Wdowa - charakterystyka
Wdowa to jedna z najbardziej tragicznych postaci w dramacie Juliusza Słowackiego. Jest ubogą, ale niezwykle kochającą matką Aliny i Balladyny, gotową do największych poświęceń dla swoich dzieci. Jej historia pokazuje bolesne zderzenie szczerej matczynej miłości z bezwzględnym dążeniem do władzy.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Kochająca matka i prosta kobieta
Wdowa mieszka w skromnej chacie niedaleko lasu i zamku Kirkora. Samotnie wychowuje dwie córki: Alinę i Balladynę. Kobieta jest prostą wieśniaczką i znachorkąOsoba lecząca ludzi domowymi sposobami i ziołami, często bez wykształcenia medycznego.. Okoliczni mieszkańcy bardzo ją szanują, ponieważ za darmo pomaga chorym i ubogim.
Matka kocha obie dziewczyny bezgranicznie. Zgodnie z dawną tradycją faworyzuje nieco starszą Balladynę, ponieważ chce ją szybciej wydać za mąż. Wdowa żyje marzeniami o lepszym losie dla swoich dzieci. Często opowiada im bajki o bogatym królewiczu.
Kiedy Balladyna wraca z lasu z krwawym znamieniem na czole, matka niczego nie podejrzewa. Próbuje pomóc córce zmyć plamę, co tylko irytuje dziewczynę. Wdowa wierzy w kłamstwo o ucieczce Aliny z tajemniczym młodzieńcem. Cierpi z powodu zniknięcia młodszej córki, ale wciąż ma nadzieję na jej powrót.
Życie w zamku i odrzucenie
Po ślubie Balladyny Wdowa przenosi się do zamku. Szybko staje się tam ciężarem dla nowej pani. Balladyna wstydzi się wiejskiego pochodzenia matki i jej prostych ubrań.
Wdowa nosi swoją odświętną cycową suknięTanie ubranie uszyte z perkalika, czyli cienkiego, bawełnianego materiału w kwiatki.. Dla bogatego Kirkora to tylko zwykły, gruby materiał. Balladyna każe matce zmienić strój, a potem zamyka ją w wieży, by ukryć staruszkę przed gośćmi.
W dramacie Słowackiego Wdowa nie ma własnego imienia. Autor celowo nazywa ją po prostu "Wdową" lub "Matką", aby podkreślić jej uniwersalną rolę – symbolu bezwarunkowej miłości rodzicielskiej.
Córka posuwa się do najgorszych kłamstw. Przy służbie nazywa własną matkę jedynie mamką, czyli kobietą, która ją tylko wykarmiła. Zabrania jej też spotkań z dawnymi znajomymi, na przykład z kumą Barbarą. Wdowa pokornie znosi te upokorzenia, by nie sprawiać problemów.
Tragiczny koniec
Ostatecznym ciosem dla Wdowy jest wygnanie z zamku. Balladyna wyrzuca matkę w sam środek potężnej burzy. Zrozpaczona staruszka błąka się po lesie i próbuje odebrać sobie życie. Uderzenie pioruna wypala jej oczy.
„(...) W taką zawieruchę!
W takie pioruny, na deszcz wygnać matkę!”
Jako niewidoma żebraczka postanawia szukać sprawiedliwości. Chce opowiedzieć o swoim bólu przed obliczem króla. Nie wie jednak, że na tronie zasiada właśnie jej wyrodna córka.
„Królu! Złoty panie!
Każ mojej córce, która ma złota obfitość,
Niechaj mnie kocha.”
Podczas sądu Wdowa nagle uświadamia sobie, że jej zeznania skażą córkę na śmierć. Wycofuje skargę i odmawia podania imienia wyrodnego dziecka. Zostaje skazana na okrutne tortury. Nawet na madejowym łożuDawne narzędzie tortur w kształcie ławy, służące do rozciągania ciała skazańca. milczy do samego końca. Umiera, chroniąc morderczynię, co czyni ją największą ofiarą w całym utworze.