Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
W tomie O życiu Bratny ukazał także powojenne losy swoich bohaterów, urozmaicając wojenną fabułę, lecz – zdaniem niektórych, na przykład krytyka Tadeusza Nowakowskiego, uczynił to ze szkodą dla książki. W londyńskich „Wiadomościach” napisał on:
W tomie III zaczynają dziać się dziwne rzeczy, jakby porwano autora, a dokończenie książki powierzono jego rywalowi.


Uczestnicy walk o wyzwolenie decydują się na pozostanie na emigracji (tytułowy Kolumb, który zostaje międzynarodowym kombinatorem i spekulantem), schodzą do podziemia i wybierają walkę zbrojną z nowym ustrojem (konspirator i wieczny handlarz Zygmunt, który czuje się wzgardzony i zapomniany), zostają zamordowani przez dawnych towarzyszy, mimo iż starają się zaakceptować i brać aktywny udział w budowaniu nowej rzeczywistości i pojednaniu (Jerzy – alter ego autora, który ginie z rąk dawnych towarzyszy) lub zakładają legalną działalność publiczną (Czarny Olo).

„Kolumbowie. Rocznik 20” - problematyka


Zostanie po nas złom żelazny i głuchy, drwiący śmiech pokoleń.


Obszerna powieść Kolumbowie. Rocznik 20. porusza wiele problemów. Do najważniejszych z nich zaliczamy:

Opisanie stosunku młodzieży do walki o niepodległość ojczyzny. Bratny stara się propagować przez swoją powieść podejmowanie własnej inicjatywy, piętnując tym samym ślepą wiarę w zwycięstwo, pasywne podążanie za czasami mało efektownymi przywódcami Polski Podziemnej, brak samodzielnej myśli w akcjach dywersyjnych i sabotażach. Symbolem wolnomyślicielstwa i samodzielnego dochodzenia do światopoglądu jest Jurek, który ideowo sympatyzuje z komunistami, wyznaje podobne poglądy, mimo iż postuluje niezależność Polski od ZSRR.

Wskazanie na problem rozłamu w armii niemieckiej i „złych” Polaków. Wbrew powszechnemu poglądowi, krążącemu nawet dziś, nie każdy Niemiec jest okrutną maszyną do zabijania, który poluje tylko na chwilę nieuwagi szlachetnego Polaka (ten nie zawsze jest kryształowy, co pokazuje scena z ludźmi żartującymi z bojowników żydowskich w czasie przycichania powstania w getcie, co jest dowodem polskiego antysemityzmu). Bratny łamie w swoim utworze stereotypy narodowościowe, ukazując naszych wojennych agresorów jako trybiki w wielkiej wojennej maszynie, jako ludzi rozdartych i często nie wierzących w słuszność zabijania.



Przedstawienie relacji między Państwem Podziemnym a inteligencją, aktorami i ogólnie artystami. W Kolumbach widać stosunek opozycjonistów do ludzi sztuki, którzy są krytykowani za bezwolność, małe zaangażowanie w sprawy kraju. Co ciekawe, Bratny nie wymienia w środowiskach atakowanych za apatię polityczną i wojskową pisarzy!
Ukazanie codziennego życia warszawskiej młodzieży. Powieść jest przede wszystkim literackim świadectwem trudności, jakie mieli dwudziestoletni zaledwie bohaterowie, gdy musieli nagle ze szkolnej, studenckiej, dancingowej rzeczywistości przenieść się do świata sabotaży, akcji dywersyjnych, szmuglowania broni, przenoszenia informacji.

Bratny doskonale ukazał codzienne życie młodzieży, której nie poddał idealizacji, nie postawił na świeczniku. Pokazał rozterki duchowe nękały Zygmunta (pół-Żyd) czy Jurka (alter ego autora), gdy zrozumieli, że będą musieli zabijać, kłamać, wiecznie się ukrywać i bać własnego cienia, gdy doszło do nich, że zginą. O sile tej książki decydują właśnie takie fragmenty, pełne wątpliwości, co do własnej przyszłości i decyzji, co do zachowania niezależności własnych poglądów i mimo to walczyć z najeźdźcą, co do utrzymywania autonomii moralnej wobec siebie i swojej rodziny, co do zachowania namiastki życia intymnego i osobistego, choć trwa wojna. Jak słusznie zauważa Piotr Kuncewicz na 161. stronie książki Agonia i nadzieja. Proza polska od 1956 roku. Tom IV: Wszyscy oni żyją na pograniczu pogardzonej, lecz wszechobecnej śmierci, żyją fantazją, miłością, walką.

Reasumując, powieść Bratnego jest nie tylko autobiograficznym dokumentem wojennych i powojennych lat, lecz także literackim świadectwem pokolenia Kolumbów, pokolenia, którego młodość przypadła na tak trudny czas. Pisarz, mimo iż niektórzy zarzucają mu brak polotu i swobody właściwych pisarzowi, doskonale ukazał uczucia i emocje bohaterów, którzy nie szli na śmierć z uśmiechem na twarzy i przekonaniem o słuszności własnej decyzji, lecz byli nękani zwątpieniem, dręczeni problemami związanymi z jedzeniem i pieniędzmi, gnębieni świadomością, iż są tylko bezwolnym narzędziem w walce narodów. W pamięć zapada ich gorzkie i ironiczne przekonanie:

Zostanie po nas złom żelazny i głuchy, drwiący śmiech pokoleń.


strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 

Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


dla: Kulturalna Polska klp.pl

  Dowiedz się więcej
1  „Los utracony” - streszczenie
2  Proza polska - odmiana współczesnych trendów
3  Egzystencjalizm



Streszczenia książek
Tagi: