Horacy - charakterystyka

Wizytówka bohatera

• Kim jest: Student uniwersytetu w Wittenberdze, najbliższy przyjaciel Hamleta z czasów nauki.
• Status społeczny: Człowiek z zewnątrz, pozbawiony arystokratycznego tytułu, majątku i politycznych ambicji.
• Rola w utworze: Powiernik głównego bohatera, głos rozsądku oraz ostateczny świadek tragedii.
• Stosunek do dworu: Nie uczestniczy w grach o władzę, nie jest uwikłany w sieć szpiegostwa i kłamstw snutą przez Klaudiusza.

Wygląd i cechy zewnętrzne

Szekspir nie pozostawił żadnych wskazówek dotyczących fizycznego wyglądu Horacego. Cała wiedza o jego aparycji i sposobie bycia wynika z zachowania oraz reakcji innych postaci. Wchodzi na scenę cicho, nie szuka uwagi i sprawia wrażenie człowieka, który znacznie więcej obserwuje, niż mówi. Kiedy książę wita go słowami:

Horacy — albo mylę się bardzo

Portret psychologiczny

Stoicki spokój

Książę wprost nazywa swojego przyjaciela człowiekiem, który nie jest niewolnikiem namiętności. W słynnej mowie z aktu trzeciego wyznaje, że Horacy przyjmuje ciosy losu i dary fortuny z równym opanowaniem. Nie daje się ponieść ani euforii, ani rozpaczy. Dla targanego sprzecznymi emocjami Hamleta ten stoicyzmStarożytna filozofia zalecająca zachowanie spokoju i równowagi ducha niezależnie od okoliczności zewnętrznych. stanowi jedyny stabilny punkt oparcia. Horacy ucieleśnia tę filozofię w praktyce, udowadniając, że zachowanie zimnej krwi w świecie pełnym chaosu jest możliwe.

Lojalność bez granic

Gdy Hamlet prosi o dyskrecję po spotkaniu z Duchem, student natychmiast przysięga milczenie i dotrzymuje słowa do samego końca. Zna szczegóły planowanego spektaklu-pułapki, wie o podmienionych listach wysyłanych do Anglii, ale nie zdradza tych tajemnic nikomu. Kiedy główny bohater wraca z wygnania, to właśnie Horacego szuka w pierwszej kolejności. Ta wierność nie oznacza jednak ślepego posłuszeństwa. Przyjaciel potrafi trzeźwo ocenić sytuację i otwarcie ostrzega księcia przed pojedynkiem z Laertesem.

Racjonalizm i sceptycyzm

Na początku sztuki Horacy podchodzi z ogromnym dystansem do opowieści strażników o zjawie. Chce zobaczyć zjawisko na własne oczy, zanim w nie uwierzy. Gdy widmoW literaturze duch zmarłej osoby, często powracający na ziemię, by domagać się sprawiedliwości lub przekazać ważną wiadomość. rzeczywiście pojawia się na wałach zamku, jego racjonalne podejście ustępuje, ale nie znika. Stale zadaje pytania i próbuje logicznie uporządkować to, co przekracza ludzkie rozumienie. Działa metodycznie, próbując przemówić do Ducha i go zatrzymać.

Emocjonalna głębia skryta pod powściągliwością

Opanowanie Horacego nie ma nic wspólnego z oziębłością. W finałowej scenie, widząc umierającego przyjaciela, sięga po puchar z resztką trucizny. Chce pójść za nim. Wypowiada wtedy znamienne słowa:

Jestem raczej starożytnym Rzymianinem niż Duńczykiem.

Ewolucja bohatera

Horacy nie przechodzi tak radykalnej przemiany jak główny bohater, ale z pewnością nie jest postacią statyczną. Początkowo to po prostu student przybyły na pogrzeb króla, zszokowany atmosferą panującą w ElsynorzeZamek w Danii, główny zamek królewski i miejsce akcji dramatu Szekspira.. Z każdym kolejnym aktem coraz głębiej wciąga się w orbitę dworskich intryg. Obserwuje reakcje Klaudiusza podczas przedstawienia, czyta tajne listy i rozumie bezwzględne zamiary księcia wobec Rozencrantza i GuildensternaDawni znajomi Hamleta, wezwani przez króla Klaudiusza, by szpiegować księcia..

Prawdziwy przełom następuje w finale. Człowiek z natury dyskretny i milczący otrzymuje zadanie, które całkowicie odwraca jego dotychczasową rolę. Śmierć przyjaciela zdejmuje z niego obowiązek milczenia, a nakłada brzemię opowiadania. Z biernego świadka staje się aktywnym nośnikiem pamięci.

Ocena postaci

Horacy pełni w dramacie funkcję moralnego punktu odniesienia. Na tle dworu przesiąkniętego hipokryzją, szpiegostwem i zdradą, jego zwykła przyzwoitość mocno rzuca się w oczy. Szekspir wykreował bohatera, któremu widz może bezwarunkowo zaufać.

Dla współczesnego czytelnika to idealny wzorzec humanistyW epoce renesansu człowiek wszechstronnie wykształcony, stawiający w centrum zainteresowania ludzki rozum, godność i moralność.. Reprezentuje wierność przyjaźni stawianą ponad własny interes. Gdy wszyscy główni gracze leżą martwi, to właśnie on zostaje na scenie jako gwarant prawdy. Prośba umierającego księcia o przekazanie jego historii to swoisty testament. Bez Horacego zbrodnie Klaudiusza i ból Hamleta rozpłynęłyby się w milczeniu. To on ostatecznie nadaje sens całej tej krwawej tragediiGatunek dramatu, w którym bohater jest uwikłany w nierozwiązywalny konflikt prowadzący do jego nieuchronnej klęski..