Ekranizacje Hamleta
Dzieła Williama Szekspira od dekad fascynują twórców kina, co zaowocowało ponad pięciuset adaptacjami filmowymi jego sztuk. Sama historia duńskiego księcia doczekała się przeszło sześćdziesięciu ekranizacji, różniących się stylem, epoką i interpretacją tekstu. Wśród najważniejszych reżyserów mierzących się z tym dramatem znaleźli się między innymi Laurence Olivier, Franco Zeffirelli oraz Kenneth Branagh.
Fenomen Szekspira w kinie
Twórczość stratfordczyka to absolutny fenomen w historii kinematografii. Reżyserzy na całym świecie przenieśli jego sztuki na ekran ponad pięćset razy. Sam „Hamlet” doczekał się przeszło sześćdziesięciu pełnoprawnych ekranizacjiPrzeniesienie dzieła literackiego na ekran filmowy lub telewizyjny, często wiążące się ze skrótami i modyfikacjami fabuły.. Filmowcy sięgają po ten dramat, ponieważ uniwersalny konflikt moralny i psychologiczna głębia głównego bohatera doskonale sprawdzają się w języku wizualnym.
Klasyczne adaptacje dramatu
Do historii kina przeszła wizja Laurence’a Oliviera z 1948 roku. Brytyjski aktor i reżyser stworzył mroczny, czarno-biały obraz, skupiający się na wewnętrznych rozterkach księcia i freudowskich podtekstach relacji z matką. Zupełnie inne podejście zaprezentował Grigorij Kozincew w 1964 roku. Jego rosyjskojęzyczna adaptacja kładła nacisk na polityczny wymiar tragedii i brutalność władzy w państwie duńskim.
Nowe spojrzenie w latach 90.
W latach dziewięćdziesiątych dramat zyskał nowe, hollywoodzkie oblicze. Franco Zeffirelli (1990) obsadził w tytułowej roli Mela Gibsona. Stworzył dynamiczne, pełne akcji kino, które przyciągnęło przed ekrany młodą widownię. Z kolei Kenneth Branagh (1996) zrealizował monumentalne, epickie dzieło, przenosząc akcję w realia XIX wieku.
Wersja Kennetha Branagha z 1996 roku to jedyna adaptacja filmowa, w której nie wycięto ani jednej linijki z oryginalnego tekstu Szekspira. Film trwa aż 242 minuty i został nakręcony na rzadkiej taśmie 70 mm, co nadało mu niesamowity rozmach wizualny.
Współczesne eksperymenty
Na przełomie wieków twórcy zaczęli odważniej eksperymentować z formą. Michael Almereyda (2000) przeniósł akcję do współczesnego Nowego Jorku. W jego filmie tytułowy bohater, grany przez Ethana Hawke’a, jest studentem szkoły filmowej. Potężne państwo duńskie zostało tu zastąpione przez bezwzględną korporacjęW filmie Almereydy Dania Corporation to potężne przedsiębiorstwo, którego prezesem po śmierci ojca Hamleta zostaje Klaudiusz.. Taki zabieg udowadnia, że szekspirowski tekst zachowuje pełną aktualność niezależnie od scenografii i kostiumów.