Makbet - jakie były przepowiednie czarownic?
Przepowiednie czarownic stanowią główny motor napędowy tragicznych wydarzeń w dramacie Williama Szekspira. Pierwsze spotkanie na wrzosowisku rozbudza chorobliwą ambicję głównego bohatera, popychając go do królobójstwa. Kolejne wizje dają mu fałszywe poczucie nieśmiertelności, co ostatecznie doprowadza tyrana do zguby.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Spis treści
Pierwsze spotkanie na wrzosowisku
W pierwszym akcie Makbet i Banko wracają ze zwycięskiej bitwy. Na mrocznym wrzosowiskuOdludny, dziki teren porośnięty wrzosami, w literaturze często symbolizujący miejsce styku świata realnego z nadprzyrodzonym. drogę zachodzą im trzy wiedźmy. Zwracają się do głównego bohatera trzema tytułami. Pozdrawiają go jako tana Glamis, tana Kawdoru oraz przyszłego króla Szkocji. Makbet dziedziczy już tytuł z Glamis, ale pozostałe słowa brzmią dla niego jak absurd.
Czarownice mają też wiadomość dla Banka. Słyszy on, że sam nigdy nie założy korony, ale jego potomkowie zasiądą na tronie.
Zaraz po zniknięciu wiedźm na horyzoncie pojawiają się posłańcy króla DunkanaPrawowity, sprawiedliwy król Szkocji, zamordowany we śnie przez Makbeta.. Przynoszą zaskakującą nowinę. Za zasługi wojenne Makbet otrzymuje godność tanaW średniowiecznej Szkocji tytuł arystokratyczny nadawany przez króla, odpowiednik angielskiego hrabiego (earla). Kawdoru. Błyskawiczne spełnienie pierwszej części wróżby sprawia, że wódz zaczyna wierzyć w zdobycie najwyższej władzy.
Złudne poczucie bezpieczeństwa
W czwartym akcie Makbet jest już królem-tyranem. Dręczony paranoją, sam odszukuje wiedźmy, aby poznać swoją dalszą przyszłość. Tym razem czarownice wywołują trzy zjawy, które przekazują władcy kolejne proroctwa.
- Uzbrojona głowa ostrzega go: „Strzeż się Makdufa”.
- Zakrwawione dziecko uspokaja tyrana, twierdząc, że nikt zrodzony z kobiety nie zdoła go zranić.
- Dziecko w koronie z drzewem w dłoni obiecuje mu bezkarność, dopóki las Birnam nie podejdzie pod zamek Dunsinane.
Dwie ostatnie przepowiednie brzmią jak fizyczna niemożliwość. Makbet nabiera absolutnej pewności siebie. Uznaje się za niepokonanego, co usypia jego czujność w obliczu nadciągającej wojny z Anglią.
Szekspirowskie czarownice (nazywane w oryginale Weird Sisters) nawiązują do mitologicznych Parek lub Norn – bogiń tkających nić ludzkiego życia. Nie zmuszają one Makbeta do zbrodni, a jedynie odsłaniają przed nim przyszłość. To jego własna ambicja i wolna wola decydują o tragicznych wyborach.
Tragiczny finał i spełnienie wróżb
W piątym akcie iluzja potęgi brutalnie pęka. Wojska angielskie i szkoccy rebelianci zbliżają się do twierdzy Dunsinane. Żołnierze ścinają gałęzie w lesie Birnam i używają ich jako kamuflażu. Z perspektywy murów zamkowych wygląda to tak, jakby sam las ruszył do ataku.
Ostatnia, najsilniejsza tarcza Makbeta upada podczas finałowego pojedynku. Makduf wyznaje, że nie narodził się w naturalny sposób. Został przedwcześnie wycięty z łona umierającej matki. Chwilę później Makduf zabija tyrana. Wszystkie słowa wiedźm sprawdzają się co do joty, choć w zupełnie inny sposób, niż zakładał to główny bohater.