Makbet - streszczenie krótkie i szczegółowe

Streszczenie w pigułce

Akcja rozpoczyna się w Szkocji, gdzie król Dunkan odnosi zwycięstwo nad buntownikami dzięki męstwu swoich wodzów: Makbeta i Banka. Wracając z bitwy, rycerze spotykają trzy czarownice. Wiedźmy głoszą przepowiednięZapowiedź przyszłych wydarzeń, często o charakterze magicznym lub boskim. – obiecują Makbetowi królewską koronę, a Bankowi spłodzenie dynastii. Kiedy część wróżby natychmiast się spełnia, w głównym bohaterze budzi się żądza władzy. Podsycany przez bezwzględną Lady Makbet, gospodarz morduje śpiącego w jego zamku króla Dunkana. Winą obarcza strażników, a przerażeni synowie władcy uciekają z kraju.

Makbet zasiada na tronie, ale szybko zamienia się w paranoicznego tyranaWładca absolutny, sprawujący rządy oparte na terrorze, przemocy i bezprawiu.. Zleca zabójstwo Banka i jego syna, a później bestialsko morduje rodzinę lorda Makdufa. Zbrodnie pociągają za sobą kolejne ofiary, a królewska para popada w obłędStan głębokiego zaburzenia psychicznego, utrata kontaktu z rzeczywistością.. Lady Makbet umiera, dręczona wyrzutami sumienia i halucynacjami. Przeciwko tyranowi wyrusza armia pod wodzą prawowitego następcy tronu, Malkolma. Wojska maskują się gałęziami, spełniając tym samym kolejną wróżbę wiedźm. W finałowym pojedynku Makbet ginie z rąk Makdufa. Władza wraca w ręce Malkolma, który przywraca w Szkocji pokój.

Makbet streszczenie video

Streszczenie szczegółowe Makbeta

Akt I (Wykluwanie się ostatecznej decyzji)

Scena I

Sztukę otwiera mroczna scena w burzowej scenerii. Na ponurym wrzosowiskuTeren porośnięty wrzosami, w literaturze często symbolizujący miejsce dzikie, mroczne i tajemnicze. spotykają się trzy wiedźmy. Zapowiadają, że tuż po bitwie, przed zachodem słońca, staną na drodze Makbeta, by wyjawić mu jego los.

Scena II

W tle toczy się bitwa pod Forres. Król szkocki Dunkan wraz z synami, Malkolmem i Donalbeinem, wysłuchuje relacji posłańców. Dowiadują się o niesłychanym męstwie Makbeta. W momentach, gdy zwycięstwo skłaniało się ku zbuntowanej szlachcie i norweskim posiłkomDodatkowe oddziały wojskowe przysłane w celu wsparcia walczącej armii., Makbet uderzał z potężną siłą. Wrogowie Dunkana zostają ostatecznie rozbici.

Scena III

Wiedźmy czekają w dzikiej okolicy. Chwalą się swoimi złośliwościami i rzucanymi urokami. Zbliża się Makbet wraz z przyjacielem Bankiem. Zaskoczeni wojownicy widzą przed sobą nienaturalnie zniekształcone istoty. Czarownice witają Makbeta potrójnym tytułem: tana Glamis, tanaŚredniowieczny szkocki tytuł szlachecki, odpowiednik angielskiego hrabiego. Kawdoru oraz przyszłego króla Szkocji. Bankowi z kolei przepowiadają, że choć sam nie założy korony, będzie ojcem królów.

Makbet przyjmuje te słowa bezkrytycznie. Banko zachowuje dystans. Ostrzega przyjaciela, że siły ciemności często mówią półprawdy, by wciągnąć człowieka w pułapkę. Chwilę później na miejsce docierają wysłannicy Dunkana. Obwieszczają, że król w nagrodę za męstwo nadał Makbetowi tytuł tana Kawdoru. Część wróżby spełnia się natychmiast. W Makbecie budzi się mroczna ambicja, choć początkowo próbuje ją odepchnąćmotyw ambicji, licząc na ślepe fatumPrzeznaczenie, nieuchronny los, przed którym bohater nie może uciec..

