Napisz cechy Marcina Borowicza i uzasadnij je. Mogą być cytaty z książki.
Marcin Borowicz to główny bohater powieści Stefana Żeromskiego, który przechodzi długą drogę do dojrzałości. Jego charakter zmienia się pod wpływem szkoły, rówieśników i trudnych doświadczeń. Zestawienie najważniejszych cech chłopca wraz z cytatami ułatwia zrozumienie jego postawy wobec zaborców i pierwszej miłości.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 3 min
Charakterystyka Marcina Borowicza
Sentymentalny i przywiązany do domu
Marcin często wracał myślami do rodzinnych Gawronków. Nie potrafił odnaleźć się w nowym, miejskim otoczeniu.
„Męczyła go i dławiła spiekota miejska, bruk palił i wykręcał mu nogi, widok murów a brak horyzontu sprawiał mu przykrość bez nazwy, co mimo nieustannych westchnień nie mogła wyrwać się z piersi. Wszystko w tym mieście było inne niż na wsi, było dla niego zimne i szorstkie, traktowało go nie jako dziecko”.
Chłopiec bardzo kochał swoją matkę. Jej wizyty dawały mu poczucie bezpieczeństwa i ogromną radość.
„Marcinek położył głowę na kolanach matki i przycisnąwszy usta do jej rąk spracowanych szepnął: - Mamusiu, jak to dobrze, że mama po mnie przyjechała... Tak sobie jedziemy razem... To dopiero dobrze..”.
Nieśmiały i początkowo niesamodzielny
Przez długi czas chłopiec nie miał przyjaciół. Czuł się samotny i zagubiony w szkolnej rzeczywistości.
„Swoją drogą mały Borowicz czuł się na stancjiWynajmowany pokój dla ucznia, często z wyżywieniem i opieką właściciela. samotnym jak palec. Jego troski, okropne trwogi, wyrastające szczególniej na glebie arytmetyki, nikogo nie interesowały”.
Jego nieśmiałość widać też w relacji z Anną Stogowską, zwaną „Birutą”. Mimo wielkiego uczucia, nigdy z nią nie porozmawiał.
„Marcin wysyłał do niej w spojrzeniu całą swoją duszę, tysiące słodkich nazw, dzieje rozmyślań, tęsknot, żalów, błagał ją w myśli jak ginący z pragnienia o jedną kroplę wody”.
Podatny na wpływy innych
Marcin długo szukał własnej drogi i łatwo ulegał silniejszym osobowościom. Na początku naśladował kolegę z ławki, Wilczka, z którym chodził na wagary.
Później dał się zmanipulować rosyjskiemu inspektorowi Zabielskiemu. Stał się częścią grupy uczniów, którym rusyfikacjaZmuszanie Polaków do posługiwania się językiem rosyjskim i przyjmowania rosyjskiej kultury. zupełnie nie przeszkadzała.
Dopiero pod koniec powieści uległ pozytywnemu wpływowi Bernarda Zygiera. Dzięki nowemu koledze odkrył w sobie patriotyzm.
Wrażliwy na krzywdę i sztukę
Główny bohater potrafił współczuć słabszym. Żałował Romka Gumowicza, z którego wyśmiewali się nauczyciele i uczniowie.
Jego wrażliwość ujawniła się w pełni, gdy zaczął poznawać polską literaturę. Zakazane książki wywoływały w nim ogromne emocje.
„Gdy Borowicz przeczytał Dziady, nie był w stanie z nikim mówić. Uciekł do najbliższego lasu i błąkał się tam pożerany przez nieopisane wzruszenie”.
„Dziady” to dramat napisany przez Adama Mickiewicza. Czytanie tej książki było w czasach zaborów surowo zabronione przez Rosjan, ponieważ budziła ona w Polakach chęć walki o wolność.
Koleżeński i lojalny
W starszych klasach Marcin stał się odważny i solidarny z rówieśnikami. Wstawił się za Andrzejem Radkiem, ratując go przed wyrzuceniem z gimnazjum.
Wykazał się też sprytem i lojalnością w Starym Browarze. Ostrzegł kolegów czytających polskie książki, gdy próbował ich nakryć nauczyciel Majewski.