Grabiec - charakterystyka

Pochodzenie i charakter Grabca

Grabiec jest synem wiejskiego organisty i balwierzaDawny zawód. Osoba, która zajmowała się goleniem brody, strzyżeniem, a czasem też wyrywaniem zębów.. Sam bohater opowiada o swoim pochodzeniu z dużym poczuciem humoru i ironią. Wspomina, że jego ojciec na przemian golił chłopów i grał na instrumencie:

„Mój tata grał na dudach; pięknie grywał pjany,
A kiedy na trzeźwo, okropnie rzępolił;
Do tego był balwierzem i wieś całą golił (...)
Ja zaś pośmiertne dzieło organisty,
Jestem, jak mówią, ojca wizerunek czysty,
Bo lubią stary miodek i kocham gorzonnę...”

Grabiec to postać bardzo przyziemna. Nie ma wielkich ambicji i nie zamierza w życiu niczego osiągać. Ceni przede wszystkim dobre jedzenie i gorzałkę. Najchętniej spędzałby czas w najbliższej karczmie. Chętnie przyjąłby posadę w dworskiej kuchni u Kirkora. Żartuje nawet, że jeśli jakaś dziewczyna go kocha, to sama powinna do niego przyjść.

Romans z Balladyną i miłość Goplany

Bohater podoba się kobietom. Ma potajemny romans z Balladyną, córką ubogiej Wdowy. Jednocześnie zakochuje się w nim GoplanaKrólowa jeziora Gopło, fantastyczna nimfa wodna, która ma magiczną moc i rządzi przyrodą..

Nimfa jest gotowa oddać mu władzę nad całym światem przyrody. Grabiec jednak drwi z jej uczuć. Zupełnie nie interesuje go rządzenie. Zazdrosna Goplana zamienia go w płaczącą wierzbę. To właśnie jako drzewo Grabiec staje się niemym świadkiem zbrodni. Widzi, jak Balladyna zabija swoją siostrę Alinę w lesie.

Król dzwonkowy na zamku

Później Grabiec zyskuje prawdziwą koronę królów Popielów. Traktuje ją jednak jak zwykłą zabawkę. Zakłada ją na głowę, żeby przykryć uszy przed zimnem. Bawi się swoją nową rolą i nazywa samego siebie „dzwonkowym królem”.

W królewskim stroju trafia na ucztę do zamku. Tam spotyka Balladynę, która została żoną Kirkora. Grabiec wie o jej zbrodni i celowo ją prowokuje. Głośno prosi o dzban malin, co wywołuje przerażenie u nowej pani zamku:

„W podzamkowym lesie
Muszą być słodkie maliny i duże,
I smakowite (...) Każ, niech nam podstoli
Malin dzban poda na pokosztowanie.”

Ta prowokacja kończy się dla niego tragicznie. Balladyna zakrada się w nocy do jego komnaty i brutalnie go morduje. Robi to, aby zdobyć jego koronę i zapewnić sobie pełną władzę. Grabiec ginie jako ofiara własnej beztroski i hulaszczego trybu życia.

Błazen, który mówi prawdę

Dla prostego ludu Grabiec jest często obiektem kpin. Śmieją się z niego dorośli i dzieci, gdy opowiada o swojej przemianie w wierzbę. W rzeczywistości bohater ten przypomina tradycyjnego błaznaPostać na dworze królewskim, która mogła bezkarnie żartować i mówić władcy niewygodną prawdę.. Choć wydaje się głupkowaty, swoim ciętym dowcipem trafnie ocenia rzeczywistość.

Juliusz Słowacki wykorzystał tę postać do przemycenia politycznych aluzji. Kiedy Grabiec udaje króla, wydaje absurdalne rozkazy. Chce pobierać podatki od kwiatów i wydawać paszporty ptakom:

„Zabronić, aby sejmik jaskółczy usiadał
Na trzcinach i o sprawie politycznej sądził.
Wróblów sejmy rozpędzić; ja sam będę rządził
I wieszał, i nagradzał... Jaskółkom na drogę
Dawać paszporta (...)
Róża płaci od pęczka, od kalin kalina...”

Carska cenzuraKontrola państwa nad tym, co można publikować w książkach, gazetach i wystawiać w teatrze. szybko zrozumiała te żarty. Z tego powodu władze rosyjskie zabroniły rozpowszechniania „Balladyny”. Grabiec zginął w dramacie, bo wiedział za dużo o morderstwie. Można powiedzieć, że swoimi żartami naraził się również rosyjskiemu zaborcy.