Chłopcy z Placu Broni - czas i miejsce akcji
Akcja powieści „Chłopcy z Placu Broni” rozgrywa się w Budapeszcie pod koniec XIX wieku. Główne wydarzenia obejmują zaledwie kilkanaście dni marca 1889 roku. Najważniejsze miejsca to tytułowy Plac Broni, czyli „mała ojczyzna” chłopców, oraz Ogród Botaniczny – teren wroga.
Autor: Dorota Blednicka
Czas czytania: 2 min
Czas akcji w „Chłopcach z Placu Broni”
Wydarzenia w powieści Ferenca Molnára dzieją się w marcu 1889 roku. Skąd ta pewność? Datę tę można znaleźć na pieczątce Związku Kitowców, tajnego stowarzyszenia założonego przez chłopców.
Główna fabuła, czyli konflikt o Plac Broni, trwa niewiele ponad tydzień. Zaczyna się od wyboru Jánosa Boki na przywódcę, a kończy tragiczną śmiercią małego Ernesta Nemeczka.
Powieść wspomina też o wcześniejszych wydarzeniach, na przykład o tym, jak bracia Pastorowie zabrali Nemeczkowi kulki. Historia kończy się epilogiem, który opisuje pogrzeb chłopca i smutną refleksję narratora – na miejscu Placu Broni stoi już nowa kamienica.
Miejsce akcji – Budapeszt i jego zakątki
Cała historia rozgrywa się w stolicy Węgier, Budapeszcie. To tętniące życiem miasto pod koniec XIX wieku było częścią wielkiego państwa zwanego Austro-WęgramiPotężne państwo w Europie Środkowej, istniejące w latach 1867–1918. Składało się z Austrii i Węgier, a jego stolicami były Wiedeń i Budapeszt.. Jednak dla bohaterów najważniejsze są ich własne, małe światy.
Najważniejsze miejsca w powieści to:
- Plac Broni – położony przy ulicy Pawła, to dla chłopców prawdziwa „mała ojczyzna”. Pusty plac budowy, otoczony murem i pełen sągów drewna, staje się polem bitwy i symbolem wolności.
- Ogród Botaniczny – siedziba wrogiej drużyny Czerwonych Koszul, dowodzonej przez Feriego Ácsa. To tajemnicze i niebezpieczne miejsce, gdzie bohaterowie przeprowadzają odważne misje zwiadowcze.
- Szkoła – miejsce codziennych obowiązków, nauki i spotkań. To tam rodzą się plany i sojusze, a także dochodzi do pierwszych konfliktów.
- Ulica Rakoszańska – to tutaj, w skromnym mieszkaniu, rozgrywa się ostatni akt dramatu Ernesta Nemeczka. Jego dom staje się miejscem cichego bohaterstwa i wielkiego smutku.