Klaudiusz - charakterystyka
Autor: Magdalena Frankiewicz-Piórek
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Klaudiusz — charakterystyka w skrócie
Klaudiusz jest bratem zmarłego króla Danii i stryjem Hamleta, który podstępnie przejmuje tron. Władzę zdobywa, mordując swojego brata, króla Hamleta, wlewając mu truciznę do ucha, a następnie poślubiając wdowę po nim, Gertrudę. Jako makiaweliczny władca, opiera swoje rządy na manipulacji, szpiegostwie i bezwzględnej eliminacji przeciwników, co widać w próbie zgładzenia bratanka. Mimo politycznego sprytu i dyplomatycznych sukcesów, dręczą go silne wyrzuty sumienia, które demaskuje w monologu wewnętrznym podczas modlitwy. Niezdolny do prawdziwej skruchy i rezygnacji ze zdobytych przywilejów, brnie w kolejne zbrodnie i ostatecznie ginie z rąk Hamleta w finałowym pojedynku.
- Pochodzenie
król Danii, uzurpator
- Charakter
bezwzględny, podstępny, makiaweliczny, manipulujący, rozdarty wewnętrznie, zbrodniczy
- Co nim kieruje
Klaudiuszem kieruje żądza władzy i pragnienie utrzymania zdobytych przywilejów, które dają mu fizyczną przyjemność.
- Przemiana
Klaudiusz nie przechodzi przemiany; mimo wyrzutów sumienia nie jest zdolny do prawdziwej skruchy i rezygnacji z władzy.
- Typ bohatera
władca makiaweliczny
Zbrodnia w sadzie i przejęcie władzy
Klaudiusz to klasyczny uzurpatorWładca, który przejmuje tron nielegalnie, łamiąc obowiązujące prawo sukcesyjne.. Przejmuje duński tron w sposób bezwzględny i błyskawiczny. Kiedy jego brat, król Hamlet, śpi w ogrodzie, wlewa mu do ucha śmiertelną truciznę. Następnie ogłasza poddanym, że poprzedniego władcę ukąsił jadowity wąż. Aby ostatecznie uprawomocnić swoją pozycję, szybko poślubia Gertrudę – wdowę po zamordowanym.
Makiaweliczny styl rządzenia
Stryj Hamleta to uosobienie władcy makiawelicznego. Kieruje się zasadą, według której cel uświęca środki. Niccolò MachiavelliRenesansowy myśliciel polityczny, autor traktatu „Książę”, w którym opisał zasady skutecznego, choć brutalnego sprawowania władzy. usprawiedliwiał podstęp i manipulację, o ile służyły one dobru państwa. Klaudiusz wykorzystuje te metody głównie dla własnych korzyści i utrzymania korony.
Jego ulubionym narzędziem kontroli jest rozbudowany system inwigilacji. Król opiera swoje rządy na donosach, szpiegowaniu dworzan i cichym eliminowaniu niewygodnych osób.
Klaudiusz nie jest wyłącznie tyranem pozbawionym politycznego zmysłu. Potrafi sprawnie zarządzać państwem na arenie międzynarodowej – dzięki zręcznej dyplomacji udaje mu się zażegnać groźny konflikt zbrojny z Norwegią.
Konflikt z Hamletem
Obecność młodego księcia na dworze nieustannie przypomina królowi o popełnionej zbrodni. Hamlet cieszy się miłością ludu i szacunkiem dworu. To czyni go niebezpiecznym rywalem. Klaudiusz początkowo próbuje kontrolować bratanka. Kiedy książę zaczyna zdradzać objawy obłęduW dramacie Szekspira szaleństwo Hamleta jest w dużej mierze maską, która pozwala mu bezkarnie drwić z króla i badać jego winę., władca decyduje się na radykalny krok. Wysyła go z misją do Anglii. W tajnym liście zleca tamtejszemu władcy natychmiastową egzekucję niewygodnego krewnego.
Psychologia zbrodniarza
Szekspir rzadko tworzy postacie jednoznacznie złe. Klaudiusz ma pełną świadomość swoich grzechów. W słynnej scenie modlitwy przeżywa kryzys. Wygłasza monolog wewnętrznyWypowiedź bohatera, która ujawnia jego najskrytsze myśli. W przypadku Klaudiusza demaskuje jego wyrzuty sumienia., w którym przyznaje się do winy. Rozumie, że postąpił źle, ale nie potrafi szczerze żałować za swoje czyny.
Prawdziwa skrucha wymagałaby oddania korony i porzucenia Gertrudy. Król nie zamierza rezygnować ze zdobytych przywilejów. Brnie w kolejne zbrodnie. Władza daje mu fizyczną przyjemność – dwór tonie w pijaństwie i rozpuście, podczas gdy zwykli poddani ciężko pracują.
Upadek i śmierć
Misterna sieć intryg ostatecznie obraca się przeciwko twórcy. Klaudiusz ginie w finałowej scenie pojedynku. Umierający LaertesSyn Poloniusza i brat Ofelii. Klaudiusz zręcznie nim manipuluje, by wykorzystać go jako narzędzie do zabicia Hamleta. wyjawia prawdę o spisku, zatrutym ostrzu i kielichu z winem. Hamlet przebija króla-oszusta szpadą. Makiaweliczny plan kończy się całkowitą klęską.