Nie-Boska komedia - bohaterowie

Hrabia Henryk

Hrabia Henryk łączy w sobie cechy arystokraty i poety. Początkowo poznajemy go jako MężaTytuł, pod którym Hrabia Henryk występuje w pierwszej, rodzinnej części dramatu.. Codzienne życie rodzinne go nudzi. Zamiast kochać prawdziwą kobietę, goni za poetyckim ideałem. Jego żona, Maria, płaci za tę obsesję najwyższą cenę. Henryk porzuca ją dla demonicznej zjawy. Po śmierci żony zostaje sam z synem Orciem, który dziedziczy brzemię ojcowskiego grzechu. W drugiej części dramatu bohater staje na czele arystokracji. Broni Okopów Świętej TrójcyOstatnia twierdza arystokracji w dramacie, symbolizująca upadający stary porządek.. Nie walczy z głębokiego przekonania, ale z braku innej drogi. Widząc nieuchronną klęskę i tchórzostwo swoich ludzi, rzuca się w przepaść ze Skały Zamkowej. Krasiński kreuje go na postać na wskroś tragiczną. Henryk ponosi porażkę na każdym polu: jako artysta, mąż, ojciec i wódz. Jego fałszywe ideały niszczą wszystko dookoła.

Pankracy

Pankracy dowodzi obozem rewolucjonistów. To główny antagonista Hrabiego Henryka. Cechuje go żelazna wola i chłodny intelekt. Nie zabija w amoku, lecz z wyrachowania. Wierzy w historyczną konieczność zniszczenia starego świata. Arystokraci bronią przywilejów z przyzwyczajenia, a Pankracy ma konkretną wizję nowej rzeczywistości. Szybko jednak okazuje się ona równie destrukcyjna. Tłum buntowników kieruje się wyłącznie żądzą krwi. Pankracy widzi ten chaos, ale nie zatrzymuje machiny zniszczenia. Jego nocna rozmowa z Henrykiem to jedno z najważniejszych starć ideowych polskiego romantyzmu. Rozmawiają jak równy z równym. Finał dramatu przynosi zaskoczenie. W momencie ostatecznego triumfu Pankracemu ukazuje się Chrystus. Wódz rewolucji pada martwy z okrzykiem Galilaee, vicistiZ łac. "Galilejczyku, zwyciężyłeś" – słowa przypisywane umierającemu cesarzowi Julianowi Apostacie.. Autor pokazuje tym samym, że ostateczny wyrok na świat wydaje Bóg.

Maria

Maria to pierwsza ofiara poetyckiego obłędu Hrabiego Henryka. Darzy męża szczerą, głęboką miłością. Oferuje mu zwykłe, ludzkie uczucie, którym on gardzi. Kiedy Henryk odchodzi za zjawą, kobieta popada w szaleństwo. Jej obłęd ma wymiar dosłowny. Maria całkowicie traci kontakt z rzeczywistością. Trafia do szpitala dla obłąkanych, gdzie ostatecznie umiera. Wcześniej prosi Boga, by uczynił ją poetką, wierząc, że tylko tak odzyska miłość męża. Jej los brutalnie weryfikuje romantyczny mit artystyPrzekonanie, że poeta to jednostka wybitna, stojąca ponad prawem moralnym i zwykłymi ludzkimi sprawami.. Krasiński oskarża w ten sposób twórców, którzy stawiają się ponad zwykłymi obowiązkami i ranią najbliższych.

Orcio

Orcio to syn Henryka i Marii. Chłopiec nosi w sobie brzemię grzechów rodziców. Po matce dziedziczy skłonność do obłędu, po ojcu – przekleństwo poezji. Dziecko widzi i czuje znacznie więcej niż otaczający go dorośli. Ta nadnaturalna wrażliwość powoli go niszczy. Orcio traci wzrok, a jego umysł pogrąża się w mroku. Zaczyna komunikować się ze światem zmarłych. Ginie od zabłąkanej kuli podczas oblężenia Okopów Świętej Trójcy. Nie zdąży nawet dorosnąć. Jego krótka biografia udowadnia, że zgubne decyzje Henryka niszczą kolejne pokolenie.