Scena IV

W pałacu król Dunkan dziękuje Makbetowi i honoruje go osobiście. Władca ogłasza jednak, że oficjalnym następcą tronu mianuje swojego syna, Malkolma. Dla Makbeta to potężny cios. Zaczyna postrzegać młodego księcia jako przeszkodę, którą musi usunąć. Wobec króla zachowuje maskę wiernego rycerza, ale w myślach planuje już zdradę.

Scena V

Akcja przenosi się do zamku Inverness. Lady Makbet czyta list od męża, w którym ten opisuje spotkanie z wiedźmami. Kobieta natychmiast podejmuje decyzję – Makbet musi zostać królem. Obawia się jednak, że jej mąż jest zbyt łagodny i szlachetny, by dokonać zbrodni. Modli się do złych duchów o pozbawienie jej kobiecej delikatności i ludzkiego sumienia.motyw zła

Przybywa posłaniec z wieścią, że król Dunkan spędzi u nich najbliższą noc. Kiedy pojawia się Makbet, żona od razu dzieli się z nim planem morderstwa. Nakazuje mu zachować pozory gościnności i ukryć mordercze zamiary pod fałszywym uśmiechem.

Scena VI i VII

Dunkan przybywa do Inverness i jest zachwycony gościnnością gospodarzy. Tymczasem Makbet bije się z myślami. Wygłasza monologDłuższa wypowiedź jednej postaci, często ujawniająca jej wewnętrzne przeżycia i dylematy., w którym wymienia powody, dla których nie powinien zabijać: jest krewnym króla, jego poddanym i gospodarzem. Chce wycofać się z planu. Lady Makbet wpada w furię. Manipuluje mężem, kwestionuje jego męskość i odwagę. Ostatecznie łamie jego opór. Makbet zgadza się na zbrodnię.

Akt II (Zbrodnia)

Scena I

Nocą Banko spotyka Makbeta. Przyznaje, że dręczą go myśli o przepowiedni, ale chce pozostać wierny królowi. Po jego odejściu Makbet doświadcza pierwszej halucynacjiZaburzenia postrzegania polegające na widzeniu lub słyszeniu rzeczy, których nie ma w rzeczywistości.. Widzi przed sobą unoszący się w powietrzu sztyletKrótka, obosieczna broń biała, używana często do skrytobójczych ataków. skierowany ostrzem w stronę komnaty króla. Wzywa na pomoc HekateW mitologii greckiej bogini ciemności, czarów i magii. W dramacie przewodzi trzem wiedźmom. i rusza, by dokonać morderstwa.

Scena II

Makbet zakrada się do komnaty i zabija śpiącego Dunkana. Chwilę później wraca do żony z zakrwawionymi rękamimotyw zbrodni i narzędziami zbrodni. Jest w głębokim szoku. Wyznaje, że nie potrafił wypowiedzieć słowa „amen”, słysząc modlitwę strażników. Zbrodnia całkowicie go paraliżuje.

Nie potrafi wrócić do komnaty, by podrzucić sztylety uśpionym strażnikom. Musi to zrobić Lady Makbet. Kobieta wykazuje się zimną krwią – smaruje twarze strażników krwią króla, by zrzucić na nich winę. Nagle ciszę przerywa głośne kołatanie do bram zamku.

Scena III

Do zamku przybywają lordowie Makduf i Lennox. Makduf idzie obudzić króla i odkrywa zmasakrowane zwłoki. Wybucha panika. Makbet, udając wściekłość i rozpacz, zabija oszołomionych strażników. Tłumaczy to porywem lojalności wobec zmarłego władcy, ale w rzeczywistości pozbywa się niewygodnych świadków. Synowie Dunkana, Malkolm i Donalbein, domyślają się spisku. W obawie o własne życie natychmiast uciekają ze Szkocji.

