Porównanie postaci Lady Makbet i Lady Makduf
Szekspir w „Makbecie” zestawia ze sobą dwie skrajnie różne postacie kobiece, które ostatecznie ponoszą równie tragiczną klęskę. Lady Makbet odrzuca tradycyjną rolę żony na rzecz krwawej ambicji, podczas gdy Lady Makduf ginie właśnie dlatego, że pozostaje bezbronną strażniczką domowego ogniska. Analiza ich postaw ukazuje bezwzględność świata przedstawionego, w którym żadna strategia przetrwania nie chroni przed niszczącymi skutkami walki o władzę.
Autor: Magdalena Frankiewicz-Piórek
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Strażniczka ogniska domowego kontra żądza władzy
Postać Lady Makduf stanowi całkowite przeciwieństwo Lady Makbet. Żona tana Makdufa pragnie jedynie spokojnego życia. Skupia się na roli matki i gospodyni. Nie potrafi pojąć wielkiej polityki ani idei, dla których jej mąż ryzykuje życie. Kiedy Makduf ucieka do Anglii, kobieta czuje się zdradzona. W scenie rozgrywającej się na zamku FajfSiedziba rodowa Makdufa, tanów szkockich, w której dochodzi do rzezi jego rodziny. oskarża męża o tchórzostwo. Zupełnie nie rozumie jego motywacji. Dla niej porzucenie rodziny to zbrodnia przeciwko naturze.
Gorzka lekcja o zdradzie
Rozmowa Lady Makduf z synkiem to jeden z najbardziej przejmujących momentów dramatu. Matka w przypływie żalu i rezygnacji tłumaczy dziecku, że ojciec umarł, a każdy, kto łamie przysięgę, jest zdrajcą. Chłopiec okazuje się jednak niezwykle bystry. Szybko wytyka matce brak logiki. Zauważa, że gdyby Makduf naprawdę nie żył, ona by płakała. Dziecko instynktownie wierzy w szlachetność ojca.
Lady Makduf maskuje swój ból ironiąCelowa niezgodność między sensem dosłownym słów a ich właściwym znaczeniem, często używana jako mechanizm obronny., żartując o kupowaniu nowych mężów na targu. Ten gorzki dialog przerywa brutalna rzeczywistość. Ostrzeżenie przed zamachowcami przychodzi zbyt późno. Kobieta patrzy na śmierć syna, a chwilę później sama ginie z rąk oprawców nasłanych przez Makbeta.
Szekspir celowo wprowadza postać Lady Makduf i jej synka, aby ukazać pełną skalę upadku moralnego Makbeta. Wcześniejsze zbrodnie (na Dukanie czy Banku) miały podłoże polityczne. Wymordowanie bezbronnej rodziny w Fajf to akt czystego, bezsensownego okrucieństwa tyrana.
Odrzucenie kobiecości w imię ambicji
Lady Makbet wybiera zupełnie inną drogę. Dla zdobycia korony gotowa jest poświęcić wszystko. Nie czeka biernie na rozwój wydarzeń. Aktywnie planuje zbrodnię i manipuluje mężem. Aby zrealizować swój cel, wzywa siły ciemności i prosi o pozbawienie jej ludzkich uczuć oraz instynktów macierzyńskich. Reprezentuje postawę skrajnego makiawelizmuPostawa, według której cel uświęca środki, dopuszczająca zdradę i zbrodnię w walce o władzę..
Kiedy Makbet się waha, żona bezlitośnie atakuje jego męskość. Przejmuje inicjatywę. To ona podrzuca sztylety śpiącym strażnikom i zaciera ślady morderstwa króla Dunkana.
Dwie twarze egoizmu i obłudy
Obie bohaterki łączy specyficzny rodzaj skupienia na sobie. Lady Makduf zamyka się we własnym poczuciu krzywdy. Nie próbuje zrozumieć, że w świecie ogarniętym tyraniąForma rządów oparta na terrorze, bezprawiu i brutalnym tłumieniu wszelkiego oporu. sprawy państwowe mogą wymagać najwyższych ofiar. Lady Makbet z kolei kieruje się bezwzględną żądzą władzy.
Obie kobiety potrafią też zakładać maski. Żona Makdufa ukrywa rozpacz pod płaszczykiem cynicznych żartów z synem. Żona Makbeta to mistrzyni manipulacji. Doskonale gra rolę niewinnej, gościnnej pani domu, witając króla w zamku, w którym zaplanowała jego śmierć.
Różne drogi, ta sama klęska
Świat patriarchatuSystem społeczny, w którym władzę i autorytet sprawują mężczyźni, marginalizując rolę kobiet. w „Makbecie” ostatecznie niszczy obie kobiety. Lady Makduf stawia wszystko na rodzinę. Zostaje brutalnie zamordowana, a jej wiara w bezpieczny dom legnie w gruzach. Lady Makbet stawia na władzę. Jako bohaterka dynamicznaPostać, która w trakcie trwania akcji przechodzi głęboką przemianę wewnętrzną. przechodzi drogę od bezwzględnej zbrodniarki do wraku człowieka.
Krew na rękach, której nie może zmyć w somnambulicznymLunatyzm, zaburzenie snu. U Szekspira fizyczny objaw dręczących wyrzutów sumienia i obłędu. amoku, symbolizuje ciężar winy. Zbrodnia całkowicie łamie jej psychikę. Nie wytrzymuje presji i popełnia samobójstwo.
Szekspir pokazuje brutalną prawdę o świecie ogarniętym złem. Nie ma w nim bezpiecznej przystani. Śmierć dosięga zarówno bierną, kochającą matkę, jak i zbrodniczą królową. Widz doświadcza głębokiego katharsisOczyszczenie emocjonalne widza poprzez litość i trwogę, charakterystyczne dla tragedii antycznej i szekspirowskiej., obserwując, jak każda z przyjętych przez kobiety strategii życiowych prowadzi do nieuchronnej zguby.