Dwanaście prac Herkulesa - narracja i kompozycja

Gatunek i główny bohater

Książka należy do epikiJeden z trzech rodzajów literackich. Obejmuje utwory, w których występuje narrator i fabuła.. Składa się z dwunastu krótkich opowiadań detektywistycznych. W centrum każdego z nich znajduje się konkretne przestępstwo lub zagadka.

Głównym bohaterem jest Herkules Poirot. Ten słynny detektyw rozwiązuje skomplikowane sprawy kryminalne. Pomagają mu w tym wybitny intelekt, ogromne doświadczenie i świetna znajomość ludzkiej natury.

Budowa całego cyklu

Cały zbiór otwiera krótkie „Wprowadzenie”. Wyjaśnia ono, skąd wziął się pomysł na serię przygód Poirota. Następnie czytelnik poznaje dwanaście osobnych historii.

Każde opowiadanie to zupełnie nowa sprawa do rozwiązania. Zazwyczaj są to typowe śledztwa kryminalne. Zdarzają się jednak wyjątki, na przykład w opowiadaniu „Łania kerynejska” detektyw szuka zaginionej tancerki.

Schemat pojedynczego opowiadania

Większość tekstów w zbiorze ma stały schemat kompozycyjny. Akcja dzieli się na trzy konkretne etapy:

• Klient prosi detektywa o pomoc i zleca mu sprawę.
• Trwa śledztwo pełne przesłuchań, wywiadów i analizy faktów.
• Poirot rozwiązuje zagadkę i wskazuje winnego.

Od tej żelaznej reguły istnieją tylko dwa wyjątki. Inaczej zbudowane są opowiadania „Ptaki stymfalijskie” oraz „Pojmanie Cerbera”.

Sposób prowadzenia narracji

W książce występuje narrator trzecioosobowyOsoba opowiadająca o wydarzeniach, która sama w nich nie uczestniczy. Używa form „zrobił”, „powiedziała”.. Nie bierze on udziału w opisywanych wydarzeniach. Ocenia sytuacje z zewnątrz, ale potrafi pokazać uczucia i przeżycia postaci.

Taki sposób opowiadania nazywamy narracją personalną. Narrator patrzy na świat przedstawiony z perspektywy konkretnego bohatera.