Medaliony - bohaterowie
Zbiór opowiadań Zofii Nałkowskiej przedstawia galerię postaci uwikłanych w machinę zbrodni hitlerowskich. Zestawienie obejmuje zarówno ofiary systemu totalitarnego, jak i jego oprawców oraz biernych świadków. Analiza postaw bohaterów pozwala zrozumieć psychologiczne i moralne skutki II wojny światowej.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Spis treści
Narratorka
Narratorka spaja cały cykl w jedną całość. To literackie wcielenie samej Zofii Nałkowskiej, która uczestniczyła w pracach Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w PolsceInstytucja państwowa powołana w 1945 roku do zbierania dowodów zbrodni wojennych na terenie Polski.. Jeździ na wizje lokalne i słucha zeznań ocalałych.
Jej głos jest celowo oszczędny, niemal protokolarny. Autorka zrezygnowała z oceniania na rzecz surowej rejestracji faktów. Nie wyraża oburzenia, nie płacze, nie moralizuje. Pozwala, by same wydarzenia przemawiały do wyobraźni.
Ta chłodna postawa kryje w sobie ogromny ciężar moralny. Narratorka zadaje pytania, przyjmuje relacje i buduje most między ofiarami a czytelnikiem. Przez jej filtr przechodzą wszystkie opowieści. To ona decyduje, co zachować, stając się strażniczką pamięci.
Rozwiń: Charakterystyka Narratorki w „Medalionach" (czas czytania: 3 min)Profesor Spanner
Rudolf Spanner to autentyczna postać historyczna i jeden z najbardziej przerażających zbrodniarzy opisanych w zbiorze. Pojawia się w opowiadaniu zatytułowanym jego nazwiskiem. Kierował Instytutem Anatomicznym w Gdańsku, gdzie na masową skalę produkowano mydło z ludzkiego tłuszczu.
Spanner nigdy nie poniósł kary za swoje zbrodnie. Po wojnie kontynuował karierę naukową w Niemczech, a śledztwa w jego sprawie wielokrotnie umarzano z braku wystarczających dowodów na jego bezpośredni udział w mordowaniu ludzi.
Naukowiec traktował ludzkie zwłoki wyłącznie jako surowiec przemysłowy. Jego postawa ukazuje skrajną reifikacjęUprzedmiotowienie; traktowanie człowieka lub istot żywych jak rzeczy pozbawionych uczuć i godności. człowieka. Spanner stworzył system, w którym zbrodnia stała się opłacalnym procesem technologicznym.
Przerażające jest to, że współpracownicy profesora nie widzieli w jego działaniach niczego złego. Uznawali go za wybitnego specjalistę, który po prostu dbał o gospodarkę Rzeszy.