Władca Miasta na Jeziorze
Władca Miasta na Jeziorze to jedna z kluczowych ludzkich postaci w „Hobbicie”, przedstawiona jako całkowite przeciwieństwo bohaterskiego Barda. Jego historia to opowieść o tchórzliwym i samolubnym polityku, który za wszelką cenę chce utrzymać władzę. Postać ta jest ostrzeżeniem przed tym, jak chciwość i pragnienie popularności prowadzą do upadku.
Autor: Karolina Marlęga
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Władca bez imienia
Władca Miasta na Jeziorze, znanego jako Esgaroth– ludzkie miasto zbudowane na palach na Długim Jeziorze, ważny ośrodek handlowy w świecie „Hobbita”., to obok Barda najważniejszy przedstawiciel ludzi w powieści. Jest jednak jego lustrzanym odbiciem – tam, gdzie Bard jest odważny i honorowy, Władca okazuje się tchórzliwy i chciwy. Co ciekawe, autor nigdy nie podaje jego imienia. To podkreśla, że jest on bardziej symbolem złego przywództwa niż konkretną osobą.
Polityk, nie przywódca
Sposób, w jaki rządził, można nazwać populizmem. Podejmował tylko takie decyzje, które podobały się tłumom, by zapewnić sobie ich poparcie i utrzymać stanowisko. Nie dbał o prawdziwe potrzeby miasta ani o jego przyszłość. Liczyły się tylko władza i związane z nią wygody.
Populizm to styl uprawiania polityki, który polega na składaniu obietnic i podejmowaniu działań zgodnych z oczekiwaniami większości ludzi. Celem jest zdobycie popularności, często kosztem trudnych, ale koniecznych reform.
Gdy do miasta przybył Thorin ze swoją kompanią, Władca wpadł w kłopoty. Stara przepowiednia mówiła, że powrót krasnoludów zwiastuje odrodzenie królestwa pod Samotną Górą– (Erebor) dawna siedziba krasnoludów z rodu Durina, w której smok Smaug zgromadził ogromne skarby. Cel wyprawy Thorina i kompanii., a to mogło zagrozić jego pozycji. Mieszkańcy Esgaroth cieszyli się na myśl o powrocie dobrych czasów, ale ich przywódca w duchu życzył gościom jak najgorzej.
„Niech sobie idą i próbują zaczepić Smauga, zobaczymy, jak ich przyjmie” – myślał.
Władca od początku uważał krasnoludy za oszustów. Ich pobyt w mieście był dla niego niewygodny i kosztowny, bo zakłócał handel i codzienne życie. Czekał tylko na okazję, by się ich pozbyć.
Prawdziwe oblicze w chwili próby
Jego charakter w pełni ujawnił się podczas ataku smoka. Gdy Smaug niszczył miasto, Władca, zamiast organizować obronę i pomagać ludziom, myślał tylko o sobie. W zamieszaniu próbował uciec w swojej wielkiej, złoconej łodzi, by ocalić własne życie. Okazał się zwykłym tchórzem.
Po śmierci Smauga i zniszczeniu miasta wcale nie było lepiej. Władca zajął dla siebie najlepsze ocalałe schronienie, podczas gdy jego poddani cierpieli z powodu głodu i braku dachu nad głową. Po raz kolejny udowodnił, że nie nadaje się na przywódcę.
Mistrz manipulacji
Mieszkańcy w końcu przejrzeli na oczy. Zrozumieli, że ich Władca jest bezużyteczny w trudnych chwilach i zaczęli domagać się, by zastąpił go odważny Bard. Wtedy Władca pokazał swój jedyny talent: umiejętność manipulacji. Zamiast wziąć na siebie odpowiedzialność, zrzucił całą winę na krasnoludy. Przekonał tłum, że to Thorin i jego towarzysze ściągnęli na miasto gniew smoka.
Był też zazdrosny o popularność Barda. Aby pozbyć się rywala, zaproponował mu władzę w odbudowanym mieście Dal, do którego Bard miał historyczne prawo. Wszystko po to, by samemu utrzymać kontrolę nad Esgaroth.
Upadek przez chciwość
Historia Władcy Miasta na Jeziorze kończy się tragicznie. Po zwycięstwie Bard podzielił się skarbem i dał mu dużo złota na pomoc mieszkańcom. Jednak Władca uległ „smoczej chorobie– w świecie Tolkiena określenie na patologiczną chciwość i żądzę złota, która potrafi zniszczyć nawet najszlachetniejsze postacie.”, czyli niepohamowanej chciwości.
„(...) wódz zagarnął lwią część złota, uciekł z nim i zginął śmiercią głodową na Pustkowiu, opuszczony przez swych zauszników”.
Jego los jest przestrogą. Pokazuje, że władza połączona z chciwością prowadzi do samotności i upadku. To człowiek, który miał wszystko, by dobrze służyć swojemu ludowi, ale wybrał własną korzyść i stracił wszystko.