Leonard

Leonard pełni funkcję kapłana w obozie rewolucjonistów. Głoszoną przez niego nową wiarę buduje krew i nienawiść do arystokracji. To skrajny fanatyk. Rewolucja zastępuje mu religię. Nie odczuwa litości, nie miewa żadnych wątpliwości moralnych. Z jednej strony służy Pankracemu jako posłuszne narzędzie. Z drugiej – sam kreuje się na niezależnego ideologa. Nadaje zbrojnemu buntowi quasi-mistycznyPozornie mistyczny; nadający zjawiskom politycznym cechy fałszywego objawienia religijnego. charakter. Jego postać udowadnia, że zryw uciśnionych mas szybko przeradza się w niebezpieczną, krwawą sektę.

Dziewica

Dziewica to demoniczna zjawa wysłana przez siły piekielne. Kusi Hrabiego Henryka, skutecznie odciągając go od rodziny. Przybiera formę idealnej muzy. Wydaje się piękna, nieuchwytna i absolutnie doskonała. W rzeczywistości żeruje na poetyckiej próżności głównego bohatera. Kiedy Henryk wreszcie ją dogania, iluzja pryska. Zjawa przeobraża się w odrażającego, gnijącego trupa. Ten makabryczny moment obnaża kłamstwo romantycznego ideału piękna. Dziewica uosabia fałszywą poezję i destrukcyjne marzycielstwo, które prowadzą człowieka na dno.

Przechrzta

Przechrzta to przywódca neofitówOsoba, która niedawno przyjęła nową wiarę. W dramacie to Żydzi, którzy pozornie przeszli na chrześcijaństwo. w obozie rewolucji. Pozornie wspiera buntowników i służy Pankracemu. W tajemnicy realizuje jednak własny plan. Pragnie zniszczenia całego chrześcijańskiego świata, by pomścić wielowiekowe krzywdy swojego narodu. To postać przebiegła i cyniczna. Wprowadza Hrabiego Henryka w przebraniu do obozu rewolucjonistów, pokazując mu mroczne rytuały i zbrodnie buntowników. Krasiński wpisał w tę postać antysemickie stereotypy swojej epoki, ukazując Przechrztę jako ukrytego wroga europejskiego porządku.

Arystokraci

Obrońcy Okopów Świętej Trójcy tworzą zbiorowego bohatera drugoplanowego. Krasiński ocenia ich bez cienia litości. Szlachta i arystokracja to w większości ludzie zdegenerowani. Żyją wyłącznie wspomnieniami dawnej potęgi. Brakuje im odwagi i zdolności do jakiegokolwiek poświęcenia. W obliczu zagrożenia błagają Henryka o kapitulację. Ich obrona starego porządku musi upaść. Rewolucja dysponuje większą siłą, ale główną przyczyną klęski jest wewnętrzne zepsucie elit. Arystokraci po prostu nie zasługują na ocalenie. Autor krytykuje własną klasę społeczną równie ostro, co zbuntowany lud.

Rewolucjoniści

Tłum buntowników to druga zbiorowa siła w dramacie. Napędza ich głód, skrajna bieda i wielowiekowy resentymentŻal i ukryta nienawiść do grupy postrzeganej jako wyższa, połączona z chęcią zemsty.. W ich szeregach walczą chłopi, rzemieślnicy, rzeźnicy i kobiety z marginesu. Nie walczą o wzniosłe ideały sprawiedliwości. Pragną wyłącznie krwawej zemsty na panach. Obraz tego żywiołu celowo przeraża. Krasiński nie sympatyzuje z ludem. Traktuje rewolucję jako ślepą siłę, która zrówna z ziemią całą cywilizację. Patrzy na bunt mas oczami przerażonego konserwatysty. Rozumie jednak, że wybuch gniewu uciśnionych był historyczną nieuchronnością.