Dzieci z Bullerbyn

Książka ukazała się w 1947 roku i od razu zdobyła ogromną popularność. Tytuł oryginału brzmi Alla vi barn i Bullerbyn. Dwa lata po premierze wydano kontynuację przygód bohaterów zatytułowaną „Więcej o dzieciach z Bullerbyn” (szw. Mer om oss barn i Bullerbyn, 1949). W 1952 roku na rynek trafiła trzecia część, czyli „Wesoło jest w Bullerbyn” (szw. Bara roligt i Bullerbyn).

W Polsce cała seria trafiła do rąk czytelników w 1957 roku. Przetłumaczyła ją Irena Szuch-Wyszomirska, a wszystkie trzy tomy wydano w jednej książce. Uzupełnieniem fabuły są trzy książki z ilustracjami. Należą do nich: „Boże Narodzenie w Bullerbyn” (szw. Jul i Bullerbyn, 1963), „Wiosna w Bullerbyn” (szw. Vår i Bullerbyn, 1965) oraz „Dzień Dziecka w Bullerbyn” (szw. Barnens dag i Bullerbyn, 1966).

Sukces tej opowieści wynika w dużej mierze z wyboru narratora. Historię opowiada dziewczynka o imieniu Lisa. Taka narracja pierwszoosobowanarracja pierwszoosobowa Sposób opowiadania, w którym narrator mówi o sobie „ja” i jest uczestnikiem wydarzeń. skraca dystans między autorem a czytelnikiem. Dzięki temu ucieczka przed bawołem czy opieka nad małą Kerstin wydają się bardzo prawdopodobne. Każdy czytelnik ma swój własny powód, dla którego wraca do tej książki lub podsuwa ją młodszemu pokoleniu.

Biografia Astrid Lindgren

Astrid Anna Emilia Ericsson urodziła się 14 listopada 1907 roku. Przyszła na świat w niewielkiej miejscowości Näs obok Vimmerby. Był to najbiedniejszy wtedy region Szwecji, czyli SmalandiaSmalandia Historyczna kraina w południowej Szwecji, znana z gęstych lasów i kamienistych pól.. Córka Samuela Augusta Ericssona i Hanny Hult Johnsson miała dwie siostry, Stinę i Ingegerd, oraz brata Gunnara.

Pisarka często powtarzała, że dzieciństwo było najpiękniejszym czasem w jej życiu. Wspominała, że rodzeństwo bawiło się tak intensywnie, że cudem przeżyło te szaleństwa. Po ukończeniu szkoły Astrid zaczęła pracę w lokalnej gazecie. W 1926 roku dziewiętnastoletnia reporterka zaszła w ciążę. Ojcem dziecka był redaktor naczelnyredaktor naczelny Osoba kierująca pracą całej redakcji gazety lub czasopisma..

Mężczyzna oświadczył się jej, ale Astrid odrzuciła propozycję. Wyjechała do Sztokholmu, gdzie znalazła posadę sekretarki. Żyła w dużej biedzie. Po narodzinach syna Larsa musiała oddać go do rodziny zastępczejrodzina zastępcza Rodzina, która tymczasowo opiekuje się dzieckiem, gdy jego biologiczni rodzice nie mogą tego robić. w Kopenhadze. Oszczędzała każdy grosz, by odwiedzać dziecko w stolicy Danii. Spędzała w pociągach mnóstwo czasu, ale nie poddawała się. W końcu zdobyła stabilną pracę i mogła zabrać syna do siebie.

W 1931 roku wyszła za mąż za swojego szefa, Sture Lindgrena. Trzy lata później urodziła córkę Karin. To właśnie dla niej wymyślała na poczekaniu różne historie. W ten sposób narodziła się postać Pippi Pończoszanki. Astrid spisywała te opowieści w wolnych chwilach.

W 1944 roku wzięła udział w konkursie wydawnictwa Rabén & Sjögren na bajkę dla dzieci. Jej opowiadanie „Zwierzenia Britt-Marii” zajęło drugie miejsce. Rok później jej książka o Pippi zdobyła główną nagrodę. Zmieniło to na zawsze historię literatury dziecięcejliteratura dziecięca Książki, wiersze i baśnie pisane specjalnie z myślą o najmłodszych czytelnikach..

