Rok później wydał powieść „Słońce też wschodzi”. Książka opowiadała o młodych Amerykanach, którzy po wojnie błąkają się po Europie i szukają sensu życia.

Powieść odniosła ogromny sukces i trafiła w czuły punkt całego pokolenia. Hemingway miał zaledwie 27 lat i stał się prawdziwą gwiazdą.

Dojrzałość twórcza

Kolejne lata przyniosły dzieła, które dziś czytają uczniowie na całym świecie. Pisarz czerpał w nich garściami z własnych przeżyć.

• „Pożegnanie z bronią” (1929) – opowieść o miłości i wojnie. Akcja toczy się na froncie włoskim, który autor sam dobrze znał.
• „Komu bije dzwon” (1940) – historia osadzona w realiach hiszpańskiej wojny domowej. Hemingway opisuje w niej partyzantówCzłonkowie zbrojnych oddziałów walczących z wrogiem z ukrycia, często w lasach lub górach. walczących z wojskami generała Franco.
• „Stary człowiek i morze” (1952) – krótka opowieść o kubańskim rybaku Santiago. Bohater przez trzy dni walczy z ogromnym marlinem.

Hemingway pisał też świetne opowiadania. Stworzył własny, oszczędny styl oparty na krótkich dialogach. Nazywał to teorią góry lodowejTechnika pisarska Hemingwaya. Autor podaje tylko najważniejsze fakty, a ukryte emocje i sensy czytelnik musi odkryć sam.. Czytelnik widzi tylko czubek, a cała reszta znaczeń ukryta jest pod powierzchnią tekstu.

Kontekst historyczny

Życie Hemingwaya przypadło na bardzo burzliwe czasy. Urodził się przed pierwszą wojną światową, dojrzewał w trakcie drugiej, widział też rewolucję na Kubie. Każde z tych wydarzeń zostawiło ślad w jego książkach.

Lata trzydzieste to czas wielkich konfliktów i zderzenia ideologii, takich jak faszyzmSkrajnie prawicowy ruch polityczny, który narodził się we Włoszech. Opierał się na kulcie wodza i sile militarnej. i komunizmIdeologia dążąca do stworzenia społeczeństwa bez podziału na klasy, w którym własność prywatna zostaje zlikwidowana.. W 1937 roku pisarz pojechał do Hiszpanii jako reporter wojenny.

Zobaczył tam bombardowania miast i zwykłych ludzi wciągniętych w wielką politykę. Te obrazy przeniósł bezpośrednio na karty powieści „Komu bije dzwon”.

Od lat czterdziestych jego drugim domem stała się Kuba. Mieszkał w willi Finca Vigía pod Hawaną przez blisko dwadzieścia lat. Wypływał w morze na swoim jachcie „Pilar”, łowił ryby i rozmawiał z miejscowymi.

Zaprzyjaźnił się z rybakiem Gregorio Fuentesem. To właśnie on był pierwowzorem postaci Santiago. Hemingway chłonął klimat wyspy, jej biedę i dumę mieszkańców. Bez Kuby „Stary człowiek i morze” nigdy by nie powstał.

Spuścizna i znaczenie

W 1954 roku Hemingway otrzymał Literacką Nagrodę NoblaNajbardziej prestiżowe wyróżnienie dla pisarzy na świecie, przyznawane od 1901 roku przez Szwedzką Akademię.. Jury doceniło jego kunszt narracyjny oraz siłę, z jaką pokazał człowieka w starciu z naturą w „Starym człowieku i morzu”.

Amerykanin wpłynął na dziesiątki pisarzy na całym świecie. W Polsce jego styl naśladował między innymi Marek Hłasko. Przejął od niego surową prozę bez ozdobników.

Krótkie zdania, brak zbędnych przymiotników i bohater, który działa, zamiast mówić. To wzorce, które współczesna literatura zawdzięcza właśnie jemu.

Pisarz zmarł 2 lipca 1961 roku w Ketchum w stanie Idaho. Miał 61 lat. Przez lata zmagał się z chorobami i ciężką depresjąPoważna choroba, która objawia się długotrwałym smutkiem, brakiem energii i utratą chęci do życia.. Legendarny twardziel ostatecznie przegrał walkę z własną psychiką.

Pozostawił po sobie jednak bohaterów, którzy nigdy się nie poddają. Santiago, stary rybak wracający do portu z samym szkieletem ryby, zachowuje pełną godność. To najlepszy dowód na to, co Hemingway chciał przekazać czytelnikom: można przegrać bitwę, ale nie wolno dać się złamać.