Artyzm powieści Kornela Makuszyńskiego
Powieść Kornela Makuszyńskiego łączy cechy wciągającego kryminału z pełną humoru opowieścią dla młodzieży. Dynamiczna akcja i barwny język sprawiają, że poszukiwania stuletniego skarbu trzymają w napięciu do samego końca. Narrator przypomina gawędziarza, który ze szczegółami i sympatią opisuje przygody bystrego siódmoklasisty.
Autor: Dorota Blednicka
Czas czytania: 2 min
Spis treści
Wciągający kryminał dla młodzieży
Kornel Makuszyński napisał „Szatana z siódmej klasy” jako powieść detektywistycznąUtwór, w którym głównym wątkiem jest rozwiązywanie zagadki kryminalnej przez bystrego bohatera.. Akcja książki jest bardzo szybka i pełna niespodzianek. Główny wątek to rozwikłanie tajemnicy starego dworu państwa Gąsowskich w Bejgole.
Wszystkie wydarzenia prowadzą czytelnika do jednego celu. Jest nim odnalezienie cennego skarbu, który ktoś ukrył ponad sto lat wcześniej. Historia jest ułożona w porządku chronologicznym, czyli wydarzenia następują po kolei, dzień po dniu.
Narrator jak starszy kolega
W książce występuje narrator wszechwiedzący. Zna on myśli bohaterów i wie o wszystkim, co się dzieje. Nie ukrywa przy tym swoich uczuć. Otwarcie pokazuje, kogo lubi, a z kogo woli żartować.
Narrator w tej powieści przypomina gawędziarza. Opowiada historię tak, jakby siedział z nami przy ognisku i wspominał dawne, ciekawe przygody.
Sposób opowiadania jest bardzo barwny. Makuszyński używa wielu epitetówBarwny przymiotnik określający rzeczownik, np. „bystry chłopak” czy „stary dwór”. i porównań. Dzięki temu łatwo możemy wyobrazić sobie miejsca i emocje postaci.
Szczegółowe opisy i mnóstwo śmiechu
Bohaterów poznajemy na dwa sposoby. Po pierwsze, przez ich własne czyny i słowa. Po drugie, dzięki dokładnym opisom narratora, który chętnie zdradza nam ich dziwactwa i upodobania.
Książka jest pełna komizmu. Śmieszą nas zabawne dialogi, czyli komizm słowny. Bawią nas też pomyłki bohaterów, co nazywamy komizmem sytuacyjnym. Ten humor świetnie rozładowuje napięcie, gdy akcja staje się niebezpieczna.
Komizm postaci to budowanie bohatera w zabawny sposób. Dobrym przykładem jest roztargniony profesor Gąsowski, który ciągle zapomina o bożym świecie.
Mistrzowskie budowanie napięcia
Autor doskonale wie, jak przykuć uwagę czytelnika. Stopniowo podrzuca nowe tropy i myli ślady. Punkt kulminacyjnyMoment najwyższego napięcia w książce, po którym następuje rozwiązanie akcji. to scena w lesie. Chłopcy wykopują wtedy ciężką skrzynię, a złodziej kradnie rzekomy skarb.
Powieść od lat cieszy się ogromną popularnością. Opowiada o przygodach bystrego chłopca, z którym łatwo się utożsamić. To idealne połączenie zagadki, przyjaźni i dobrego humoru.