Kompozycja i narracja „Charliego i fabryki czekolady”
Powieść Roalda Dahla łączy w sobie elementy realistyczne z baśniową fantastyką. Budowa utworu opiera się na wyraźnych kontrastach między biedą a bogactwem oraz dobrem a złem. Historię opowiada wszechwiedzący narrator, który często zwraca się bezpośrednio do czytelnika.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Budowa utworu
Powieść Roalda Dahla ma kompozycję zamkniętąBudowa utworu, w którym wszystkie wątki zostają ostatecznie wyjaśnione i zakończone.. Oznacza to, że wszystkie wątki zostają rozwiązane na końcu książki. Pisarz zadedykował to dzieło swojemu synowi, Theo.
Na pierwszych stronach poznajemy imiona pięciorga dzieci, które wezmą udział w zwiedzaniu fabryki. Zaraz potem autor przedstawia nam rodzinę Charliego Bucketa.
Dwa światy: realizm i fantastyka
Fabuła dzieli się na dwie części: realistyczną i fantastyczną. Świat rzeczywisty to ciasny, biedny domek na obrzeżach miasta, gdzie Charlie mieszka z rodzicami i dziadkami. Chłopiec często cierpi głód, a jego największym marzeniem jest zwykła czekolada.
Całkiem prawdopodobny wydaje się też sam konkurs pana Wonki i gorączkowe poszukiwania Złotych Talonów.
Druga część książki przenosi nas do świata magii. To właśnie niezwykła fabryka czekolady Willy'ego Wonki. Znajdziemy tam rzekę z czekolady, niewidzialne cukierki i tajemnicze, małe istoty – Umpa-Lumpy.
Zasada kontrastu
Dahl buduje swoją opowieść na silnych kontrastach. Mały, rozpadający się domek rodziny Bucketów stoi w opozycji do ogromnego miasta i potężnej fabryki. Skrajna bieda Charliego zderza się z wielkim bogactwem pozostałych dzieci.
Kontrast to zestawienie przeciwieństw. Pisarze używają go, aby mocniej podkreślić różnice między bohaterami lub miejscami.
Ten podział dotyczy też charakterów. Dobre serce i skromność Charliego mocno odróżniają się od wad innych uczestników wycieczki. Reszta dzieci to uosobienie obżarstwa, zarozumiałości i samolubstwa.
Kto opowiada historię?
Historię opowiada narrator trzecioosobowyOsoba opowiadająca, która nie bierze udziału w wydarzeniach. Używa form "on", "ona", "oni".. Jest on wszechwiedzący. Zna najskrytsze myśli i uczucia wszystkich bohaterów, a zwłaszcza samego Charliego.
Narrator często zwraca się wprost do czytelnika. Odwołuje się do naszej wyobraźni i przypomina wcześniejsze wydarzenia z książki. Język powieści jest bardzo współczesny i pełen potocznych zwrotów.
Każdy bohater mówi w swój własny, charakterystyczny sposób. Całość urozmaicają wesołe, rymowane piosenki śpiewane przez Umpa-Lumpy.