W latach czterdziestych XX wieku od szwedzkich dziewczynek wymagano posłuszeństwa i dobrych manier. Pippi całkowicie łamała te zasady. Jak pisze Svante Torngren:

Pippi bez pytania o pozwolenie wkroczyła w świat chłopców i dorosłych mężczyzn. Była pewna siebie i mocna w gębie. Potrafiła przyprzeć do muru każdego. Pippi nie siedziała bezczynnie i nie czekała na księcia na białym koniu. Miała swojego konia, którego na dodatek podnosiła wysoko na własnych rękach, kiedy tylko miała na to ochotę.

Największy szwedzki wydawca, Bonniers, odrzucił ten tekst. Zaryzykowało dopiero małe, bankrutujące wydawnictwo Rabén & Sjögren. Okazało się to strzałem w dziesiątkę. Książka zachwyciła nie tylko dzieci, ale też dorosłe kobiety. Astrid stała się ikoną feminizmufeminizm Ruch społeczny walczący o równe prawa kobiet i mężczyzn..

W 1948 roku pojechała do USA jako reporterka czasopisma dla kobiet „Damernas Värld”. Pisała tam krótkie esejeesej Krótki utwór literacki, w którym autor dzieli się swoimi przemyśleniami na dany temat.. Skupiała się w nich głównie na problemie dyskryminacjidyskryminacja Niesprawiedliwe i gorsze traktowanie kogoś ze względu na jego rasę, płeć lub pochodzenie. czarnoskórych obywateli.

Badacze często porównują jej życiorys z innym znanym Szwedem. Chodzi o Ingvara Kamprada, twórcę firmy meblarskiej Ikea, który również pochodził ze Smalandii. Oboje do końca życia wyróżniali się ogromną skromnością. Książki Lindgren przetłumaczono na blisko sto języków. Pisarka doskonale pamiętała, jak to jest być dzieckiem. Znała smak żytniego chleba jedzonego na szkolnej przerwie i radość ze skakania z dużej wysokości. Rozumiała, że wyobraźnia często ratuje dzieci w trudnych chwilach.

Astrid Lindgren zmarła 28 stycznia 2002 roku w wieku 94 lat. Odeszła w swoim sztokholmskim mieszkaniu, w którym żyła od 1941 roku. Pod koniec życia zmagała się z chorobami oczu i prawie całkowicie straciła wzrok. Dzięki swoim książkom zdobyła ogromny majątek i płaciła w Szwecji wysokie podatki.

Rząd szwedzki po jej śmierci ustanowił nagrodę literacką jej imienia. Zwycięzca otrzymuje pięć milionów koron szwedzkichkorona szwedzka Oficjalna waluta używana w Szwecji.. Ogromną popularnością cieszą się także muzea poświęcone pamięci pisarki, na przykład sztokholmskie Junibacken.

Twórczość Astrid Lindgren

Poniżej znajduje się lista najważniejszych utworów pisarki dostępnych w języku polskim:

• 1944 – „Zwierzenia Britt-Marii”
• 1945 – „Pippi Pończoszanka”
• 1946 – „Pippi wchodzi na pokład”
• 1946 – „Detektyw Blomkvist”
• 1947 – „Dzieci z Bullerbyn”
• 1948 – „Pippi na Południowym Pacyfiku”
• 1949 – „Nils Paluszek – opowiadania”
• 1953 – „Rasmus, rycerz Białej Róży”
• 1954 – „Mio, mój Mio”
• 1955 – „Braciszek i Karlsson z dachu”
• 1956 – „Rasmus i włóczęga”
• 1957 – „Rasmus, Pontus i pies Toker”
• 1958 – „Dzieci z ulicy Awanturników”
• 1960 – „Madika z Czerwcowego Wzgórza”
• 1961 – „Lotta z ulicy Awanturników”
• 1962 – „Karlsson z dachu lata znów”
• 1963 – „Emil ze Smalandii”
• 1964 – „My na wyspie Saltkråkan”
• 1966 – „Nowe psoty Emila ze Smalandii”
• 1968 – „Latający szpieg czy Karlsson z dachu”
• 1970 – „Jeszcze żyje Emil ze Smalandii”
• 1973 – „Bracia Lwie Serce”
• 1976 – „Madika i berbeć z Czerwcowego Wzgórza”
• 1981 – „Ronja, córka zbójnika”