Akcja w Sieczychach – plan wydarzeń

Przygotowania i marsz na pozycje

Żołnierze Grup SzturmowychNajstarsza grupa wiekowa Szarych Szeregów, przeznaczona do walki zbrojnej i dywersji. pod dowództwem Tadeusza Zawadzkiego przybywają w okolice celu na trzy dni przed wyznaczonym terminem. Czas ten wypełnia ukrywanie się i wyczekiwanie na ostateczny rozkaz. W dniu ataku następuje zbiórka, po której chłopcy ruszają w stronę wsi Sieczychy.

Po dotarciu w pobliże niemieckiej placówki oddział zajmuje pozycje w głębokim jarze. Harcerze czekają tam na powrót zwiadowców. Gdy ci przynoszą meldunek o sytuacji na posterunku, Polacy bezszelestnie podchodzą pod sam budynek.

Szturm na niemiecki posterunek

Ciszę przerywa umówiony sygnał do ataku. W stronę drzwi leci granat, a jego eksplozja ma rozpocząć zmasowane uderzenie. Następuje jednak nieprzewidziana, niebezpieczna chwila zawahania. Chłopcy zalegają pod ostrzałem, tracąc impet natarcia.

Widząc kryzys sytuacji, Zośka zrywa się z miejsca. Samotnie rusza wprost na drzwi posterunku. Ten akt odwagi przełamuje strach podkomendnych, którzy natychmiast ruszają za swoim dowódcą. Rozpoczyna się gwałtowna walka wewnątrz budynku.

Zwycięstwo okupione stratą

Atak kończy się pełnym sukcesem. Niemiecka załoga zostaje rozbita, a oddział przejmuje kontrolę nad placówką. Radość ze zdobycia posterunku gaśnie w ułamku sekundy.

Okazuje się, że podczas wdzierania się do budynku Zośka otrzymał postrzał w pierś. Rana jest śmiertelna. Dowódca umiera na miejscu, stając się jedynym poległym po stronie polskiej. Oddział wycofuje się, zabierając ciało przyjaciela.