Scena IV

Przed zamkiem Rosse rozmawia ze Starcem o nienaturalnych zjawiskach. Sowa zabiła sokoła, a królewskie konie zdziczały i pożarły się nawzajem. Natura buntuje się przeciwko zbrodni. Makduf przynosi wieści: ucieczka synów króla sprawiła, że to na nich padło podejrzenie o zlecenie morderstwa. Makbet, jako najbliższy krewny, wyrusza do Skony, by przyjąć koronę.

Akt III (Następstwa zła)

Scena I i II

W pałacu w Forres Banko rozmyśla nad losem. Podejrzewa, że Makbet zdobył władzę w nieuczciwy sposób. Nowy król zaprasza Banka na wieczorną ucztę. Kiedy Makbet zostaje sam, ujawnia swój strach. Zabił króla, ale według przepowiedni to potomkowie Banka mają dziedziczyć tron. Nie zamierza do tego dopuścić. Wynajmuje morderców, by zrobili zasadzkę na Banka i jego syna, Fleance'a. Lady Makbet zauważa niepokój męża, ale ten ukrywa przed nią swój nowy, zbrodniczy plan.

Scena III i IV

Zabójcy dopadają Banka w lesie. Mężczyzna ginie, ale jego synowi udaje się uciec w ciemnościach. Tymczasem w pałacu trwa królewska uczta. Morderca dyskretnie informuje Makbeta o ucieczce Fleance'a. Król wpada w panikę.

Kiedy Makbet chce wznieść toast za nieobecnego Banka, na jego krześle pojawia się zakrwawiony duch zamordowanego przyjaciela. Zjawę widzi tylko król. Makbet zaczyna krzyczeć i cofać się w przerażeniu. Goście są zszokowani. Lady Makbet próbuje ratować sytuację, tłumacząc zachowanie męża atakiem dawnej choroby. W końcu jednak musi wyprosić wszystkich z sali. Makbet uświadamia sobie, że lord Makduf zbojkotował ucztę, co czyni go kolejnym wrogiem.

Scena V i VI

Na wrzosowisku Hekate gani wiedźmy za to, że działały bez jej wiedzy. Zapowiada, że ostatecznie zniszczy Makbeta, dając mu fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Tymczasem w Szkocji rośnie niezadowolenie. Lord Lennox w aluzjachNawiązanie do czegoś w sposób nie wprost, dające do zrozumienia ukryty sens. oskarża Makbeta o tyranię. Dowiadujemy się, że Makduf uciekł do Anglii, by prosić króla Edwarda o zbrojną pomoc w obaleniu uzurpatoraOsoba, która nielegalnie, często siłą, przejmuje władzę..

Akt IV (Krwawe rządy króla Makbeta)

Scena I

Makbet odwiedza jaskinię czarownic. Żąda kolejnych wróżb. Z kotła wyłaniają się trzy zjawy. Pierwsza, uzbrojona głowa, każe mu strzec się Makdufa. Druga, zakrwawione dziecko, obiecuje, że nikt narodzony z kobiety nie zdoła go zabić. Trzecia zjawa, dziecko w koronie, zapowiada, że Makbet nie zostanie pokonany, dopóki Las Birnam nie podejdzie pod zamek Dunzynan.

Makbet interpretuje to dosłownie i czuje się niezwyciężony. Żąda jednak odpowiedzi, czy ród Banka przejmie władzę. Wiedźmy ukazują mu pochód ośmiu królów, z których wszyscy przypominają zamordowanego przyjaciela. Chwilę później król dowiaduje się o ucieczce Makdufa do Anglii. W akcie zemsty postanawia wymordować jego rodzinę.

