Narracja i styl w Tajemniczym ogrodzie

Frances Hodgson Burnett napisała swoją książkę, używając narracji trzecioosobowejNarracja trzecioosobowa Sposób opowiadania, w którym narrator nie bierze udziału w wydarzeniach i mówi o bohaterach „on”, „ona”, „oni”.. Nie ma tu jednego bohatera, który mówi „ja” i opisuje własne przeżycia. Zamiast tego ktoś z zewnątrz opowiada nam o losach Mary, Colina i reszty postaci.

Ten narrator jest wszechwiedzący. Zna każdą myśl Mary, gdy dziewczynka po raz pierwszy wchodzi do tajemniczego ogrodu. Wie też, co czuje Colin, gdy leży w ciemnej sypialni i wmawia sobie śmiertelną chorobę.

Świat widziany oczami Mary

Chociaż narrator wie wszystko o każdym, przez większość czasu trzyma się blisko Mary Lennox. To jej oczami poznajemy ponury dom Misselthwaite Manor. Widzimy ogromny budynek pełen zamkniętych drzwi i długich korytarzy.

Wrzosowisko w Yorkshire najpierw przeraża dziewczynkę, a potem zaczyna ją fascynować. Kiedy w historii pojawia się Colin, uwaga narratora na chwilę przenosi się na niego. Widzimy jego nocne lęki i wybuchy złości od środka.

Dzięki temu rozumiemy zachowanie chłopca. Widzimy wyraźnie, że Colin nie jest tylko złośliwy, ale przede wszystkim bardzo samotny i przestraszony.

Prosty język i obrazowe opisy

Burnett pisze w bardzo prosty i zrozumiały sposób. Unika długich, skomplikowanych zdań i trudnych słów. Zamiast tego skupia się na konkretnych szczegółach.

Autorka dokładnie opisuje pnące się po murze gałęzie róż, szare kamienie pokryte mchem i cebulki krokusów w ziemi. Dzięki temu czytelnik może wyobrazić sobie ogród, zanim Mary w ogóle do niego wejdzie.

Środki stylistyczne pojawiają się w tekście bardzo naturalnie. Wrzosowisko to przestrzeń „bez końca i bez granic”. To hiperbolaHiperbola (przesadnia) Środek wyrazu polegający na celowym wyolbrzymieniu jakiegoś zjawiska, np. „morze łez”., która świetnie oddaje wrażenia małego dziecka na otwartym terenie.

Zimowy ogród przypomina miejsce, które „zasnęło, a nie umarło”. Taka personifikacjaPersonifikacja (uosobienie) Nadanie przedmiotom, zwierzętom lub zjawiskom cech ludzkich. natury to główny motyw powieści. Przyroda śpi, żeby za chwilę się obudzić, dokładnie tak samo jak Mary i Colin.

Gwara z Yorkshire

Ciekawym zabiegiem językowym jest użycie gwaryGwara Odmiana języka używana tylko na danym terytorium, różniąca się od języka ogólnego wymową i słownictwem. z hrabstwa Yorkshire. Marta Sowerby, pokojówka Mary, mówi zupełnie inaczej niż reszta mieszkańców dworu. Używa regionalnych słów i prostych zwrotów.

Taki język pokazuje różnice społeczne. Mary pochodzi z bogatej rodziny, a Marta jest córką biednego robotnika. Ich rozmowy to zderzenie dwóch zupełnie różnych światów.

Marta mówi zawsze wprost. Ten styl bycia mocno kontrastuje z luksusem i sztucznością, do których Mary przywykła w Indiach. Pokojówka jako pierwsza traktuje dziewczynkę jak zwykłe dziecko, a nie jak rozkapryszoną panią.

Dickon Sowerby, brat Marty, również posługuje się regionalnym językiem. Jego słowa na wrzosowisku brzmią naturalnie i swojsko. Burnett stworzyła postać chłopca, który należy do tej ziemi i rozumie przyrodę lepiej niż ktokolwiek inny.

Zmiana języka wraz z bohaterami

Sposób opowiadania historii zmienia się razem z zachowaniem dzieci. Na początku książki opisy Mary są chłodne i surowe. Narrator ocenia ją wprost, nazywając „nieprzyjemnym dzieckiem”.

Kiedy Mary odkrywa ogród, ton opowieści staje się dużo cieplejszy. Pojawia się więcej radosnych słów. Narrator chętnie opisuje ciekawość dziewczynki i jej pierwsze próby opieki nad roślinami.

Podobnie wygląda sytuacja z Colinem. Rozdziały o nim zaczynają się od słów związanych z chorobą, ciemnością i strachem. Pod koniec książki czytamy już o chłopcu, który biega po trawie i głośno się śmieje.

Autorka nie poucza czytelnika. Nie pisze wprost, że dzieci stały się dobre. Po prostu pokazuje ich czyny i emocje, pozwalając nam samodzielnie wyciągnąć wnioski.