Charakterystyka Elmiry
Elmira to druga żona Orgona i macocha jego dorosłych dzieci, która odgrywa główną rolę w demaskacji tytułowego bohatera komedii Moliera. Kobieta wykazuje się niezwykłym opanowaniem oraz sprytem, organizując słynną intrygę ze stołem. Jej postawa stanowi głos praktycznego rozsądku w domu opanowanym przez ślepy fanatyzm męża.
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 3 min
Wizytówka bohatera
- Kim jest: Druga żona Orgona, macocha Marianny i Damisa.
- Status społeczny: Zamożna paryska mieszczanka, pełniąca funkcję pani domu.
- Rola w utworze: Inicjatorka intrygi demaskującej Tartuffe'a, uosobienie trzeźwego myślenia.
Wygląd i cechy zewnętrzne
Molier nie opisuje wyglądu Elmiry wprost. Z kontekstu wyłania się obraz eleganckiej, zadbanej kobiety ze sfer wyższego mieszczaństwa. Jest na tyle atrakcyjna, że Tartuffe traci przy niej głowę i porzuca maskę pobożności już podczas pierwszego prywatnego spotkania. Jej spokojny, wyważony ton sprawia, że w chaotycznym domu Orgona wydaje się wyspą normalności.
Portret psychologiczny
Opanowanie i chłodna głowa
Tam gdzie pasierb Damis wybucha gniewem, a Marianna płacze, Elmira zachowuje spokój. Gdy w trzecim akcie Tartuffe wyznaje jej miłość i dotyka jej dłoni, kobieta nie ucieka ani nie krzyczy. Słucha, odpowiada asertywnie i natychmiast zaczyna myśleć, jak obrócić tę sytuację na korzyść rodziny. Prosi Damisa, by milczał o incydencie. Liczy, że uda się rozwiązać sprawę bez skandalu. To nie naiwność, lecz czysta kalkulacja.
Inteligencja i zdolność do improwizacji
Plan ze stołem wymaga od Elmiry niezwykłych umiejętności aktorskich. Musi flirtować z mężczyzną, którym gardzi. Udaje zainteresowanie na tyle przekonująco, by fałszywy dewotOsoba manifestująca przesadną, często powierzchowną religijność. zapomniał o ostrożności. Robi to wszystko, wiedząc, że pod blatem ukrywa się jej mąż. Przez całą scenę balansuje między podtrzymywaniem gry a dyskretnym sygnalizowaniem Orgonowi, że nadszedł czas na interwencję. Kiedy mąż wciąż zwleka, Elmira błyskawicznie wymyśla kolejne wymówki, byle zyskać na czasie.
Pragmatyzm zamiast moralizowania
Elmira nie wygłasza kazań. Nie tłumaczy Orgonowi wprost, że jest głupcem. Kiedy Kleant i Doryna bezskutecznie apelują do rozsądku głowy domu, ona proponuje twardy dowód.
Chcę ci pokazać wszystko naocznie.
Wierzy, że jedno konkretne zdarzenie przemówi do Orgona silniej niż tysiąc słów. Ma całkowitą rację. Reprezentuje w ten sposób racjonalizmKierunek filozoficzny przyznający rozumowi główną rolę w procesie poznania. w czysto praktycznym, życiowym wydaniu.
Godność pod presją
Gdy Orgon wyrzuca z domu Damisa i przepisuje majątek na Świętoszka, Elmira musi zmierzyć się z konsekwencjami tej decyzji. Nie popada w histerię. Jej opanowanie w obliczu jawnej niesprawiedliwości to świadoma strategia. Wie, że emocjonalna reakcja niczego nie zmieni.
W XVII-wiecznej Francji pozycja kobiety w małżeństwie była całkowicie podporządkowana mężowi. Decyzje Orgona o majątku i losie dzieci miały moc prawną, z którą Elmira nie mogła oficjalnie dyskutować. Jej siła w sztuce Moliera opiera się więc wyłącznie na sprycie i inteligencji, a nie na realnej władzy.
Ocena postaci
Uważam, że Elmira to jedna z najciekawszych postaci w całej komedii charakterówOdmiana komedii, w której komizm wynika z przerysowania cech psychologicznych postaci. Moliera. Dla współczesnego czytelnika jest uosobieniem kobiecej siły i niezależności intelektualnej. Nie dyskutuje o istocie prawdziwej pobożności, tylko bierze sprawy w swoje ręce. Udaje uwodzicielkę wyłącznie ze szlachetnych pobudek, demaskując hipokryzjęDwulicowość, fałsz, udawanie szlachetnych intencji dla ukrycia prawdziwych, często samolubnych celów. intruza. Scena ze stołem udowadnia, że czasem walka o prawdę wymaga odwagi i gotowości do wyjścia poza utarty konwenansOgólnie przyjęty w danym środowisku zwyczaj lub norma zachowania.. Elmira wygrywa tam, gdzie wszyscy mężczyźni w domu ponieśli porażkę.