Scena II

W zamku Fajf Lady Makduf czuje się zdradzona przez męża, który uciekł z kraju. Rozmawia ze swoim bystrym synkiem, który mimo młodego wieku rozumie, że ojciec nie jest zdrajcą. Nagle do komnaty wpadają mordercy nasłani przez Makbeta. Na oczach matki brutalnie zabijają chłopca, a następnie ruszają w pogoń za uciekającą kobietą.

Scena III

W Anglii Makduf spotyka się z Malkolmem. Książę początkowo mu nie ufa. Wystawia go na próbę, przypisując sobie najgorsze wady i twierdząc, że byłby gorszym królem niż Makbet. Kiedy Makduf wybucha szczerą rozpaczą nad losem ojczyzny, Malkolm wyjawia prawdę – jest gotów do walki i ma już wsparcie angielskiej armii. Przybywa Rosse z tragiczną wiadomością o rzezi w zamku Fajf. Zrozpaczony Makduf przysięga osobistą zemstę na tyranie.

Akt V (Upadek tyrana)

Scena I

W zamku Dunzynan lekarz i dama dworu obserwują Lady Makbet. Królowa cierpi na lunatyzm. Chodzi po nocach z zapaloną świecą, nieustannie wykonując gest mycia rąk.symbol winy Próbuje zmyć z nich niewidzialną krew. W majakach przyznaje się do morderstwa Dunkana, Banka i rodziny Makdufa. Jej psychika całkowicie się załamała pod ciężarem winy.motyw winy i kary Lekarz stwierdza, że kobieta potrzebuje raczej księdza niż medycyny.

Scena II i III

Angielskie i szkockie wojska zbierają się pod lasem Birnam. Tymczasem Makbet barykaduje się w twierdzy Dunzynan. Jest opuszczony przez większość dowódców, ale wciąż ślepo wierzy w przepowiednie. Krzyczy na służących i gorączkowo przygotowuje się do oblężenia. Lekarz informuje go o beznadziejnym stanie żony. Makbet reaguje chłodno, pochłonięty własnym strachem i gniewem.

Scena IV i V

Malkolm rozkazuje swoim żołnierzom ściąć gałęzie z drzew lasu Birnam i nieść je przed sobą. Ma to ukryć prawdziwą liczebność armii. W ten sposób las zaczyna "maszerować" w stronę zamku.

W twierdzy rozlega się krzyk kobiet. Makbet dowiaduje się, że królowa nie żyje (popełniła samobójstwo). Wygłasza wtedy swój najsłynniejszy, pełen rezygnacji monolog, w którym porównuje życie do teatru:

„Życie jest tylko przechodnim półcieniem, Nędznym aktorem, który swoją rolę Przez parę godzin wygrawszy na scenie W nicość przepada – powieścią idioty, Głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą.”

Chwilę później strażnik donosi, że las Birnam ruszył z miejsca. Makbet uświadamia sobie ironię tragicznąSytuacja, w której działania bohatera nieświadomie prowadzą do jego zguby, wbrew jego intencjom. wróżby. Postanawia zginąć z mieczem w ręku.

Scena VI i VII

Rozpoczyna się szturm. Wojska odrzucają gałęzie i atakują zamek. Makbet walczy z furią. Zabija młodego Siwarda, wierząc, że wciąż chroni go zaklęcie. W końcu staje twarzą w twarz z Makdufem. Tyran kpi z przeciwnika, mówiąc, że nie pokona go nikt zrodzony z kobiety. Wtedy Makduf wyjawia prawdę – został wydobyty z łona matki przez cesarskie cięcieZabieg chirurgiczny polegający na wydobyciu płodu przez rozcięcie powłok brzusznych matki.. Ostatnia tarcza Makbeta pęka.

Mimo przerażenia Makbet odmawia poddania się. Dochodzi do pojedynku, w którym tyran ginie. Makduf wraca z odciętą głową Makbeta zatkniętą na włóczni. Malkolm zostaje obwołany nowym królem Szkocji. Zapowiada powrót sprawiedliwości i nagradza wiernych lordów, kończąc epokę krwawego terroru.