Król leśnych elfów
Król leśnych elfów to ważna postać w lekturze „Hobbit, czyli tam i z powrotem”, która początkowo więzi krasnoludy w Mrocznej Puszczy. Władca ten uwielbia skarby i wino, ale ostatecznie okazuje się sprawiedliwym i szlachetnym sojusznikiem. Podczas Bitwy Pięciu Armii staje po stronie dobra, a po walce oddaje hołd poległemu Thorinowi.
Autor: Karolina Marlęga
Czas czytania: 4 min
Spis treści
Władca Mrocznej Puszczy
Król leśnych elfów odgrywa w powieści ważną rolę. Początkowo bardzo utrudnia krasnoludomRasa słynąca z górnictwa, kowalstwa i wielkiej miłości do złota oraz klejnotów. i hobbitowi przeprawę przez Mroczną PuszczęWielki, niebezpieczny las w Śródziemiu, pełen ogromnych pająków i magii.. Władca każe aresztować wędrowców i zamyka ich w lochach swojego pałacu.
Leśne elfy różnią się od swoich krewniaków z zachodu. Są od nich groźniejsze i bardziej nieufne wobec obcych. Narrator opisuje je w ten sposób:
„Nie są one złe, ale mają tę wadę, że nie ufają nieznajomym. (...) Zawsze jednak były i nadal są elfami, to znaczy dobrymi istotami”.
Wygląd i słabości króla
Zanim wędrowcy stają przed obliczem króla, Bombur widzi go we śnie. Śni mu się wielka uczta i tajemnicza postać w koronie z liści. W rzeczywistości władca prezentuje się dumnie i okazale.
„W wielkiej sali, podpartej kolumnami wyciosanymi z litej skały, siedział w rzeźbionym drewnianym fotelu król elfów. Na głowie miał koronę splecioną z jagód i czerwonych liści, jesień bowiem już się zbliżała”.
Król ma dwie wielkie słabości. Bardzo kocha skarby, szczególnie srebro i białe kamienie szlachetne. Jego drugą namiętnością jest mocne wino, które sprowadza w beczkach z pobliskich miast.
Konflikt z kompanią Thorina
Władca więzi kompanię ThorinaGrupa trzynastu krasnoludów i jednego hobbita, zmierzająca do Samotnej Góry., ponieważ wędrowcy trzykrotnie przerywają nocne uczty elfów w lesie. Król traktuje to jako naruszenie granic swojego państwa. Krasnoludy nie chcą też zdradzić celu swojej wyprawy.
W świecie Tolkiena elfy i krasnoludy od wieków nie darzą się sympatią. W przeszłości toczyły krwawe wojny o skarby i cenne przedmioty. Dlatego król leśnych elfów od początku traktuje Thorina z dużą podejrzliwością.
Na szczęście Bilbo Baggins używa swojego magicznego pierścienia. Dzięki sprytowi hobbita cała grupa ucieka z lochów w pustych beczkach po winie.
Zmiana nastawienia i sojusz z Bardem
Kiedy król dowiaduje się o celu wyprawy krasnoludów, nie wierzy w ich sukces. Wysyła jednak szpiegów w okolice Samotnej GóryDawna siedziba krasnoludów, w której smok Smaug zgromadził ogromne skarby.. Chce zdobyć część smoczego skarbu dla siebie.
Mimo chciwości, władca elfów okazuje się dobrą postacią. Gdy smok niszczy Miasto na JeziorzeInaczej Esgaroth. Drewniana osada ludzi zbudowana na palach na Długim Jeziorze., król natychmiast rusza z pomocą poszkodowanym ludziom.
Następnie zawiera sojusz z Bardem. Wspólnie stają pod bramą Samotnej Góry, domagając się sprawiedliwego podziału złota. Król woli jednak uniknąć rozlewu krwi i cierpliwie czeka na rozwój wydarzeń.
Szlachetny wojownik
Władca docenia odwagę Bilba, gdy ten potajemnie oddaje Bardowi ArcyklejnotSerce Góry, najwspanialszy i najcenniejszy kamień z całego skarbca krasnoludów.. Mówi hobbitowi, że jest bardziej godzien zbroi księcia elfów niż niejeden elf.
Wkrótce wybucha Bitwa Pięciu Armii. Król walczy w niej odważnie, a jego wojska stanowią ogromną siłę. Po bitwie władca zachowuje się bardzo szlachetnie.
Kładzie na grobie Thorina jego miecz, zwany OrkristemSłynny elficki miecz, zwany też Pogromcą Goblinów, który Thorin znalazł w jaskini trolli.. W ten sposób oddaje hołd poległemu krasnoludowi i symbolicznie kończy dawne spory.
Pożegnanie z Bilbem
Z podzielonego skarbu Smauga król otrzymuje swoje ulubione kamienie – szmaragdy. Przed powrotem do domu Bilbo wręcza mu jeszcze wspaniały naszyjnik ze srebra i pereł.
Hobbit tłumaczy, że to zapłata za chleb i wino, które podkradał w pałacu podczas niewidzialnych wędrówek. Król przyjmuje dar z uśmiechem i poczuciem humoru:
„Przyjmuję od ciebie ten dar, o Bilbo Szczodry! – z powagą rzekł król – i mianuję cię przyjacielem elfów. Oby cień twój nigdy się nie skurczył (wtedy zresztą za łatwo byłoby ci kraść!) Bądź zdrów!”.