Charakterystyka Małgorzaty Linde
Małgorzata Linde to najbardziej znana plotkarka w Avonlea i najbliższa sąsiadka rodzeństwa Cuthbertów. W powieści „Ania z Zielonego Wzgórza” pełni rolę nieformalnego głosu lokalnej społeczności. Jej początkowa niechęć do rudowłosej sieroty z czasem zamienia się w szczerą sympatię i wsparcie.
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Wizytówka bohatera
- Imię i nazwisko: Małgorzata Linde.
- Miejsce zamieszkania: dom przy głównej drodze w AvonleaFikcyjna wioska na Wyspie Księcia Edwarda w Kanadzie, gdzie toczy się akcja powieści..
- Status społeczny: mężatka, matka, szanowana gospodyni domowa.
- Rola w utworze: sąsiadka Maryli i Mateusza, uosobienie poglądów i uprzedzeń mieszkańców wioski.
„Ania z Zielonego Wzgórza” to powieść obyczajowa. Oznacza to, że autorka skupia się w niej na pokazaniu codziennego życia, zwyczajów i problemów zwykłych ludzi w konkretnej epoce.
Wygląd i cechy zewnętrzne
Małgorzata Linde jest solidnie zbudowaną, energiczną kobietą w średnim wieku. Autorka nie skupia się na detalach jej twarzy czy ubioru, ale mocno podkreśla jej postawę. Kobieta robi wrażenie osoby niezwykle pewnej siebie. Zawsze trzyma się prosto i porusza z dużą stanowczością, co idealnie pasuje do jej dominującego charakteru.
Portret psychologiczny
Wścibskość i zamiłowanie do plotek
Pani Linde musi wiedzieć o wszystkim, co dzieje się w okolicy. Kiedy widzi Mateusza wyjeżdżającego bryczką w środku tygodnia, natychmiast idzie na Zielone Wzgórze. Chce za wszelką cenę poznać cel jego podróży. Cała wioska jest dla niej jak wielka rodzina, a ona sama pełni rolę lokalnego szpiega i kronikarzaOsoba, która na bieżąco zapisuje lub zapamiętuje ważne wydarzenia..
Bezpośredniość i brak taktu
Sąsiadka Cuthbertów mówi dokładnie to, co myśli. Nie zastanawia się, czy jej słowa kogoś zranią. Najlepszym przykładem jest jej pierwsze spotkanie z główną bohaterką. Małgorzata bez wahania wytyka dziewczynce chudość, piegi i paskudnie rude włosy.
„Ależ ona jest okropnie chuda i brzydka, Marylo. Podejdź no tu, dziecko, niech ci się przypatrzę. Zlituj się, czy kto widział kiedy takie piegi? A włosy rude jak marchew!”
To zachowanie doprowadza Anię do wybuchu złości. Starsza pani jest tym szczerze zaskoczona, bo uważa swoje słowa za zwykłe stwierdzenie faktów.
Konserwatyzm i strach przed nowością
Bohaterka ceni konserwatyzmPrzywiązanie do tradycji i niechęć do szybkich zmian lub nowości., lubi porządek i ustalone zasady. Dzieci mają być posłuszne, a sąsiedzi przewidywalni. Pomysł adopcji sieroty bardzo ją oburza. Uważa to za ogromne ryzyko, ponieważ nikt nie zna pochodzenia dziewczynki.
W XIX wieku adopcja dzieci z sierocińca była rzadkością. Ludzie często bali się przyjmować pod swój dach obce dzieci, obawiając się ich „złego pochodzenia” lub trudnego charakteru.
Dobre serce pod szorstką powłoką
Mimo trudnego charakteru, pani Linde nie jest złą osobą. Kiedy Ania wygłasza w ogrodzie swoje teatralnePrzesadzone, sztuczne, przypominające grę aktora na scenie. przeprosiny, Małgorzata szybko jej wybacza. Z czasem chętnie pomaga Maryli w wychowaniu dziewczynki. Szczerze troszczy się o swoich sąsiadów i potrafi okazać im wsparcie w trudnych chwilach.
Ewolucja bohatera
Na początku powieści Małgorzata jest bardzo sceptyczna wobec Ani. Traktuje ją jak dziwactwo i niepotrzebny problem dla Cuthbertów. Z czasem jednak jej nastawienie przechodzi powolną ewolucjęStopniowa zmiana charakteru lub poglądów bohatera w trakcie trwania utworu.. Kobieta obserwuje sukcesy dziewczynki w szkole i jej pomoc w domu.
Jej niechęć powoli zamienia się w szczerą sympatię. Pod koniec książki pani Linde jest jedną z osób, które najmocniej kibicują Ani. Ta przemiana pokazuje, że nawet najbardziej uprzedzeni ludzie potrafią zmienić zdanie pod wpływem dobrych czynów.
Ocena postaci
Uważam, że Małgorzata Linde to jedna z najbarwniejszych postaci w całej książce. Choć na początku bardzo mnie irytowała swoim wścibstwem, z czasem zyskała moją sympatię. Moim zdaniem autorka świetnie pokazała w niej typową sąsiadkę, którą można spotkać w każdej małej miejscowości.
Pani Linde uczy nas, że nie warto oceniać ludzi po pierwszym, często szorstkim wrażeniu. Pod jej gruboskórnością kryje się lojalna przyjaciółka. To postać, która wprowadza do powieści dużo humoru i życiowej mądrości.