Narracja, język i styl w „Przygodach Tomka Sawyera”

Kto opowiada tę historię?

Powieść napisana jest w trzeciej osobie. Mark Twain wybrał narratora wszechwiedzącegoOsoba opowiadająca, która wie wszystko o świecie przedstawionym, zna myśli i uczucia wszystkich bohaterów.. Dzięki temu wiemy, co myśli Tomek, co czuje ciotka Polly, a nawet rozumiemy motywy Indianina Joego. Czytelnik dostaje pełny obraz sytuacji.

Narrator patrzy na Tomka z dużym humorem. Nie potępia chłopca za wagary ani za kłamstwa. Przygląda mu się z uśmiechem, jakby doskonale pamiętał własne dzieciństwo. Kiedy Tomek planuje ucieczkę na Wyspę Jacksona, narrator nie prawi morałów. Opisuje ekscytację chłopca z lekką ironiąUkryta kpina, kiedy słowa oznaczają coś innego niż ich dosłowny sens.. Książka brzmi jak opowieść dobrego przyjaciela.

Dystans i humor

Mark Twain często zestawia myśli Tomka z tym, co naprawdę się dzieje. Chłopiec wyobraża sobie, że umrze na gruźlicę, a wszyscy będą płakać nad jego grobem. Tymczasem siedzi całkowicie zdrowy pod oknem ciotki i podsłuchuje. Sposób opisu tej sceny jest bardzo żartobliwy.

Podobny dystans widać w scenach z Becky Thatcher. Tomek pozuje przed dziewczynką na odważnego rycerza. Chwilę wcześniej uciekał jednak w panice przed psem. Pisarz pokazuje w ten sposób przepaść między dziecięcą wyobraźnią a rzeczywistością. Śmiejemy się razem z głównym bohaterem, a nie z niego.

Język bohaterów

Dialogi w powieści brzmią bardzo naturalnie. Autor napisał je w dialekcieOdmiana języka używana tylko na danym terytorium, różniąca się od języka ogólnego. używanym w stanie Missouri w połowie XIX wieku. Bohaterowie mówią tak, jak naprawdę rozmawiały dzieci na amerykańskim Południu. Polscy tłumacze starają się oddać ten efekt przez potoczne zwroty i skróty.

Huckleberry Finn mówi zupełnie inaczej niż Tomek. Sawyer używa słów podchwyconych z książek przygodowych. Chce być jak pirat, więc przysięga na krwawy artykuł i tworzy bandę zbójów. Huck wysławia się prościej i dosłowniej, ponieważ wychował się na ulicy. Ten kontrastOstre przeciwieństwo dwóch cech, zjawisk lub postaci, które uwydatnia ich różnice. językowy pokazuje różnicę w wychowaniu obu chłopców.

Żywe dialogi napędzają akcję

Rozmowy między postaciami nie są tylko tłem. One napędzają całą fabułę. Kiedy Tomek namawia kolegów do malowania płotu, efekt komiczny zależy od tego, jak mówi. Przekonuje ich, że bielenie desek to rzadki przywilej. Robi to z taką pewnością siebie, że wszyscy mu wierzą.

Sceny w szkole, kłótnie z ciotką Polly czy wyznania miłosne brzmią bardzo wiarygodnie. Postacie nie wygłaszają długich przemówień. Mówią urywanie, przerywają sobie i używają wykrzykników. Dzięki temu zabiegowi powieść czyta się szybko, niemal jak scenariusz filmowy.

Świat widziany oczami chłopca

Fikcyjne miasteczko St. Petersburg jest wzorowane na prawdziwym Hannibal. Pisarz opisuje je dokładnie tak, jak widzi je główny bohater. Rzeka Missisipi to przestrzeń wolności, a jaskinia McDougala przypomina mroczny labirynt. Narrator buduje nastrój przez konkretne szczegóły, a nie suche opisy geograficzne.

Kiedy Tomek i Huck idą nocą na cmentarz, autor opisuje wiatr poruszający trawą. Zwraca uwagę na echo kroków i cień lecącego ptaka. Strach chłopców staje się bardzo namacalny. Czytelnik czuje napięcie, zanim jeszcze na scenie pojawi się Indianin Joe.

Styl a gatunek powieści

Połączenie wszechwiedzącego narratora z humorem i potocznym językiem to świadomy wybór autora. Mark Twain napisał powieść przygodowąUtwór, w którym najważniejsza jest szybka akcja, niezwykłe wydarzenia i niebezpieczeństwa grożące bohaterom. dla młodego czytelnika. Zawarł w niej jednak warstwę ironii skierowaną do dorosłych.

Dziecko śmieje się z szalonych przygód Tomka. Dorosły uśmiecha się, bo widzi w chłopcu samego siebie z dawnych lat. Każdy przecież kiedyś uciekał od obowiązków i marzył o wielkiej sławie. Ten dwupoziomowy styl sprawił, że książka przetrwała od 1876 roku do dziś. Opowiada o emocjach, które w ogóle się nie starzeją.